"TO ΑΛΗΘΙΝΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ" ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ

 

Η συνέντευξη πού ακολουθεί δόθηκε από το σέρ Στήβεν Ράνσιμαν, στο Ελσισιλντς της Σκωτίας, στον πατρογονικό πύργο του, τον Οκτώβρη του 1994, για λογαριασμό της ΕΤ3 στις δημοσιογράφους Χρύσα Αράπογλου και Λαμπρινή Χ. Θωμά. Για τεχνικούς λόγους, δεν «βγήκε» ποτέ στον αέρα. Και οι δύο δημοσιογράφοι θεωρούν τη συνέντευξη αυτή από τις πιο σημαντικές της καριέρας τους, μία και ανήκει στο είδος των «συζητήσεων» πού σε διαμορφώνουν και δεν ξεχνάς ποτέ. Θεωρούν ότι πρέπει να δεί το φώς της δημοσιότητας, έστω και με μία τόσο θλιβερή αφορμή, όπως ο θάνατος του μεγάλου φιλέλληνα.

Μέγας Αλέξανδρος : Η πολιορκία και η κατάληψη του βράχου της Σογδιανής

Τον χειμώνα του 328 π.Χ. με τον θάνατο του Σπιταμένη , του πλέον ικανού από όλους τους αντιπάλους του , ο Μέγας Αλέξανδρος είχε να αντιμετωπίσει μεμονωμένες εστίες αντίδρασης στη Σογδιανή , προκειμένου να κατακτήσει ολόκληρη την επαρχία.

Οι απώλειες που είχε στις μάχες που έδωσε εκεί, τον ανάγκασαν να στείλει στη Μακεδονία τον Μενίδα, τον Σώπολη και τον Επόκιλλο, προκειμένου να φέρουν ενισχύσεις έτσι ώστε να ανανεωθεί το εκστρατευτικό σώμα .
Ο Βράχος της Σογδιανής
Το πρώτο εμπόδιο για τον Μακεδόνα στρατηλάτη ,ήταν «ο Βράχος (ή η Πέτρα) της Σογδιανής», ‘’Sogdian Rock’’ , όπως αναφέρεται στα αγγλικά. Επρόκειτο για

Η μετάβαση από την αρχαιότητα στο Βυζάντιο

Το λάθος που γίνεται από τους περισσότερους όταν πάνε να συγκρίνουν αρχαία Ελλάδα και “Βυζάντιο” είναι ότι (ασυνείδητα) πιστεύουν πως ΟΛΗ η αρχαιότητα έμοιαζε με την Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, δίχως καμιά εξέλιξη ή αλλαγή στη νοοτροπία, και αυτό ύφος συνεχίστηκε ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα, οπότε ξαφνικά επικρατεί ο Χριστιανισμός και έρχονται τα πάνω κάτω.

Λόγω αυτής της αντίληψης περί συνέχειας αρκετοί στρέφονται κατά του χριστιανικού Ελληνισμού, κατηγορώντας τον πως διέκοψε την “ομαλή ροή, και την πολιτισμική συνέχεια” της ελληνικότητας.

Αυτή η αντίληψη είναι παιδαριώδης και δείχνει το πόσο στατικά αντιλαμβάνονται ολόκληρες εποχές αυτοί οι άνθρωποι.

Η ελληνικότητα μετεξελίχθηκε: από την εποχή του Περικλή περάσαμε στην παρακμή των πόλεων-κρατών τον 4ο. π.Χ. αιώνα, μετά περάσαμε στην ελληνιστική εποχή, με τις οικουμενικές αυτοκρατορίες, για να καταλήξουμε στην

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ «ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ» & ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟ

 

