Το όραμα του 2020: Φως την Εποχή της Κατάρρευσης

 από το cognoscoteam.gr

 

 Το πρώτο τεύχος του περιοδικού προκάλεσε αίσθηση.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

Το άρθρο αυτό αποτελεί προδημοσίευση από το επερχόμενο τεύχος του περιοδικού/φανζίν Death to the World. To DTTW εκδόθηκε το 1994 από Ορθοδόξους καλογέρους της μονής του Αγίου Ερμάνου της Αλάσκας στη Βόρεια Καλιφόρνια (την οποία ίδρυσε ο πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ). Ένας από τους μοναχούς, ο αδελφός Ιωάννης, προέρχονταν από την punk rock σκηνή της Καλιφόρνια, από την οποία είχαν απομακρυνθεί αηδιασμένοι από τα αδιέξοδα της ηδονοθηρίας, του μηδενισμού, των ναρκωτικών και της ρηχής New Age πνευματικότητας. Ακολουθώντας τα μέσα και την αισθητική της κουλτούρας αυτής, οι μοναχοί παρουσίασαν την αποταγή από τον κόσμο ως την “τελευταία αληθινή επανάσταση”, και την αφιέρωση στον Χριστό ως τη μόνη αυθεντική ζωή και τη μόνη διέξοδο από έναν φθαρτό ανούσιο κόσμο. Το περιοδικό κατά το σύντομο βίο του είχε αξιόλογη επιρροή στους νέους της τοπικής punk σκηνής, σύντομα δε βρήκε διαδόχους και συνεχίζει, σε ηλεκτρονική κυρίως μορφή, μέχρι σήμερα

Στη μάχη κατά του πατριωτισμού και τα "αριστερά" σαπρόφυτα τρολ

από το slpress.gr

ΣΤΑΘΗΣ (Σταυρόπουλος)

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, κι έτσι ανάμεσα σε όλα τα κακά που ταλανίζουν τα τελευταία πολλά χρόνια τον τόπο μας, συμβαίνουν και λίγα καλά, ανάμεσα στα οποία κι ένα σημαντικό, η χρεωκοπία δηλαδή εκείνων που συκοφαντούν τους πατριώτες για εθνικιστές. Η ιστορία αυτή είναι μακρά, άρχισε να έχει κοινωνική βαρύτητα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία επαναδιαμορφωνόταν στη βάση του πολυπολιτισμού, του μεταμοντερνισμού και της εθνικής αποδόμησης.

Ήταν η εποχή που ο "εκσυγχρονισμός" και η παγκοσμιοποίηση θεμελίωναν την ιδεολογική και πολιτική τους κυριαρχία, δίνοντας στη (διαρκή) Νέα Τάξη επικαιροποιημένα χαρακτηριστικά, στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού. Η προσχώρηση μεγάλου μέρους της Αριστεράς σε αυτήν τη διαδικασία επέτρεψε, με τη συνακόλουθη επικουρία των ΜΜΕ και των ΑΕΙ, να ανακηρυχθεί σιγά-σιγά ο πατριωτισμός σε υπ’ αριθμόν 1 εχθρό του Λαού!

Δικαιωματιστής: το υβρίδιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

ΣΤΑΘΗΣ (Σταυρόπουλος)

από το slpress.gr

Δικαιωματιστής. Ανοίγω το λεξικό Μπαμπινιώτη δεν τη βρίσκω. Ανοίγω το Λεξικό Δημητράκου, με μουτζώνει (το Λεξικό). Δεν μπορεί, λέω. Πιθανόν να είναι μια λέξη ομηρική. Ή ίσως μεσαιωνική (όταν η ελληνική κατά τους εθνομηδενιστές είχε πάψει να ομιλείται). Κάνω βουτιά στο LIDDELL και SCOTT, άνθρακες ο θησαυρός, η λέξη "δικαιωματιστής" δεν είναι αποθησαυρισμένη πουθενά. Πόσω μάλλον η λέξη "δικαιωματίστρια".

Η λέξη δεν υπάρχει στα λεξικά, αλλά υπάρχει γύρω μας (μάλιστα, κατά μια έννοια, μας πολιορκεί). Και είναι βέβαιον ότι έστω με βαριά καρδιά ο κ. Μπαμπινιώτης θα τη συμπεριλάβει στην επόμενη εμπλουτισμένη έκδοση του Λεξικού του. Οι Liddell και Scott τη γλύτωσαν. Τι έννοια έχει εκλάβει στις ημέρες μας η λέξη "δικαιωματιστής"; Μια λέξη του σωλήνα, αλλά αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Άλλωστε πλήθος λέξεων της σημερινής καθομιλουμένης κοινής, δημιουργήθηκαν στα γραφεία των φιλολόγων της πρώτης μετεπαναστατικής περιόδου. Όταν το νεαρό κράτος δημιούργησε τον εαυτόν του.

Ραγιά – μπαχτσέ

του Στάθη Σταυρόπουλου
Το «Ξανθό Γένος» άργησε. Άργησε όπως άργησε να φθάσει ο Γκρουσύ στο Βατερλώ. Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία άφησε την Τουρκία, τα τελευταία δέκα χρόνια, να δυναμώνει. Μάλιστα, ενίσχυσε τα μάλα την ενδυνάμωση της άσπονδης φίλης Άγκυρας. Θα το βρει μπροστά της!
Η Ρωσία, ως ένα ακόμα Κράτος-Εταιρεία, όπως όλα σχεδόν τα κράτη της εποχής μας, δεν φαίνεται να ακολουθεί κάποια Υψηλή Στρατηγική, αλλά αντιθέτως να ακολουθεί (όπως κατά κόρον κάνουν οι ΗΠΑ) μια πολιτική «επιλογών» απέναντι (και) στην Τουρκία. Μάλιστα «επιλογών» βραχέως ορίζοντος, έτι δε κοντόθωρων.
Για πέντε συστοιχίες πυραύλων, ένα πυρηνικό εργοστάσιο και κάποια άλλα ψιλά, αξίας κάποιων δισεκατομμυρίων, η Ρωσία του Πούτιν (!) αφήνει να γιγαντώνεται κάτω από την κοιλιά της, ένας εχθρός, όχι μόνον ιστορικός, αλλά εχθρός εκ των πραγμάτων.

Παιδονόμοι και παιδοκτόνοι

Στάθης

Τι γίνεται λοιπόν; μηρυκάζουμε τα ίδια τριάντα χρόνια τώρα –σαν να μην ενέσκηψαν μνημόνια, σαν να μην έχασε ο λαός εισόδημα, σαν να μην κινδυνεύει η χώρα στα συμφέροντά της– σαν οι μπίζνες να συνεχίζονται as usual;!

Αίφνης (που αίφνης δεν είναι), η Λίστα Πέτσα!

• Χρήμα στους ημέτερους
• στους (κρατικοδίαιτους) νεοφιλελεύθερους,
• στους «αριστερούς» που διαμαρτύρονται διότι λιγουρεύονταν περισσότερα
• χρήμα στους ευνοημένους
• στους αδικημένους

χρήμα κατά το δοκούν, όπως μοιράζει ο Θεός, άδικα, επί δικαίους και αδίκους…

Από τον φυλετικό στον ταξικό πόλεμο – Ένα "ακίνητο" κίνημα...

 

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

Του Στάθη Αν δούμε το πρόβλημα αντεστραμμένο, ίσως να διακρίνουμε και την πραγματική του φύση. Ήτοι: ο ρατσισμός που ανθεί στις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει, είναι περισσότερο αποτέλεσμα της ταξικής διάρθρωσης των κοινωνιών και λιγότερο της καταγωγής ή του (εικονικού ενίοτε) "συνανήκειν" των πολιτών.
Είναι οφθαλμοφανές, ότι ένα ποσοστό των Αφροαμερικανών, καθόλου μικρό, είναι ενταγμένο στον αφρό της Αμερικανικής κοινωνίας, στις εταιρείες, τα ΑΕΙ, τη διακυβέρνησης, το στράτευμα, τη δημοσιογραφία, όπως επίσης και σε όλον τον...

παραγωγικό ιστό, μάνατζερ, δικηγόροι, γιατροί, εργάτες, διανοούμενοι και όλα τα άλλα.

Λιγοστεύει η Ελλάδα μέσα μας;

Στάθης

Μήπως κατά βάθος έχουμε συμβιβασθεί με την ιδέα μιας «λιγότερης Ελλάδας»; Μήπως κατά βάθος, εκεί στα σκοτεινά δώματα που δύσκολα κατεβαίνουμε χωρίς κάποιος να μας κρατάει απ΄ το χέρι, έχουμε πάρει την απόφαση ότι μπορούμε να βολευτούμε και με λιγότερο φως, λιγότερη ιστορία, λιγότερο πολιτισμό - κι, εν τέλει, λιγότερο μέλλον;

Το ερώτημα αφορά τον λαό. Διότι για την ευάριθμη αστική τάξη (αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι) αυτής της χώρας, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι μάλλον «ευέλικτη» και «μερικής απασχόλησης», και πάντα αναλόγως των συμφερόντων της.

