Είναι
γνωστόν αλήθεια ότι οι μύδροι των επικριτών δε στρέφονται γενικά κατά
του κλήρου αλλά κυρίως κατά των αρχιερέων η γενικά κατά του ανωτέρου
κλήρου. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις γίνεται αντιδιαστολή ότι ενώ ο
κατώτερος κλήρος (εννοώντας τους ιερείς) συμμετέσχε και συνέπραξε
σύξυλος στον αγώνα, ο ανώτερος κλήρος και μάλιστα οι αρχιερείς ήταν
εκείνοι που αντέδρασαν και αντιτάχθηκαν σ' αυτόν.
Για
να υποστηρίξουν δε τις απόψεις και ισχυρισμούς τους οι επικριτές
επικαλούνται πραγματικά περιστατικά και λόγους των ίδιων των ιεραρχών,
που μαρτυρούν ότι μεμονωμένα ο α’ ή β’ ιεράρχης, ή μερικοί τουλάχιστον
από αυτούς, έδειχναν να δυσπιστούν και να αμφιβάλλουν για τη δυνατότητα
επιτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος, όπως ο γενικός ξεσηκωμός του
γένους, ενώ για άλλους ότι έφθαναν να αντιδρούν και να φαίνονται ότι
τάσσονται στο πλευρό των Τούρκων. Αναφέρονται ακόμα και ορισμένες
αδυναμίες ή και πάθη των ιεραρχών, που τα προβάλλουν ως βδεληρά και
αποτρόπαια, ξεχνώντας ότι και οι αρχιερείς είχαν σώμα και ήταν άνθρωποι
σαν όλους









