Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Τα "μυστικά μνημόνια": Η αρπαγή της ελληνικής γεωπολιτικής υπεραξίας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)
Το 2013, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στην Αμερική. Δύο χρόνια αργότερα, το 2015, ζήσαμε, φοβούμαι, το αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού, την αξιοθρήνητη, αναξιοπρεπή συνθηκολόγηση της κυβέρνησής του και την ποδοπάτηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. (1)
Τέσσερα χρόνια μετά, το 2017, ως Πρωθυπουργός πλέον, ο Τσίπρας ξαναπήγε στην Αμερική. Αυτή τη φορά τα αποτελέσματα κινδυνεύουν να είναι ακόμα πιο τραγικά από την πρώτη, όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε στη συνέχεια αυτού του άρθρου.
Μετά από το «οικονομικό» μπαίνει τώρα σε εφαρμογή και το «γεωπολιτικό» μνημόνιο.
Άλλωστε, όπως έχουμε εξηγήσει πολλάκις, και η πραγματικότητα δυστυχώς το μόνο που κάνει είναι να μας επιβεβαιώνει επί οκτώ χρόνια, είναι ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα δεν είναι απλώς σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Είναι πολιτικές καταστροφής του ελληνικού λαού, της δημοκρατίας, του ελληνικού έθνους και αρπαγής του ελληνικού κράτους. Πολύ λογικά, η γεωπολιτική, η δημογραφία, η ψυχολογία και το ηθικό των Ελλήνων, ο πολιτισμός τους (βλ. π.χ. τους ουρανοξύστες στο Ελληνικό και τα Mall στην Ακαδημία του Πλάτωνα), έρχονται να συμπληρώσουν αυτό που άρχισε από την οικονομία και την κοινωνία.
Κι αν το οικονομικό Μνημόνιο οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικο-κοινωνικές καταστροφές και λεηλασίες, όχι μόνο στη δική μας ιστορία, αλλά στην ιστορία όλου του καπιταλισμού (σε ειρηνικές τουλάχιστο περιόδους) το γεωπολιτικό μνημόνιο μπορεί να οδηγήσει κατ΄ ελάχιστο σε σοβαρές απώλειες των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, κατά μέγιστο σε πόλεμο.
Μια πρώτη γεύση πήραμε στα Ίμια, στην Κύπρο και στη Μακεδονία. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα που καλά-καλά δεν αναφέρονται πια από τα μέσα ενημέρωσης και δεν συζητούνται, παρά ελάχιστα και αν. Από την αποδοχή εγκατάστασης πυρηνικών όπλων στον ‘Αραξο έως την συνειδητή καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων, από τη  δημιουργία αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη, που προορίζεται να γίνει η Σούδα της Βόρειας Ελλάδας, εμπλέκοντάς μας, ως χώρα πρώτης γραμμής, σε τυχόν αυριανή πυρηνική σύρραξη, έως την θεαματική αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων στην Κρήτη και τη δημιουργία νέων στην Κάρπαθο.
Η Ελλάδα μετετράπη σε οικονομική αποικία της Γερμανίας και της ΕΕ (μαζί τους βέβαια, να μην το ξεχνάμε και η «Διεθνής του Χρήματος», οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες δηλαδή και το ΔΝΤ, εμμέσως δηλαδή οι ΗΠΑ).
Τώρα μεταβάλλεται, καλύτερα ολοκληρώνει τη μεταβολή της, σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Το κεντρικό δόγμα αυτής της κυβέρνησης είναι «Όλα στις ΗΠΑ (και το Ισραήλ)». (Τα αυτά ισχύουν και για την Κύπρο).
Αν ήταν αυτό μια επιλογή πολιτικής θα μπαίναμε στον πειρασμό να τη συζητήσουμε. Αλλά δεν είναι παρά επιλογή υποταγής, άνευ ανταλλάγματος και πλήρης κινδύνων για τη χώρα, αλλά με αντάλλαγμα για τους πολιτικούς της. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν, γιατί είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν καμιά δυσκολία να πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, όποιον χρησιμοποιήσουν, όταν ολοκληρώσει τη δουλειά για την οποία τον προορίζουν (2).
Αυτή η πολιτική της τυφλής υποταγής στους ξένους δοκιμάστηκε και στο παρελθόν και είναι υπεύθυνη όλων των εθνικών καταστροφών που σημειώθηκαν στη νεώτερη ελληνική ιστορία. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σκόπιμο, στο τέλος αυτού του κειμένου, να υπενθυμίσουμε τις πιο μεγάλες καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα όταν οι πολιτικές δυνάμεις της ακολούθησαν τυφλά τους ξένους, όταν η χώρα δεν είχε δικό της μυαλό, δικές της επιδιώξεις, δικό της σχέδιο, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.