Άλλωστε η προοπτική μιας Ελλάδας-Σαντζακίου ή μιας Ελλάδας–Προτεκτοράτου, αν δεν υπήρξε αποτέλεσμα στόχευσης, υπήρξε αποτέλεσμα αστοχασιάς. Καθ΄ότι, η παρ’ ημίν εθνική αστική τάξη δεν φημίζεται για τις εθνικές της μέριμνες τόσον όσον για το παιγνίδι των λέξεων γύρω από τα εθνικά συμφέροντα: ιδίως όταν οι καιροί είναι δύσκολοι και χαλεποί (όπως ήταν κατά την εποχή της εθνικοφροσύνης κάποτε ή του εθνομηδενισμού τώρα).

Βαρετή γελοιότης

Στάθης

Κομμένα τα κουλά με τον Κούλη! Ένας - ένας οι φεουδάρχες της Ν.Δ. υποβάλλουν ευπειθώς τα σέβη τους στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Επιβεβαιωμένο! Σαμαράς, μάλιστα νύκτωρ, κι είτα ο πολύς Κουρασμένος και πολύ Σιωπηλός Καραμανλής. Δημοκρατία - δημοκρατία, αλλά οι τελετουργίες έλκουν την καταγωγή τους απ’ το απώτατο παρελθόν, το κάργα βαθύ και άκρως δηλωτικό.
  Τώρα μένει
και οι κρυφές εύνοιες να φανερωθούν λιγάκι, τα συζητούν ήδη αυτά στα γραφεία τους και τις λέσχες τους οι Δυνατοί – οι σύζυγοι στις βεγγέρες και στα τηλέφωνα – ξέρετε τι εύνοιες, τίτλοι και τι βαριά πουγκιά μοιράζονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου, τι επισφραγίζεται με ένα «εννοείται, χρυσή μου» και μ’ ένα «οκέυ, φίλε μου».

Σκέψεις υπό σκέψη

του Στάθη
Σήμερα γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά με πολλές έννοιες και τις αντίστοιχες λέξεις στην εξορία. Οι λέξεις εργατική τάξη, ταξική πάλη, καπιταλισμός, υπεραξία, εκμετάλλευση και πλήθος άλλες έχουν εξοστρακισθεί από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, σπανίζουν στον καθεστωτικό Tύπο και απασχολούν ελάχιστα το μυαλό των ανθρώπων.
Το θεμελιώδες επίτευγμα του καπιταλισμού της εποχής μας στο επίπεδο του εποικοδομήματος είναι ότι κατόρθωσε τα τελευταία τριάντα χρόνια να διαμορφώσει έναν νέον τύπο ανθρώπου σε μαζική κλίμακα, εκείνον που σκέφτεται όπως ο δυνάστης του.

Υπερ (!) Ktinara του Apoktinomenou

του Στάθη
Όταν αυτό το Κρο Μανιόν, ο Πολάκης, ζητούσε πολιτικές δίκες-διώξεις, πολλοί διαμαρτυρήθηκαν, αλλά δεν ξεσηκώθηκε το σύμπαν. Όπως και δεκάδες άλλες φορές, που αυτό το γιγάντιο ερπετό τύπου δράκου της Μαλαισίας έφτυνε τους πάντες, δάγκωνε, έκανε εμετό πάνω μας και αποπατούσε. 

Τώρα όμως ο Πολάκης βάρεσε φλέβα χτυπώντας ευαίσθητες χορδές. Ακόμα και των Συριζαίων που δεν έχουν γίνει εισέτι τρολ. Προκαλώντας αποστροφή (αλλά και εκλογική ανησυχία).
Πολλοί από καιρό έλεγαν (ανάμεσά τους και η ταπεινότης μου) ότι ο Πολάκης είναι ο Τσίπρας. Και πράγματι, εν μέσω της γενικής κατακραυγής, απτόητος ο Τσίπρας έσπευσε να υπερασπισθεί αυτόν τον αγροίκο.

Προς τους Φιλίππους (των εκλογών)

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

ΣΤΑΘΗΣ

Αν δει κανείς εν συντομία τη διαδρομή του Τσίπρα ως πρωθυπουργού, αν τη δει σε πυκνό ιστορικό χρόνο, μένει μάλλον ενεός.
     Ο Τσίπρας διέσπασε το κόμμα του. Διέστρεψε το Δημοψήφισμα με την κωλοτούμπα του. Επέβαλε σε συνεργασία με τη Δεξιά το Τρίτο Μνημόνιο, νομιμοποιώντας ταυτόχρονα τα... δυο προηγούμενα, παράνομα έως τότε με βάση τις πρόνοιες του Συντάγματος. Υποθήκευσε τη χώρα στο Υπερταμείο. Εγκατέστησε Φρουρά
των Αμερικανών στην Ακρόπολη.
Παρέδωσε τις τύχες της Ελλάδας δια του «Μακεδονικού» στους καιρούς τους ερχόμενους και στις γεωπολιτικές επιλογές άλλων. Ανασκολόπισε το Ασφαλιστικό σύστημα και υπερφορολόγησε τους πάντες πλην του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου. Μετήλθε την πολιτική των επιδομάτων, των ρουσφετιών και των διορισμών, όσον

Ζαλίζομαι (με το συμπάθιο)

ΣΤΑΘΗΣ
ΡΕΣΑΛΤΟ: Καμιά έκπληξη για τον Αγτζίδη. Και τότε που διαφοροποιήθηκε για το βιβλίο της Ιστορίας, αν τον έξυνες λίγο θα …έβρισκες τον ΣΥΡΙΖΑ και τους «Ιούς»… Ζήλεψε τον Ζουράρι…

Σιγά-σιγά πέφτουν οι μάσκες. Κοινώς ξεβρακώνονται οι κάλπικοι...

 Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι σοβαρός και βαθύς ερευνητής με σημαίνουσα εργογραφία και σημαντική παρουσία στα κοινά. Γνώστης του Ελληνισμού της Ανατολίας και του Πόντου, της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης κι εν γένει της Ελληνικής Διασποράς, αίφνης κοσμεί το Ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

   Για έναν τυπικό, μέσο Συριζαίο
(καθόλου εθνομηδενιστή) ο κ. Αγτζίδης δεν είναι απλώς εθνικιστής, αλλά εθνικισταράς. Για έναν εθνομηδενιστή του ΣΥΡΙΖΑ ή όποιου άλλου χώρου ο κ. Αγζτίδης είναι ο Βελζεβούλης της Κόκκινης Μηλιάς. Εννοείται ότι ο κ. Βλάσης Αγτζίδης κάθε άλλο παρά εθνικιστής είναι, αλλά για τα μυαλά που έχει λειάνει η ομογενοποιημένη σκέψη, δεν έχει σημασία τι είναι κανείς ή τι λέει, σημασία έχει τι λένε τα κλισέ.

Ο χρόνος μας πλησιάζει

του Στάθη
Η Ελλάδα συρρικνώνεται. Συρρικνώνεται δημογραφικώς. Οι νέοι μεταναστεύουν και συνεχίζουν να μεταναστεύουν. Οι παραμένοντες δυσπραγούν, δεν κάνουν παιδιά, λιγοστεύουμε.
Η Ελλάδα συρρικνώνεται οικονομικώς. Το χρέος μεγαλώνει, το ΑΕΠ μειώνεται, οι επενδύσεις (αν έρθουν) θα λειτουργήσουν σε καθεστώς Προτεκτοράτου, η εργασία σκυλεύεται, οι πόροι και η περιουσία της χώρας είναι υποθηκευμένα, το λαϊκό εισόδημα συνεχίζει να λεηλατείται.
Η Ελλάδα συρρικνώνεται (δημογραφικώς και οικονομικώς) και αδυνατίζει, ανίκανη πλέον (ή σχεδόν ανίκανη) να διευθετεί από θέση ισχύος (της απαραίτητης ισχύος) τα συμφέροντά της. Και με γειτονικές χώρες καθώς και με απώτερες και υπέρτερες δυνάμεις. Η χώρα είναι έρμαιο της τυχαιότητας.

Η πρώτη εντύπωση (μιας αέναης απάτης)

Στάθης

Αυτό που κυρίως χαρακτηρίζει την προπαγάνδα αυτής της κυβέρνησης είναι το κυνήγι της πρώτης εντύπωσης. Και λέω «προπαγάνδα», διότι θέμα πολιτικής για αυτήν την κυβέρνηση δεν τίθεται. Η πολιτική της είναι υπαγορευμένη από τη δικτατορία των Δανειστών. Υποτελής η κυβέρνηση Τσίπρα (και Φόρου Υποτελής η Ελλάδα). Συνεπώς, το μόνον που απομένει στους εντολοδόχους είναι α) η εκτέλεση των διαταγών και β) η προπαγάνδα που χρυσώνει το χάπι, κάνει το μαύρο άσπρο, που παραπλανά, συγκαλύπτει, αποπροσανατολίζει και – κυρίως – κερδίζει την πρώτη εντύπωση.

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!)

ΣΤΑΘΗΣ

Αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι το χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ, κι ας τον περιγράφει κι ας τον υμνεί ο Σολωμός, αν δεν μας νοιάζει ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ήρωας και μας νοιάζει ότι ήταν αλκοολικός, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σφαγέας, το έθνος αυτό θα πεθάνει.
  Και εάν το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
  Όταν στα σχολεία διδάσκουμε την Ιστορία διαμελισμένη, όταν τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν τη γλώσσα μας μέσα από σχολικά ανθολόγια με συνταγές μαγειρικής ή από διαφημιστικά κείμενα κι όχι από τον λογοτεχνικό μας θησαυρό, όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν απεργήσει για όλα τα άλλα εκτός από το περιεχόμενο των σπουδών, τότε αυτή η χώρα πάει για προτεκτοράτο, πήγε κι έφθασε.

Ο Ρατσισμός από τα Μαύρα Δάση

του Στάθη Σταυρόπουλου
Ο ρατσισμός έχει την καταγωγή του στον φόβο. Στον φόβο του πρωτόγονου ανθρώπου για τον πρωτόγονο άνθρωπο.
Ο ρατσισμός έλκει την καταγωγή του απ’ τον αρχετυπικό μας αταβισμό και ως εκ τούτου έχει εγγραφεί μέσα μας με την ίδια δύναμη που έχουν εγγραφεί τα ένστικτα.
Τον φόβο του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, ανάλογον με τον τρόμο απέναντι στην παντοδυναμία της φύσης, απάλυνε η κοινότητα. Οι πρώτοι νομάδες, οι πρώτοι τροφοσυλλέκτες και κυρίως οι πρώτοι γεωργοί σχημάτισαν κοινότητες συμβίωσης, αλληλεγγύης και αλληλοϋποστήριξης. Αυτό βεβαίως δεν εξαφάνισε τον ρατσισμό, αλλά απλώς τον μετατόπισε και τον μετέθεσε στις απέναντι κοινότητες. Ο άλλος, ο εκεί έξω, ο ξένος εξακολουθούσε να αποτελεί κίνδυνο. Και η αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου θεσμοθετήθηκε μέσα στο πλαίσιο της φυλής.  Η φυλή

Φαιό σκηνικό και ζόφος

του Στάθη
1. Πνίγηκαν είκοσι τέσσερις. Κάηκαν εκατό. Στη βάρδια τους. Από τους καρεκλούχους δεν παραιτήθηκε κανείς. Αντιθέτως μας την πέφτουν κι από πάνω. Μαζί καήκατε, τις αμαρτίες σας πληρώνετε, μαζί πνιγήκατε, οι προηγούμενοι φταίνε, εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δεν κάνουν τίποτα. Καμία πρόνοια, καμία μέριμνα, καμία πρόληψη εναντίον της επόμενης καταστροφής. Ψίχουλα για τη θεραπεία της συντελεσμένης. Με νεκρούς εν γνώσει του έκανε σόου ο Τσίπρας. Ασυναίσθητος και αναίσθητος δήλωσε στην πυρόπληκτη: «και να σου δώσω 2.000, θα τα φας». Πλην όμως, και για τη Μάνδρα και για το Μάτι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Συμμαζώματα βρήκε λύση: θα κατασκευάσει γέφυρες. Κεντροαριστερές και κεντροδεξιές. Να πηδάμε…

Είναι βόδι ο ζευγάς;

του Στάθη
Από γνώσεις περί την ψυχανάλυση στερούμαι καλλιτεχνικώς, δεν τα πάω και τόσο καλά (ίσως γι’ αυτό να έχω βγει κι ολίγον ζαβό -τι; πολύ ζαβό;- ό,τι πεις, γιατρέ μου. Δεν λέμε ποτέ όχι στον γιατρό μας).
Παρά ταύτα, ως επιδερμικός αναγνώστης του Φρόυντ και του Γιουνγκ (εκεί σκιάχτηκα και το γύρισα στον Λόβκραφτ) κάτι σκαμπάζω για την προβολή. Σ’ αυτό το επίπεδο η περίπτωση Τσίπρα διαβάζεται εύκολα.
Διαθέτει ένα ετερόκλητο κόμμα και το προβάλλει πάνω στους πολίτες μιλώντας για ετερόκλητους όχλους.
Τώρα μαζεύει πάσης φύσεως ρετάλια, απολειφάδια και «οσφυοκάμπτες» (κατά Πανούση), τα ονομάζει προοδευτικό μέτωπο (κατά το κρέας, ψάρι) και νομίζει ότι «πιάνει πουλιά στον αέρα» (κατά τον πολύ κ. Αλιβιζάτο), ενώ στην πραγματικότητα εγκαθιδρύει μια «γελοιοκρατία» (κατά τον κ. Νίκο

Άκου, Κασιδιάρη

Προσωπική επίθεση εναντίον μου εξαπέλυσε ο κ. Ηλίας Κασιδιάρης, κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης των υποψηφίων του ψηφοδελτίου των Μήδων για τον Δήμο των Αθηναίων.
     Σ’ αυτήν την επίθεση δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι χαρακτηρισμοί, ορισμένοι εύστοχοι όπως το ότι είμαι κομμουνιστής κι ορισμένοι παιδαριώδεις και γελοίοι – αυτούς τους αντιπαρέρχομαι. Δεν αντιπαρέρχομαι όμως τις συκοφαντίες όπως ότι είμαι «συλλέκτης πολυτελών αυτοκινήτων», ότι έχω «δεξιά τσέπη» κι άλλα συναφή παρόμοια.
     Επειδή οι συκοφαντίες (όπως των εθνομηδενιστών ότι είμαι αντισημίτης) λέγε - λέγε - λερώνουν, έχω να πω σε σας κι όχι στον κ. Κασιδιάρη ότι, ναι είμαι συλλέκτης πολυτελών αυτοκινήτων - παιχνιδιών. Συλλέγω μινιατούρες αυτοκινήτων για να παίζω, να χαρίζω, να ανταλλάσσω με τους (ομοιοπαθείς) φίλους μου. Μένω στο νοίκι, έχω ένα καταχρεωμένο χτήμα και η δεξιά μου τσέπη ήταν πάντα άδεια κι άχρηστη – μόνον για τα κλειδιά μου.
     Στην αριστερή μου τσέπη μπήκαν και μπαίνουν όσα έβγαλα και βγάζω με το σπαθί μου, δηλαδή τον μισθό μου ως εργαζόμενος. Η ταξική μου θέση είναι στην εργατική τάξη, το ίδιο και η ταξική μου συνείδηση.

Αρχαιοθάφτες

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

ΣΤΑΘΗΣ
Παράδοξο (που παράδοξο δεν είναι) κόλλημα δείχνει να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με το μνημείο της Αμφίπολης. Αποτέλεσμα: το μνημείο έχει εγκαταλειφθεί, βουλιάζει στις λάσπες και λεηλατείται.
Από την πρώτη αρχή, όταν το μοναδικό αυτό μνημείο άρχισε να βγαίνει στο φως, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε μια δυσανεξία λες κι ανέβαινε ο... κάτω κόσμος στον απάνω. Γιατί;

Τι το εχθρικό εύρισκαν τινές τότε και κρατούντες σήμερα των Συριζαίων σ’ αυτό το μνημειώδες εύρημα και του την έπεσαν με λοιδορίες και μένος;
Κάθε επιστημονική προσπάθεια να «ερμηνευθεί» το μνημείο, αν είναι μακεδονικό (και ποιας περιόδου), αν είναι ρωμαϊκό ή ελληνίζον που υπέστη ρωμαϊκή χρήση, ή ό,τι άλλο, μπήκε για τους Συριζαίους αυτού του (εθνομηδενιστικού) είδους σε δεύτερη μοίρα, ενώ μια ακατανόητη υστερία χαρακτήρισε τις αντιδράσεις τους.