Αριστερά: Η κομματική σημαία ήταν κατά βάση κόκκινη (αποκαλύπτοντας τις σοσιαλιστικές καταβολές του κινήματος και τις εξισωτικές πεποιθήσεις του), λευκή στο κέντρο (συμβολίζοντας την φυλετική καθαρότητα), ενώ δέσποζε μια μαύρη σβάστικα, ο γνωστός αγκυλωτός σταυρός (Hakenkruez), σύμβολο εθνικιστικό, που χρησιμοποιούσαν διάφορες αντισημιτικές και εθνικιστικές ομάδες ήδη από την δεκαετία του 1910 (Πηγή: Η Άνοδος του Γ΄ Ράιχ, Ιωάννης Κούτουλας, Ιστορικός, Παγκόσμια Ιστορία, τεύχος 7, σελ. 27)

 Μέσο: Κομμουνιστική προπαγάνδα με τυπικά συνθήματα: «Η θρησκεία είναι το όποιο του λαού. Δεν θα μας σώσει κανένα ανώτερο ον, κανείς Θεός, κανείς Κάιζερ ούτε δικαστήριο». Η κομμουνιστική βία ήταν εκτονότερη από αυτή των εθνικοσοσιαλιστών. (Πηγή: Η Άνοδος του Γ΄ Ράιχ, Ιωάννης Κούτουλας, Ιστορικός, Παγκόσμια Ιστορία, τεύχος 7, σελ. 61)

Δεξιά: Η μούμια του Λένιν. Αντί οι κομμουνιστές να προσκυνούν τα άφθαρτα λείψανα των αγίων του ζώντος Θεού,  κατασκεύασαν..

Θεόδωρος Α’ Λάσκαρης: το λιοντάρι της Νίκαιας! Μία βιογραφία

 

Γράφει ο Ευγένιος Δαλιάνης
Ο Θεόδωρος Λάσκαρης ήταν υιός του Μανουήλ Λάσκαρη (γενάρχη της οικογένειας των Λασκαριδών) και της Ιωάννας Καράτζαινας. Οι πρώτες αναφορές στις πηγές για τον Θεόδωρο ξεκινούν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αλέξιου Γ’ Άγγελου (1196-1203). O Θεόδωρος πρέπει να ήταν ένας χαρισματικός νέος καθώς κατάφερε να κερδίσει τη προσοχή του «αγγελικού» αυτοκράτορα, που του έδωσε το χέρι της κόρης του Άννας Αγγελίνας Κομνηνής, μαζί με τον τιμητικό τίτλο του «Δεσπότη», παραχώρηση που κατέστησε τον Θεόδωρο σε ένα από τους μελλοντικούς υποψήφιους για τον αυτοκρατορικό θρόνο.

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ και η «ασθένεια της ορθότητας»

 

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ και η «ασθένεια της ορθότητας» - Ο π. Σεραφείμ αναφέρεται στις διαμάχες μεταξύ ορθοδόξων.

Το πρώτο και σημαντικό πράγμα δεν είναι διόλου το “σωστό”, αλλά η χριστιανική αγάπη και η αρμονία. […]

Κηρύσσοντας την εσωτερική Ορθοδοξία της καρδιάς, ο π. Σεραφείμ προειδοποίησε ενάντια στον «μαθηματικό υπολογισμό» και την επίκριση. Προσδιόρισε αυτό ως πειρασμό της επακόλουθης «εξωτερικής φρόνησης».

«Μερικές φορές» είπε «ο ζήλος κάποιου για την “Ορθοδοξία” (σε εισαγωγικά) μπορεί να είναι τόσο υπερβολικός που επιφέρει μια κατάσταση παρόμοια με αυτήν που ανάγκασε μια ηλικιωμένη Ρωσίδα να παρατηρήσει σχετικά με έναν ενθουσιώδη Αμερικανό νεοφώτιστο:

Αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας η Ελλάδα δεν θα είχε οδηγηθεί στην επιλογή της Μοναρχίας

 

Μιλώντας στο Επιστημονικό Συνέδριο του Δήμου Λευκάδας και του Πνευματικού Κέντρου Λευκάδας με θέμα: «Η ιστορική διαδρομή του Ιωάννη Καποδίστρια», ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος τόνισε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, υπήρξε όχι μόνον ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Νεότερης Ελλάδας, αλλά και ένας κορυφαίος διπλωμάτης, ο οποίος, προτού αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της Πατρίδας μας και ενόσω υπηρετούσε στην Ρωσική αυλή, επηρέασε και διαμόρφωσε, όσο κανένας άλλος Έλληνας, την διεθνή πολιτική σκηνή της εποχής του. Η πλήρης αφοσίωσή του στην αγωνιώδη προσπάθειά του να οικοδομήσει Κράτος, μέσα στο χάος του μετεπαναστατικού τοπίου που παρέλαβε μετά την επιτυχία της Εθνεγερσίας του 1821, υπήρξε μοναδική και ανυπέρβλητη, πραγματική «Εθνική Παρακαταθήκη» προσήλωσης στο Εθνικό Χρέος και διαρκές παράδειγμα προς μίμηση, ιδίως για τους Έλληνες Πολιτικούς.

Οι Έλληνες οφείλουν να αντισταθούν, με όλες τους τις δυνάμεις, η Ελλάδα απειλείται με αφανισμό

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ 3oυ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣΤΟ 21 ΤΗΣ 2 ΚΑΙ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021

ΜΕ ΘΕΜΑ: “ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΑΣ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ”

Από Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (για την ΤΙΜΗΣΤΟ 21)

1.          ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ (για τις οποίες υπήρξε συμφωνία των ομιλητών: Ζωή Γεωργαντά, Τζανέτος Γκούσκος, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Νίκος Ιγγλέσης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Αναστάσιος Κώνστας, Γιώργος Λεκάκης, Μελέτης Μελετόπουλος,Αριάδνη Νούκα, Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος ) :

*Ο βαθμός υποτέλειας   των μνημονιακών κυβερνήσεων έχει επικίνδυνα ενταθεί τα τελευταία χρόνια  και αναγνωρίζεται ως ο κύριος υπεύθυνος του οικονομικού αδιεξόδου, και όχι μόνο,  της πατρίδας μας.

Επιτρέπεται να μιλάμε για τον Ελληνισμό ή δεν αφήνει η Τουρκία;

 

του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Μπορούμε να μιλήσουμε για τoν Ελληνισμό ή το δεν επιτρέπουν ο Ερντογάν και οι συνέταιροί του; 

Η έναρξη του αντιαποικιοκρατικού - απελευθερωτικού αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου την 1η Απριλίου 1955, θα αναδείξει για ακόμη μία φορά την Ελληνική αντιστασιακή ιστορία. Από την Αθήνα και τις διαδηλώσεις της νεολαίας και τα θύματα από τις σφαίρες της Χωροφυλακής (!), μέχρι με την Θράκη και τη Διασπορά, ο ελληνικός λαός ήταν ενωμένος για την υλοποίηση του αιτήματος της Ελευθερίας- Ένωσης. 

Όταν οι Βρετανοί “πρόδωσαν” τους Έλληνες αεροπόρους στους Τούρκους στην Κύπρο

Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος

Η αυγή του 1964 βρήκε την Κύπρο σε μία οδυνηρή κατάσταση, με τις εχθροπραξίες μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων να μαίνονται σε σχεδόν ολόκληρο το νησί. 

Από το 1963 οι συγκρούσεις βρίσκονταν στο ζενίθ, με δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και καταλήψεις σημαντικών στρατηγικών σημείων, με αποτέλεσμα τον ουσιαστικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων….

Όλα έδειχναν ότι από το 1963 η Τουρκία έκανε προετοιμασίες για εισβολή στην Κύπρο, οι οποίες όμως ματαιώθηκαν την τελευταία στιγμή, είτε από τις ΗΠΑ είτε από την ΕΣΣΔ….

Το βράδυ της 14ης Μαρτίου, οι δυο χώρες, έφτασαν πολύ κοντά στον πόλεμο, με τις ένοπλες δυνάμεις και των δυο κρατών, να βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα. 

Ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία βρέθηκαν σε «απόσταση βολής» στο Αιγαίο, ενώ οι στρατοί ξηράς ήταν σε επιφυλακή.

Είτε ο Τσίπρας θα εξαφανίσει τους κοτζαμπάσηδες, είτε οι κοτζαμπάσηδες θα αφανίσουν τον Τσίπρα

 

Του Διογένη Λόππα

Η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα γίνει κάτω από συνθήκες ιδιαίτερης αβεβαιότητας, όπως παραδέχονται όλοι οι σοβαροί κοινωνικοί επιστήμονες.  Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι πρώτα από όλα το πρωτόγνωρο σύστημα της απλής αναλογικής. 

Λόγω της απλής αναλογικής η συμπεριφορά των πολιτών και ιδιαίτερα των κανονικών ανθρώπων (η πάλαι ποτέ μεσαία τάξη που τώρα βρίσκεται παγιδευμένη στη μιζέρια) θα είναι καθολικά διαφορετική σε σχέση με παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις.  Θα είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους όπου οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν και όχι αυτό που η ανάγκη τους εκβιάζει.  Διλήμματα του τύπου »να φύγουν οι εθνομηδενιστές» ή »όχι άλλο Μητσοτάκη» δεν θα έχουν καμία βαρύτητα.

Ο Βίος και το έργο του Γεωργίου Ακροπολίτη

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπατσιόλας, υποψήφιος διδάκτωρ ιστορίας ΑΠΘ

 

Σημαίνουσα μορφή τόσο των γραμμάτων όσο και της πολιτικής σκηνής της υστεροβυζαντινής περιόδου είναι ο Γεώργιος Ακροπολίτης. Γεννήθηκε το 1217 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία από το 1204 ήταν υπό την κυριαρχία των Λατίνων και των Βενετών. Η οικογένειά του ήταν πλούσια και ευγενικής καταγωγής και μερίμνησε για τη μόρφωση του. Σε ηλικία 16 ετών μετά το πέρας των βασικών του σπουδών τόν έστειλαν στη Νίκαια, πρωτεύουσα της «εξόριστης» Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εκεί έγινε δεκτός στην αυτοκρατορική αυλή και συνέχισε τις σπουδές του αρχικά κοντά στον Θεόδωρο Εξαπτέρυγο και έπειτα στον Νικηφόρο Βλεμμύδη. Χάρη στη μόρφωση του κατόρθωσε να ακολουθήσει και σπουδαία πολιτική σταδιοδρομία. Συνδέθηκε με τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατατζή (1222 – 1254) και μάλιστα ανέλαβε και τη φιλοσοφική μόρφωση του διαδόχου Θεόδωρου.

Στυγνή, αλλά «προοδευτική» απολυταρχία

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς - Καθημερινή

Την Κυριακή 20 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, η ΕΡΤ2, στα πλαίσια εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την εξέγερση των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, παρουσίασε μιαν εκπομπή με τίτλο: «Γιατί το 21; Δώδεκα ερωτήματα». Μετά την παρακολούθησή της, ο έστω και στοιχειωδώς μελετημένος τηλεθεατής θα την τιτλοφορούσε ακριβέστερα:

«1821 – ο θρίαμβος των ξένων πρεσβειών», ή «Σύγχρονη Ελλάδα – ένα τυπικό προϊόν της αποικιοκρατίας» ή «Πώς εξαγοράζεται στον Τρίτο Κόσμο ανεπαισθήτως η ιστοριογραφία».

Βέβαια, μια επιφυλλίδα δεν είναι ο χώρος όπου μπορεί να συμπυκνωθεί η αναίρεση μιας τόσο καλοστημένης, χρυσοπληρωμένης κιβδηλίας. Το μόνο που μπορεί να πετύχει η επιφυλλίδα (με ελάχιστες τις πιθανότητες ευστοχίας), είναι να ενθαρρύνει το ερευνητικό ενδιαφέρον των ολίγιστων που γρηγορούν και ακόμα οδυνώνται για το εμπόριο της εξαπάτησης.

Ποιοι είναι οι καρποί της ευχής του Ιησού;

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα.

Ό πρώτος καρπός της ευχής του Ιησού είναι ή αποβολή των   νοερών παραστάσεων από τίς ματαιότητες του κόσμου, κατά τον άγιο Διάδοχο, ό όποιος λέγει: «Αυτά πού είχαν μπει παλαιότερα στην καρδιά του άνθρωπου εξαφανίζονται μαζί με όλες τίς ωραιότητες της ζωής».

Ό δεύτερος καρπός της ευχής είναι ή φοβερά θέα της ασω­τίας της ψυχής, ή οποία εκδηλωνόταν με τίς σωματικές αισθήσεις καί τους κακούς λογισμούς. Άπ’ αυτή την θέα αποκτά ό άνθρωπος ταπείνωση, πένθος, δάκρυα, όπως λέγει ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς.

Η Βυζαντινή μουσική θεραπεύει την κατάθλιψη

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ἡ βυζαντινή μουσική, ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο ἀναίμακτα. Ἕνα σπουδαῖο θεραπευτικό μέσο γιά τήν ταλαίπωρη ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, τοῦ ἐμπαθοῦς, εἶναι πράγματι ἡ Βυζαντινή μουσική.

Διά τοῦτο δίδασκε ὁ σοφός ἰατρός τῆς ψυχῆς-Γέρων: «Ἡ βυζαντινή μουσική εἶναι πάρα πολύ ὠφέλιμη. Κανένας χριστιανός δέν πρέπει νά ὑπάρχει χωρίς νά ξέρει βυζαντινή μουσική. Πρέπει ὅλοι νά μάθομε.

Ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν ψυχή. Ἡ μουσική ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο ἀναίμακτα. Χωρίς κόπο, ἀγαλλόμενος, γίνεσαι ἅγιος». Εἰδικά γιά τήν θεραπεία τῆς κατάθλιψης ἡ βυζαντινή μουσική εἶναι ἕνα πολύ ἀποτελεσματικό μέσο. Ἡ Βυζαντινή μουσική, δίδασκε, θεραπεύει τήν κατάθλιψη.

«Μιά φορά (διηγεῖται ὁ Γέροντας) εἶχε κάποιος δαιμόνιο, ὁ βασιλιάς Σαούλ, καί πήγαινε ὁ Δαβίδ καί τοῦ ἔψαλλε καί ὁ δαίμονας ἔφευγε. Πήγαινε μέ τό ψαλτήρι-τό ψαλτήρι ἦταν ὄργανο.

Ὅταν τόν ἔπιανε τό δαιμόνιο τῆς μελαγχολίας, πήγαινε ὁ Δαβίδ καί τοῦ ‘παιζε τό ψαλτήρι κι ἔτσι ἔφευγε ὁ δαίμονας. Ποῦ ‘ναι αὐτοί πού τρέχουνε νά βροῦνε θεραπεία γιά τήν κατάθλιψη.

Ὅταν μάθουνε βυζαντινή μουσική καί ἰδοῦνε τή μαυρίλα νά ‘ρχεται, πάπ! ἕνα δοξαστικό κι ἡ μαυρίλα πού ἔρχεται νά σέ καταλάβει, ὡς ἕνα εἶδος ψυχικῆς μελαγχολίας, γίνεται ὕμνος πρός τόν Θεό.

Ἐγώ τό πιστεύω αὐτό. Ἀπόλυτα τό πιστεύω. Σᾶς τό λέω ὅτι ἕνας μουσικός, πού ἀγαπάει τή μουσική, πού εἶναι εὐσεβής, μπορεῖ μιά δυσκολία του νά τήνε κάνει ἔργο μουσικό ἤ ἕνα ἕτοιμο ἔργο νά τό ψάλει, νά τό ἀποδώσει. Ἔτσι, προκειμένου νά κλαίει καί νά καταπιέζεται, προσφέρει μιά δοξολογία στόν Θεό».

Ὁ ὑγιής ἄνθρωπος ζεῖ μέσα στήν ἁρμονία. Ἡ ἀρετή εἶναι ἁρμονία. Ἔλεγε ὁ Γέροντας: «Ἡ βυζαντινή μουσική εἶναι πάρα πολύ εὔκολη, ὅταν τήν ἐρωτευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι τόση ἡ ὠφέλεια τῆς ἁρμονίας στήν ψυχή!.

Αὐτός πού ξέρει μουσικά καί ἔχει ταπείνωση, ἔχει τήν χάρι τοῦ Θεοῦ. Πάει νά θυμώσει, νά ἐκραγεῖ, ἀλλά φοβᾶται τή δυσαρμονία, διότι καί ὁ θυμός καί ὅλες αὐτές οἱ ἁμαρτωλές καταστάσεις δέν εἶναι μέσα στήν ἁρμονία. Κι ἔτσι μισεῖ σιγά σιγά τήν κακία καί ἐγκολπώνεται τήν ἀρετή, πού εἶναι ἁρμονία.

Ὅλες οἱ ἀρετές ἔχουν ἁρμονία. Οὔτε στενοχώριες μπορεῖ νά ἔχεις, οὔτε… Μπορεῖς νά ζεῖς μέσα στή χαρά. Ἅμα καταλάβεις πώς ἔρχεται καμιά μαυρίλα στόν ὁρίζοντα τῆς ψυχῆς σου, λέεις ἕνα ὡραῖο τροπάριο καί ἡ μαυρίλα γίνεται ὕμνος στόν Θεό. Τή δύναμη αὐτή πού θά σέ στενοχωροῦσε καί θά σέ καταπίεζε, τήν ἴδια δύναμη τή βουτᾶς καί τήν ἁγιάζεις».

Απόσπασμα από την μελέτη του ιερομονάχου Σάββα Αγιορείτου
”Η ανθρωπολογία του γέροντος Πορφυρίου του Αγιορείτου”

Η μνήμη για Ισαάκ και Σολωμού τρέχει ξανά, 25 χρόνια μετά

 

Αλέκος Μιχαηλίδης   

Η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού» δεν είναι άγνωστη πια στην κυπριακή κοινωνία. Είναι αυτή που πολεμά για τη μνήμη των ηρώων του Παραλιμνίου, Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, από τη μέρα ίδρυσής της, το 2008. Η καθιερωμένη πορεία των μοτοσυκλετιστών, κάθε Αύγουστο, είναι εκείνη που επανατοποθετεί ακαριαία την ανάγκη για επικράτηση της μνήμης έναντι της λήθης, μα και για τον επίμονο αγώνα της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας.

Δεν είναι ψέμα, άλλωστε, πως πέραν των μοτοσυκλετιστών και των οικογενειών, ελάχιστοι είναι εκείνοι που επιμένουν πως πρέπει να εκτελεστούν τα διεθνή εντάλματα σύλληψης για τους δολοφόνους του Τάσου και του Σολωμού, ειδικά για εκείνους που είναι στελέχη του κατοχικού καθεστώτος, όπως τον Ερχάν Αρικλί.

Το σχολείο χρειάζεται τα Βυζαντινά κείμενα

 

Με εξαίρεση τα τραγούδια του ακριτικού κύκλου, που άλλοτε εμφανίζονται στα σχολικά προγράμματα και άλλοτε εκλείπουν, μία υπερχιλιετής περίοδος της ελληνικής γραμματείας, από τον 4ο στον 15ο αι. παραμένει σκοτεινή, απροσπέλαστη για τους μαθητές της μέσης εκπαίδευσης

Μαρίνα Δετοράκη

Με εξαίρεση τα τραγούδια του ακριτικού κύκλου, που άλλοτε εμφανίζονται στα σχολικά προγράμματα και άλλοτε εκλείπουν, μία υπερχιλιετής περίοδος της ελληνικής γραμματείας, από τον 4ο στον 15ο αι. παραμένει σκοτεινή, απροσπέλαστη για τους μαθητές της μέσης εκπαίδευσης. Το Βυζάντιο για τη σχολική πραγματικότητα υφίσταται μόνο ως ιστορική εποχή και ως μάθημα ιστορίας, όχι ως λόγος, σκέψη και κείμενα. Οι λόγοι είναι κυρίως ιστορικοί, αλλά και ιδεολογικοί. O εξοβελισμός της βυζαντινής γραμματείας ανάγεται στη μετα-οθωμανική περίοδο της οργάνωσης των ελληνικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατά τα πρότυπα κυρίως της γερμανικής παράδοσης, του κλασικιστικού ιδεαλισμού και της ανθρωπιστικής παιδείας. Κάποιες δειλές απόπειρες απεγκλωβισμού από τη στενή αντίληψη προσήλωσης στην αρχαία ελληνική γλώσσα καταγράφονται στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αι.  με την πρωτοποριακή τότε εισαγωγή διδασκαλίας των αρχαίων κειμένων μέσω μεταφράσεων. Ωστόσο και η μεταφραστική εκείνη προσέγγιση των κειμένων είχε επίσης αποκλείσει το Βυζάντιο.

Η αγιορειτική σιωπή

Όταν φθάνει κανείς στην αγιορειτική χερσόνησο, την πιο ανατολική λωρίδα γης από τις χερσονήσους της Χαλκιδικής, στην Ελλάδα, συνειδητοποιεί πως ήλθε σε έναν από τους κατεξοχήν μοναδικούς τόπους του κόσμου τούτου.

Η μοναδικότητά του δεν είναι τόσο συνδεδεμένη με παράγοντες «εξωτερικής» τάξεως, όπως το άβατον, η άψογη και αμόλυντη φύση ή η μοναχική πολιτεία του… Η μοναδικότητά του είναι «εσωτερικής» τάξεως, έχει δηλαδή μια ποιότητα, η οποία διαφεύγει από όσους πλησιάζουν με μία τουριστική και κοσμική νοοτροπία.

Χαρακτηριστικό, μεταξύ άλλων, είναι αναμφισβήτητα η ποιότητα της σιωπής, που εκεί κυριαρχεί. Μπορεί να το αντιληφθεί κανείς παντού· καθ’ όλο το μήκος των μονοπατιών που προχωρούν έως τα δάση ή σκαρφαλώνουν στις απόκρημνες ακτές της θάλασσας, στις καλογερικές κατοικίες, στην πνευματική όψη των μοναχών ή κάποιου «αναζητητή του Θεού», στην αυγή και στη δύση, κ.ο.κ.

“Η απόρρητη έκθεση για τις τουρκικές βαρβαρότητες που οι Βρετανοί κάνουν ότι ξεχνούν”

Προς Βρετ. Πρωθυπουργό Boris Johnson,  Βρετ. ΄Υπ. Αρμοστή Stephen Lillie και κυπριακή πολιτική ηγεσία:

1974 – Οι βιασμοί 800 και πλέον Ελληνίδων από τους βάρβαρους Τούρκους

Γράφει η  Φανούλα Αργυρού (Ερευνήτρια/δημοσιογράφος)

Το θέμα επανήλθε πρόσφατα με διάφορα δημοσιεύματα στον Τύπο.  Παραμονές ακόμα μιας τραγικής μαύρης Ιουλιανής επετείου. Όμως, πρέπει να θυμίσουμε ότι χθες είχαμε και την Διεθνή Ημέρα για την εξάλειψη της Σεξουαλικής Βίας εν καιρώ συγκρούσεων.

Στις 12 Ιανουαρίου 2016 είχα γράψει στην «Σημερινή» « Δεύτερος βιασμός 42 χρόνια μετά».  Με  αφορμή την εξευτελιστική τότε είδηση ότι ζήτησαν πιστοποιητικά βιασμού από βιασθείσες από τους Τούρκους Ελληνίδες το 1974. Την καταγγελία είχε κάνει η βουλευτίνα Σκεύη Κουκουμά στις 17.12.2015 στη Βουλή. «Ένας αυτο-εξευτελισμός δεκαετιών μετατρέπεται σε κατευνασμό «Τσάμπερλεν προς Χίτλερ». Φαίνεται πως κάποιοι θέλουν, ίσως καθ’ υπόδειξη ξένων, να κλείσουν και το κεφάλαιο των βιασμών του 1974, μήπως κάποια θύματα τολμήσουν να κινήσουν αγωγές εναντίον των Τούρκων», είχα γράψει. 

Ουάντι Αλ-Νασάρα: η Κοιλάδα των Χριστιανών. Η περιοχή με την μεγαλύτερη συγκέντρωση χριστιανών στη Μέση Ανατολή

Του Γιώργου Ρακκά

Αναδημοσίευση από το Άρδην

Είναι γνωστό ότι οι χριστιανοί του Λεβάντε (Λίβανος, Συρία, Ιράκ) είναι η θρησκευτική ομάδα που επλήγη περισσότερο από τους εμφυλίους, τις ανατροπές καθεστώτων και, πρόσφατα, από την άνοδο του τζιχαντισμού. Στη Συρία πριν τον πόλεμο οι χριστιανοί αντιστοιχούσαν συνολικά στο 10% του πληθυσμού και κυμαίνονταν περίπου στο 1,5 – 1,7 εκ. Οι περισσότεροι είναι Ελληνορθόδοξοι του Πατριαρχείου της Αντιοχείας, καθώς και μελιχίτες καθολικοί (ουνίτες του Πατριαρχείου της Αντιόχειας, που στράφηκαν προς την παπική Εκκλησία το 1729). Ακολουθεί η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, οι μαρωνίτες, καθώς και η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία (νεστοριανοί).

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, 300.000-900.000 ορθόδοξοι της Συρίας μετανάστευσαν προς τη Δύση για να αποφύγουν τη γενοκτονία του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Ένα κομμάτι τους, ωστόσο, που ζούσε στον Νότο, στην επαρχία της Χομς, θα επιστρέψει μετά τη σταδιακή εκδίωξη του Χαλιφάτου, διεκδικώντας και πάλι την ιστορική του κοιτίδα.

Παρακμή: κυρίως και πρωτίστως δημογραφική

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα χρωστούν τα μαλλιοκέφαλά τους σε δανεικά και αγύριστα που ευκαίρως-ακαίρως έχουν λάβει από το κράτος. Σε ποια ιλιγγιώδη ύψη ανέρχονται  δεν προλάβαμε να ενημερωθούμε, αλλά πού θα πάει, κάποια στιγμή θα σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και θα βγουν στη φόρα όλα. Το πότε θα κριθεί από την αποφασιστικότητα του Ελληνικού Λαού.
Έργα και ημέρες της Εξουσίας:
«Ο πρωθυπουργός την ώρα που ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως η επιλογή των νέων φρεγατών, καθυστερεί, εγκρίνει την απόκτηση ενός ακόμη VIP αεροσκάφους, το οποίο θα προστεθεί στα τρία που ήδη διαθέτουμε! Τι χρειάζεται όμως ακόμη ένα VIP αεροσκάφος, με τόσα πολλά έξοδα συντήρησης;»
Οι αναλυτές επιμένουν ότι:

Μισθός και «Διακυβέρνηση καινοτομίας»

του Ηλία Καραβόλια

Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων και των δημοσιευμάτων περνάνε πάντα οι σοβαρές ειδήσεις. Διαβάζουμε: «Α’ τρίμηνο 2021: μείωση της απασχόλησης έως 11,4%, μείωση ωρών εργασίας έως 65,2%, πτώση των μισθών έως 58,3%». Τα στοιχεία είναι της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

Όμως καλύτερη «στατιστική» από αυτή που μέτρα το ανθρώπινο μάτι και το ένστικτο αυτοσυντήρησης μάλλον δεν έχει εφευρεθεί. Τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όσο υποδεικνύουν οι φιέστες του Ταμείου Ανάκαμψης (εταιρικών κερδών και όχι εισοδημάτων: ας είμαστε ειλικρινείς).