Τι θέλουν οι Αμερικανοί από την Ελλάδα και την Κύπρο
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση
  • Να συνδράμει στην ταχεία μετατροπή της Κύπρου σε αποικία, όπερ και ήδη πράττει με την αποδοχή και τη συμμετοχή της στις διασκέψεις της Γενεύης και του Κραν Μοντανά. Οι διασκέψεις αυτές απέτυχαν μεν προς το παρόν να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, αυτό όμως έγινε μόνο και μόνο γιατί υπάρχει διαφωνία μεταξύ Αμερικανών, Ισραηλινών και Τούρκων ως προς τα δικαιώματα που θα διατηρήσει η Άγκυρα επί της μελλοντικής αποικίας.
    Μπορεί σε αναγνώστες μη εξοικειωμένους με τις λεπτομέρειες του κυπριακού να φαίνεται ως υπερβολικός ο όρος αποικία που χρησιμοποιήσαμε, τους διαβεβαιώνουμε όμως ότι τον χρησιμοποιούμε κατ’ απόλυτη κυριολεξία. Το σχέδιο προβλέπει την εξίσωση πλειοψηφίας και μειοψηφίας που, εκτός από κατάργηση της δημοκρατίας, οδηγεί αναγκαστικά στην εισαγωγή ξένων δικαστών, αξιωματούχων, μεσολαβητών κλπ. που θα παίρνουν αναγκαστικά τις αποφάσεις. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί ο αφοπλισμός του νησιού και η υπαγωγή του στον έλεγχο διεθνούς αστυνομικής δύναμης. Όσο για την πενταμερή (παράνομη) διάσκεψη για το κυπριακό, επιβλήθηκε από την αμερικανίδα αν. Υπουργό Εξωτερικών Νούλαντ, έγινε δεκτή από Λευκωσία και Αθήνα και μονιμοποιήθηκε ως θεσμός με πρόταση του κ. Κοτζιά, προκειμένου να παρακαμφθεί η υποχρέωση τυχόν λύση του κυπριακού να τύχει της έγκρισης του κυπριακού λαού σε δημοψήφισμα (4).
    Τυχόν εφαρμογή παρόμοιου σχεδίου, η αφαίρεση δηλαδή της κυριαρχίας στην Κύπρο και των «τίτλων ιδιοκτησίας» του νησιού από τον κυπριακό λαό (82% του οποίου είναι Ελληνοκύπριοι), οδηγεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα, «Κυπριακή Καταστροφή» και στο τέλος της παρουσίας πολλών χιλιετηρίδων των Ελλήνων στην Κύπρο. Πιθανότατα θα αποτελέσει και χαριστική βολή στην ήδη παραπαίουσα Ελλάδα.
  • Στα ελληνοτουρκικά, η πολιτική της Ουάσιγκτων είναι σχιζοφρενής (εδώ αντανακλάται ενδεχομένως και ο «εμφύλιος πόλεμος» που έχει ξεσπάσει στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας, μεταξύ δυνάμεων τύπου Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ και δυνάμεων τύπου Τραμπ και Νετανιάχου).
    Σε περίπτωση που Αμερική και Ισραήλ τα βρουν με την Τουρκία, η Ελλάδα θα κληθεί να πληρώσει τμήμα του λογαριασμού, με μεγάλες παραχωρήσεις σε Αιγαίο και Θράκη. Προς αυτή την κατεύθυνση ήδη κινείται και προετοιμάζεται ο Νίκος Κοτζιάς, που ετάχθη ήδη υπέρ της παραπομπής των ελληνοτουρκικών «διαφορών» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που, αν γίνει, θα οδηγήσει πιθανότατα σε απώλεια ελληνικής κυριαρχίας σε ορισμένα νησιά ή βραχονησίδες. Διότι η Τουρκία διεκδικεί ελληνικά εδάφη και όχι η Ελλάδα. Είναι απίθανο μια διεθνής δικαστική απόφαση να δώσει δίκηο 100% στην Ελλάδα και, επιπλέον, είναι αδιανόητο να θέσει η Ελλάδα την εδαφική της ακεραιότητα στην κρίση διεθνούς δικαστηρίου.
    Να σημειώσουμε ότι ο κ. Κοτζιάς επανέφερε ως συμβούλους του στο Υπουργείο όλο το τημ της εξωτερικής πολιτικής Σημίτη υπό τον κ. Ροζάκη. Στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, θυμίζουμε, χρωστάμε, μεταξύ άλλων, τη συμφωνία μη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στα Ίμια, την ακύρωση της προμήθειας ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-300 από την Κύπρο, την αναγνώριση μη νομίμων αλλά ζωτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία με τη συμφωνία της Μαδρίτης, την απαγωγή και παράδοση του ηγέτη των Κούρδων Οτσαλάν στην Τουρκία, το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο. Ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών υπήρξε σύμβουλος του Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη και διετέλεσε επικεφαλής της κύριας δεξαμενής σκέψης, του ΙΣΤΑΜΕ, του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, προτού γίνει Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.
    Σε περίπτωση όμως που δεν τα βρουν, η Ελλάδα θα κληθεί να παίξει τον ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου» για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο προς δυσμάς στον Ερντογάν. Από το 2011 επιχειρείται να στηθεί μηχανισμός πρόκλησης σύρραξης με την Τουρκία με προβοκάτσια (όπως η ανακήρυξη ΑΟΖ που δεν προσφέρει απολύτως κανένα πλεονέκτημα στην Ελλάδα, από πλευράς εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, μπορεί όμως να αποτελέσει καταλύτη κρίσης στις σχέσεις με την Τουρκία και ίσως είναι, λόγω ανοήτων δηλώσεων κυβερνητικών στελεχών, μία από τις κύριες αιτίες αύξησης της τουρκικής επιθετικότητας τους τελευταίους μήνες. Διότι όταν έρχεται ο Βίτσας και όχι ο Καμμένος να μιλήσουν για ΑΟΖ, τότε η Τουρκία εκτιμά ότι είναι ο Τσίπρας που έχει προσχωρήσει στην υπέρ της ΑΟΖ άποψη, εν γνώσει του ότι δεν προσφέρει τίποτα εκτός από κινδύνους για την Ελλάδα. Μωραίνει όμως ο Κύριος ον βούλεται απωλέσει).
  • Στα Βαλκάνια, η Ελλάδα καλείται να λύσει επειγόντως και όπως-όπως το πρόβλημα του ονόματος με τα Σκόπια ώστε η χώρα αυτή, κεντρικής σημασίας για τον έλεγχο των Βαλκανίων, να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και ολόκληρη η χερσόνησος να μετατραπεί σε μια ζώνη στενά ελεγχόμενων προτεκτοράτων, με σκοπό την περικύκλωση και ενδεχομένως και τον πόλεμο ακόμα κατά της Ρωσίας. Η Αθήνα καλείται επίσης να προχωρήσει στην επίλυση των διαφορών της με την Αλβανία (πιθανότατα εις βάρος της), ώστε να προχωρήσει και η διεύρυνση της ΕΕ στα Βαλκάνια, ως παραπλήρωμα της ΝΑΤΟϊκής διεύρυνσης, όπως άλλωστε έχει μέχρι τώρα λειτουργήσει πρακτικά. Και η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η διεύρυνση της ΕΕ με τους όρους που γίνεται είναι πολιτικές που στρέφονται ευθέως εναντίον ζωτικών ελληνικών συμφερόντων, αλλά και των συμφερόντων της Ευρώπης και της παγκόσμιας ειρήνης, χωρίς μάλιστα να προσφέρουν τίποτα καλό στους λαούς των υπό ένταξη χωρών.
  • Το σύνολο του ελλαδικού και κυπριακού χώρου καλείται να γίνει μια προωθημένη βάση για τα εξαιρετικά επικίνδυνα, τυχοδιωκτικά πολεμικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και της Ρωσίας, αν χρειαστεί και κατά της Τουρκίας.
  • Ελλάδα και Κύπρος καλούνται να καταστρέψουν οριστικά τις σχέσεις τους με οποιοδήποτε εναλλακτικό πόλο του διεθνούς συστήματος, όπως ήδη πράττουν συστηματικά από το 1996 και μετά.
Οσάκις οι Έλληνες πολιτικοί χρειάστηκαν να υπερασπίσουν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, που κυρίως απειλήθηκαν από τους υποτιθέμενους «εταίρους και συμμάχους», αναγκάστηκαν να στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις. Το έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ντε Γκωλ κι ο ανηψιός του με τον Πούτιν, τo ‘κανε ο Μακάριος με τους Σοβιετικούς, τους Άραβες και τους Αδέσμευτους, τo ‘kανε ο Ανδρέας Παπανδρέου και με τους Σοβιετικούς, και με την Πρωτοβουλία των Έξι και με τον Αραφάτ, με τους Κούρδους, με τους Αρμένιους και με τους Τριτοκοσμικούς, για να αναφέρουμε μερικούς μόνο.
Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας να εκδίδουν ανακοινώσεις διεκδικώντας το καθένα ποιο εκφράζει καλύτερα τη σκέψη του Αμερικανού Πρέσβη στην Αθήνα.
«Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη», διακήρυξε στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε ως Πρωθυπουργός στο αμερικανικό Time ο Ανδρέας Παπανδρέου περιγράφοντας την ανάγκη η Αθήνα να μπορεί να στηριχτεί κι αλλού, εκτός παραδοσιακών συμμάχων.
Ποτέ η Ελλάδα δεν ήταν τόσο απομονωμένη όσο σήμερα, έχοντας η ίδια καταστρέψει, με τρόπο συχνά αναξιοπρεπή και απάδοντα προς τους αγώνες, την αξιοπρέπεια και την παράδοση της χώρας μας, τις σχέσεις με τους Ρώσους, με τους Κούρδους, με τους Ιρανούς, με μεγάλο τμήμα των Αράβων. Όμως δεν είδαμε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να εκδίδουν έστω και μια ανακοίνωση βρε αδερφέ, όταν η Τουρκία απαγόρευσε στην ΕΝΙ να κάνει γεωτρήσεις, ή όταν οι δυνάμεις της εμβόλισαν ένα ελληνικό σκάφος, ή όταν έγινε η επίθεση κατά των κυπριακών τραπεζών. Τι χρειαζόμαστε άραγε τους φίλους αν εξαφανίζονται σε ώρα ανάγκης (αν δεν είναι και οι ίδιοι πίσω από τις επιθέσεις;)
Στη Ρωσία, τη Γαλλία και την Κίνα στηριζόμαστε μια ζωή για να υπερασπιστούμε την Κυπριακή Δημοκρατία όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά προπάντων από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που την επιβουλεύονταν σε όλη της τη ζωή. Στους Άραβες και τους Ιρανούς τρέχαμε μια ζωή για να αποτελέσουν αυτοί ανάχωμα στην Τουρκία στην Ισλαμική Διάσκεψη. Στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων συνεισέφερε πολύ περισσότερο το όνομα της Ελλάδας, απ’ ότι το C4I που δεν δούλευε.
Με αυτά που κάνουμε, κάποια στιγμή θα τους χρειαστούμε και απλά δεν θα υπάρχουν.
Ακόμα και τον ίδιο τον ξάδερφο του Πρωθυπουργού, τον Γιώργο Τσίπρα, που είχε πάρει ορισμένες πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων με την Ευρασιατική Ένωση και με το Ιράν, τον ξωπέταξαν πέρυσι χωρίς πολλές «τζιριτζάτζουλες» από το Υπουργείο Εξωτερικών. Ο κ. Τσίπρας το δέχτηκε αυτό.
Την επαύριο της δολοφονίας Λαμπράκη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναρωτήθηκε «Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;». Αυτό, το κεντρικό ερώτημα όλης της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, αποκτά στις μέρες μας υπαρξιακή πλέον σημασία για τον ελληνικό λαό και για τα δύο κράτη του.
«Τελειώστε τους Έλληνες!»
Όλα αυτά θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε ως απλές εκδηλώσεις μιας απεχθούς έστω και βλαπτικής για τους Έλληνες και τα εθνικά τους συμφέροντα, κλασικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής; Η απάντηση είναι όχι, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.  Δυστυχώς, δεν χρειάζεται να είναι κανείς fun των θεωριών συνωμοσίας, αρκεί να διαθέτει κοινή λογική και απλή αριθμητική για να καταλάβει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τμήμα ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί στην αρπαγή του ελληνικού και του κυπριακού κράτους και, προοπτικά, σε μια «Ελλάδα και Κύπρο χωρίςΈλληνες».
‘Όχι μόνο η Ελλάδα, όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης πλην της Γαλλίας υπήρξαν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, προτεκτοράτα των ΗΠΑ, όπως σημειώνει και ο πολύς Μπρζεζίνσκι, μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συμπεριφορά όμως της ΕΕ και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ) στην οικονομική πολιτική, τα σχέδια των ΗΠΑ σε ότι αφορά την εξωτερική και την αμυντική πολιτική πάνε πιο πέρα από τον συνήθη έλεγχο του Ηγεμόνα στα προτεκτοράτα του, είναι σχέδια καταστροφής του ελληνικού κράτους, ως ελληνικού και της ελληνικής δημοκρατίας, κοινωνικής και ηθικής...
H συνέχεια του άρθρου στο ιστολόγιο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου