Λιγοστεύει η Ελλάδα μέσα μας;

Στάθης

Μήπως κατά βάθος έχουμε συμβιβασθεί με την ιδέα μιας «λιγότερης Ελλάδας»; Μήπως κατά βάθος, εκεί στα σκοτεινά δώματα που δύσκολα κατεβαίνουμε χωρίς κάποιος να μας κρατάει απ΄ το χέρι, έχουμε πάρει την απόφαση ότι μπορούμε να βολευτούμε και με λιγότερο φως, λιγότερη ιστορία, λιγότερο πολιτισμό - κι, εν τέλει, λιγότερο μέλλον;

Το ερώτημα αφορά τον λαό. Διότι για την ευάριθμη αστική τάξη (αν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι) αυτής της χώρας, η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι μάλλον «ευέλικτη» και «μερικής απασχόλησης», και πάντα αναλόγως των συμφερόντων της.

Άλλωστε η προοπτική μιας Ελλάδας-Σαντζακίου ή μιας Ελλάδας–Προτεκτοράτου, αν δεν υπήρξε αποτέλεσμα στόχευσης, υπήρξε αποτέλεσμα αστοχασιάς. Καθ΄ότι, η παρ’ ημίν εθνική αστική τάξη δεν φημίζεται για τις εθνικές της μέριμνες τόσον όσον για το παιγνίδι των λέξεων γύρω από τα εθνικά συμφέροντα: ιδίως όταν οι καιροί είναι δύσκολοι και χαλεποί (όπως ήταν κατά την εποχή της εθνικοφροσύνης κάποτε ή του εθνομηδενισμού τώρα).

Αγία Πετρούπολη: Ονειρικό επίτευγμα ενός μυθικού τσάρου

Πως ξεφύτρωσε μέσα στις παγωμένες ερημιές του ρώσικου βορρά μια πόλη που όμοια της δεν υπήρχε στον κόσμο. Το τρελό όνειρο του Μεγάλου Πέτρου που έγινε πραγματικότητα μέσα σε λίγα χρόνια, αφού κινητοποίησε όλους τους πόρους της αχανούς αυτοκρατορίας του.

Ένα πρωί του 1703, μια ομάδα Ρώσων ανιχνευτών έφθασε στις βαλτώδεις εκβολές του Νέβα ποταμού στη Βαλτική. Εκεί, στη μαύρη ερημιά με τα πελώρια δάση που μόνο λύκοι και αρκούδες κατοικούσαν, ο αρχηγός τους Πιότρ Αλεξέγεβιτς Ρομανώφ, τσάρος πασών των Ρωσιών Πέτρος Α’, που έμεινε στην ιστορία ως ‘’Μέγας Πέτρος’’, ύψωσε το χέρι και είπε: «Εδώ θα γεννηθεί μια πόλη».
Δεν υπήρχε πιο ακατάλληλο και πιο αφιλόξενο μέρος απ’ αυτά τα βαλτοτόπια για να χτιστεί η πρωτεύουσα του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού κράτους. Όμως ο θυελλώδης αυτοκράτορας ήθελε ακριβώς αυτό. Να χτίσει μια πόλη δική του, ευρωπαϊκή, μακριά από την παραδοσιακή θρησκόληπτη Ρωσία που μισούσε, σχεδιασμένη ως την τελευταία λεπτομέρεια απ’ τον ίδιον, μια πόλη που θα

Τα όρια της «αντιδεξιάς» πολιτικής

του Κώστα Δημητριάδη
Ο νέος πολιτικός κύκλος που άνοιξε με το αποτέλεσμα των εκλογών της 7^ης Ιουλίου επιβάλλει βασικές πολιτικές οριοθετήσεις και προσανατολισμούς. Είναι απόλυτα αναγκαίο το συνολικό ξανακοίταγμα της μνημονιακής περιόδου και η εξαγωγή ουσιωδών συμπερασμάτων.

Το κεντρικό ζήτημα σήμερα

Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 αναδείχθηκε ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα διατεθειμένο να διαρρήξει τους παραδοσιακούς δεσμούς του με το πολιτικό σύστημα και να υποστηρίξει βαθιές κοινωνικοπολιτικές τομές και αλλαγές.
Είναι αυτή η κοινωνική διαθεσιμότητα που έχει εξασθενίσει και εμφανίζεται αποδιοργανωμένη καθοριστικά σήμερα. Οι εκλογές συνόψισαν δύο πλευρές: α) Την σε σημαντικό βαθμό αποκατάσταση ενός διπολισμού

Τι γυρεύει ο Ερντογάν στην Κεντρική Μεσόγειο και τη Λιβύη;

του Νίκου Μελέτη
Ένα αθόρυβο αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο μέτωπο στα νοτιοδυτικά σύνορα της Ελλάδας απειλεί να ανοίξει για τη χώρα μας, η συστηματική και μεθοδική παρέμβαση της Τουρκίας ώστε να βάλει πόδι στη Λιβύη διευρύνοντας την ιδεολογική, οικονομική και πολιτική επιρροή της στον μουσουλμανικό και αραβικό κόσμο στο πλαίσιο του ιδιότυπου νεοθωμανισμού του Τ. Ερντογάν και δημιουργώντας τετελεσμένα που θα επηρεάσουν κάθε οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, όχι πια μόνο στην Ανατολική αλλά και στην Κεντρική Μεσόγειο.
Η είδηση πριν μερικές ημέρες για τη συνάντηση του Ερντογάν με τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης της Τρίπολης και τα σενάρια για επικείμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών, κάτι που σημαίνει ότι επιχειρείται υφαρπαγή από τις δυο χώρες μεγάλου τμήματος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, και «περικύκλωση» της Ελλάδας, επιβάλει την άμεση

45 χρόνια μετά: Όταν η ήττα έγινε ιδεολογία! Χάθηκε και το «δίκαιο είναι με το μέρος μας»

Κώστας Βενιζέλος
Ακόμη και να ξεθωριάσουν, οι μνήμες θα παραμένουν πάντα ζωντανές. Αυτές οι σειρήνες που ήχησαν ξημερώματα σήμερα είναι για να ξυπνούν όλους μας από τον λήθαργο. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, είναι μια ολόκληρη ζωή.
Πρώτα το πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β, που έκανε- ως είχαν συνεννοηθεί- το σινιάλο στην Τουρκία για να εισβάλει. Δεν ήταν μια μεγάλη συνωμοσία, αλλά ένα σχέδιο έτοιμο από καιρό, με πολλές υπόγειες συνεννοήσεις, το οποίο ήταν ενταγμένο σε στρατηγικές επιδιώξεις, που δεν λάμβαναν υπόψη μια μικρή χώρα, έναν μικρό λαό. Σε αυτό συμμετείχαν και ελληνόφωνοι «καλοθελητές», οι οποίοι παραμένουν ατιμώρητοι. Αντίθετα επιβραβεύθηκαν.
Έκτοτε, πολλά έχουν γίνει και πολύ περισσότερα αφέθηκαν στην… τύχη. Το «έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας» δεν υποστηρίχθηκε πολιτικά, δεν διαμορφώθηκε ένα αφήγημα. Κι αυτό είχε επιπτώσεις. Έγινε η εισβολή, η

Στρατής Μυριβήλης: Οι παραδόσεις του Γένους και η δύναμη της Βυζαντινής Μουσικής

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο αιώνας που περνάμε είναι ένας αιώνας ακατανοησίας. Αν ήμουνα ιστορικός, θα τον ονόμαζα «Αιώνα του Βαβέλ». Οι άνθρωποι έχουν μπερδέψει το νόημα των λέξεων, που επί πολλούς αιώνες εξέφραζαν μιάν ορισμένη έννοια και δεν γίνεται πια να συνεννοηθούν. Όλοι κουβαλάμε πέτρες για τον νέο πύργο της Βαβέλ, που είναι ο μηχανικός πολιτισμός μας. Μεγαλοφυής και θρασύς πολιτισμός, που χτίζει τον πύργο του ενάντια στο Θεό. Τον πύργο τον πελώριο και τρομερό, που είναι έτοιμος να σωριαστεί πάνω στα υπεροπτικά κεφάλια των κτητόρων του, και όλοι ακούμε από τώρα να τρίζουν τα ατσαλένια θεμέλια του. Ζούμε σε μιάν εποχή φουρτουνιασμένη από γεγονότα, ιδέες και πράξεις αντιφατικές, που συνταράζουν την ανθρώπινη ψυχή και την γιομίζουν πότε με φρίκη και πότε με

Σε πήλινα πόδια στηρίζεται ο νέος δικομματισμός

του Απόστολου Αποστολόπουλου
Το απροσδόκητο ποσοστό, σχεδόν 32%, του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έκανε πολλούς να πουν ότι ο δικομματισμός νεκραναστήθηκε. Η έκπληξη ήταν δικαιολογημένη, επειδή μόλις πριν από ένα μήνα, στις ευρωεκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσγειωθεί ανώμαλα σε ένα απογοητευτικό 23% και οι προβλέψεις για τις εθνικές εκλογές δεν ήταν αισιόδοξες. Το αποτέλεσμα κλόνισε τουλάχιστον τους πιο λογικούς.
Δηλαδή, σκέφτηκαν, ο λαός ξέχασε στις ευρωεκλογές αλλά ξαναθυμήθηκε στις εθνικές εκλογές ότι «δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» και έτσι παράτησε τη Μακεδονία και τις «Πρέσπες», λησμόνησε την κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα, αδιαφόρησε για τις συντάξεις και, κατά κυριολεξία, έγλειψε εκεί που μόλις είχε φτύσει. Κωλοτούμπες, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, δεν κάνει μόνο ο Τσίπρας

Ο ραγδαία ανερχόμενος γεωπολιτικός ρόλος της Ορθοδοξίας

(με το ελληνικό πολιτισμικό μοντέλο μέσα της)

Και η Ελληνική γέφυρα!

Tου Γιώργου Aλεξάνδρου

Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι Νο 148 Ιανουαρίου 2007, σελ. 37 - 48.

Με την ευγενική άδεια του συγγραφέα και του εκδότη του περιοδικού "Τρίτο Μάτι", αναδημοσιεύουμε το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ αυτό άρθρο. Πρόκειται για μία κατά κόσμον ματιά στην γεωπολιτική της Ορθοδοξίας, σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Χωρίς να αφίσταται της πνευματικής διάστασης του ζητήματος, ο συγγραφέας Γιώργος Αλεξάνδρου αναπτύσσει το θέμα αυτό, με επίκεντρο την κατά κόσμον ανερχόμενη ισχύ και ρόλο της Εκκλησίας, σε συνάρτηση με διάφορες εθνότητες, και κυρίως με το Ελληνικό έθνος, και την αναγκαιότητα να εκμεταλλευθεί η Ελλάδα την ευκαιρία που της δίνει η μοναδική Πολιτισμική μας παράδοση της Ορθοδοξίας, να ξαναλάμψει ως φωστήρας και δύναμη Πνεύματος στον κόσμο. Ένα άρθρο, που κάνει όλους αυτούς που πολεμούν την Ορθόδοξη παράδοση, να φαντάζουν ως μαριονέτες ξένων συμφερόντων.

Πριν από λίγες μόνο ημέρες βιώσαμε όλοι έκθαμβοι το κύρος της συνάντησης των προκαθημένων της Kαθολικής και της Oρθόδοξης Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη. Kαι ξαφνικά οι άναυδοι Έλληνες αναλυτές των πολιτικών

Οι σύγχρονες Θερμοπύλες

«Ύψωμα 731» σε σκηνοθεσία και κείμενο Άρη Μπινάρη

«Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των. Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων. Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού..
Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου,
Κυπαρισσία 2 Φεβρουαρίου 1941»

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ευθύνες της αντιπολίτευσης

Ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σημαντικός για το πολιτικό σύστημα, καθώς όσο πιο αυστηρή και υπεύθυνη είναι η αντιπολίτευση τόσο περισσότερο πιέζεται η εκάστοτε κυβέρνηση να διοικεί με ευθύνη. Αντιθέτως, μια αναξιόπιστη αντιπολίτευση επιτρέπει στην κυβέρνηση να κάνει ό,τι θέλει. 
Το βράδυ των εκλογών είδαμε έναν Αλέξη Τσίπρα αρκετά διαφορετικό. Οποιος τον συμβούλευσε έδωσε ορθές συμβουλές. Επέλεξε μια θεσμική συμπεριφορά, πήγε στο Ζάππειο, συνεχάρη τον πολιτικό του αντίπαλο και έδωσε την εντύπωση ότι στο εξής θα δούμε έναν Τσίπρα πιο ώριμο. Ταυτόχρονα προανήγγειλε τη μετατροπή του κόμματός του σε ένα μαζικό κόμμα της Κεντροαριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ήττα, διατήρησε υψηλά ποσοστά, κυρίως χάρη στην πελατειακή πολιτική του και στη στόχευση ειδικών κοινών. Τα συνθήματά του

«Οι Γιοι του Χάους»: Ένα νέο κόμικ αφιερωμένο στο Μάρκο Μπότσαρη και το 1821

Συνέντευξη: Σωτήρης Σκουλούδης στο zougla.gr

Η Ελληνική Επανάσταση γίνεται αμερικανικό κόμικ, μεγάλης εμβέλειας και… πολλών σελίδων, με την ελπίδα των δημιουργών να ξεπεράσει τους διαβόητους «300», ως την πιο δημοφιλή καλλιτεχνική εξιστόρηση γεγονότων της ελληνικής ιστορίας!
Οι «Γιοι του Χάους» (Sons of Chaos) κάνουν το ντεμπούτο τους στις ΗΠΑ στις 16 Ιουλίου και οι αναγνώστες σε όλο τον κόσμο θα έρθουν κοντά, με τον πιο παραστατικό τρόπο, με τα γεγονότα που «διαμόρφωσαν την Ευρώπη, τον Δυτικό Πολιτισμό και κατ’ επέκταση ολόκληρο τον κόσμο», όπως κρίνουν οι δημιουργοί τον αντίκτυπο ενός, εν πολλοίς, άγνωστου στο εξωτερικό πολέμου, που όμως ειδικά για εμάς τους Έλληνες η έκβασή του καθόρισε την εθνική και κρατική μας οντότητα. 

Ζεύγος Τούρκων ορθόδοξων χριστιανών περιγράφει τη ζωή τους

Ορθοδοξία - Διεθνές πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων
Αμφοτεροδέξιος

Ένα ζευγάρι από την Καππαδοκία είχε πριν χρόνια μιλήσει σε συνέντευξη στον ανταποκριτή της εφημερίδας Καθημερινής Αλέξανδρο Μασαβέτα στην Κωνσταντινούπολη, δίνοντας μια αληθινή διάσταση στα γεγονότα που βιώνουν οι Χριστιανοί στην Τουρκία αλλά και για την ιστορία του Ρωμαίικου Έθνους.
Δείτε αυτούσιο το δημοσίευμα του συναδέλφου :

"Συναντιόμασταν κάθε χρόνο σε μία από τις ελληνικές ενορίες στο Νιχώρι του Βοσπόρου (Γενίκιοϊ), στην ακολουθία της Αναστάσεως, σαν να είχαμε δώσει ραντεβού.
Νόμιζα πως ήταν δύο ακόμη ανάμεσα στους πολυάριθμους Τούρκους που προσέρχονται στην ακολουθία από περιέργεια για τα έθιμα του Ελληνορθόδοξου Πάσχα, είτε για να συνεορτάσουν με χριστιανούς φίλους, σε ένα εκκλησίασμα πολυεθνές και πολύθρησκο. Κομψοί, μορφωμένοι, πολυταξιδεμένοι, το ζεύγος Αχμέτ και Νετζλά Οζγκιουνες ανήκουν στους χιλιάδες Τούρκους που επέλεξαν, τα τελευταία χρόνια, να αλλάξουν θρησκεία, και στους ελάχιστους που δεν κρατούν

«Ο κομμουνισμός πρέπει να δικαστεί». Ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον διάσημο σοβιετικό αντιφρονούντα Vladimir Bukovsky

Ο κομμουνισμός, η ΕΣΣΔ, ο Στάλιν, η κυριαρχία της αριστεράς στην Δύση, η πολιτική ορθότητα, η Ευρωπαική Ένωση, η παγκοσμιοποίηση, ο πόλεμος κατά των εθνών, ο Σόρος, ο Πούτιν, ο ρωσικός εθνικισμός και άλλα πολλά σε μια μακρά, πλην ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

ΚΟ: Ο Vladimir Bukovsky (Βλαντιμίρ Μπουκόφσκι, γενν. 1942), νευροφυσιολόγος και συγγραφέας, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του κινήματος των σοβιετικών διαφωνούντων, το οποίο γεννήθηκε το φθινόπωρο του 1960 στην Πλατεία Μαγιακόβσκι της Μόσχας. Εκεί, μια ομάδα τότε αγνώστων νέων ακτιβιστών, ποιητών και ηθοποιών άρχισε να διαβάζει δημόσια «απαγορευμένους» ποιητές, αλλά και δικά τους έργα και έργα συγχρόνων τους, τα οποία έγιναν γνωστά ως ‘samizdat’ («αυτο – εκδόσεις», παράνομη αναπαραγωγή και διανομή απαγορευμένης βιβλιογραφίας). [Διάβασε: Vladimir Bukovsky, σοβιετικός αντιφρονών: «Πολεμήσαμε το καθεστώς και νικήσαμε. Και μέσα στις φυλακές ήμασταν πολύ επικίνδυνοι για αυτούς»]. Το 1995 έγραψε το

Χρήσιμοι κι ενεργοί και οι δύο…

του Ρούντι Ρινάλντι
Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο εδώ και καιρό και η εναλλαγή αναμενόμενη. Για όποιον είχε αμφιβολίες ή αυταπάτες, οι ευρωεκλογές έπρεπε να τον ξυπνήσουν. Η 7^η Ιουλίου έδειξε όχι μόνο μια ακριβή αντιστροφή των αριθμών ανάμεσα στο 2015 και το 2019, αλλά και ορισμένες βαθύτερες τάσεις που ανακουφίζουν -έστω προσωρινά- τις δομικές και συστημικές δυνάμεις.

Η ποσοτική πλευρά

Ας ξεκινήσουμε με τα εύκολα. Μέσα σε ένα περίπου μήνα οι δύο μονομάχοι αύξησαν την εκλογική τους δύναμη κατά 800.000 ψηφοφόρους, με τη συμμετοχή να μην αυξάνεται ανάμεσα στις δύο εκλογικές διαδικασίες. Τέλη Μαΐου, συγκέντρωσαν μαζί περίπου 3.215.000 ψήφους και ποσοστό 56.9%, αρχές Ιουλίου 4.032.000 ψήφους και ποσοστό 71.4%. Δεν ήταν η Ν.Δ. που πέτυχε την μεγαλύτερη αύξηση (378.000) αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ (437.000). Με αυτά τα νούμερα η Ν.Δ. κέρδισε την αυτοδυναμία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, κατάφερε να ξεπεράσει το 30% και αυτό σίγουρα αποτελεί

Γιατί οι κυρώσεις δεν πτοούν τον Ερντογάν

του Κώστα Ράπτη
Η πρώτη δημόσια τοποθέτηση του Ντόναλντ Τραμπ για την προμήθεια από την Τουρκία ρωσικών συστημάτων S-400 επιβεβαιώνει αυτό που ήταν ήδη βέβαιο, δηλ. την αποβολή της γείτονος από το πρόγραμμα των μαχητικών νέας γενιάς F-35. Όμως κατά τα λοιπά, εντυπωσιάζει με τον σχεδόν απολογητικό τόνο της.

Ο ένοικος του Λευκού Οίκου ουσιαστικά δικαιολόγησε τις κινήσεις της Άγκυρας, ρίχνοντας για άλλη μία φορά την ευθύνη στην κυβέρνηση Ομπάμα, η οποία «ανοήτως» απέρριψε το αίτημα μιας χώρας του ΝΑΤΟ για αγορά αντιεροπορικών Patriot. Δεν παρέλειψε επίσης να αναφέρει ότι η ακύρωση της παραγωγής 100 μαχητικών F-35 για την Τουρκία «ασφαλώς δεν καθιστά ευτυχή» την

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του νέου Λόγιου Ερμή (τ. 18) με το τρίτο μέρος στο αφιέρωμα στον Παναγιώτη Κονδύλη.

Κυκλοφορεί την Τετάρτη 17 Ιουλίου στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας και την Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019 σε περίπτερα και κέντρα Τύπου το νέο τεύχος του νέου Λόγιου Ερμή (τ. 18) με το τρίτο μέρος στο αφιέρωμα στον Παναγιώτη Κονδύλη. Για ηλεκτρονικές παραγγελίες επισκεφτείτε το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Εναλλακτικών Εκδόσεων.

Περιεχόμενα τ. 18

Τασούλα Καραγεωργίου, Ἕνα χαῖρε σοῦ λέω… Μάριος Ευρυβιάδης, Σπύρος Βρυώνης: Όταν φεύγει ένας σοφός Σπύρος Βρυώνης, Πρόλογος για το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά, «1204» Κριστόφ Γκιλλουί, Το τέλος της δυτικής μεσαίας τάξης

Ζυλιέτ Φορ, Ο κοσμισμός: μία παλιά ρωσική ιδέα για τον εικοστό πρώτο αιώνα Σωτήρης Σόρογκας, Για τον Δημήτρη Μυταρά Θανάσης Δ. Κωτσάκης, «Αποδομητικές» μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση Νικήτας Αλιπράντης, Το ιστορικό ελληνικό πολιτικό ήθος Σπύρος Α. Γεωργίου, Ο μύθος στον στοχασμό του Χρήστου Μαλεβίτση

*****

Ν. Γ. Πολίτης, Ἀλέξανδρος ὁ Μέγας κατὰ τὰς δημώδεις παραδόσεις Δημήτρης Κουγιουμτζόγλου, Ο Μ. Αλέξανδρος των νεοελληνικών

Κομνηνεία αναγέννηση: ο βυζαντινός πολιτισμός του 12ου αιώνα

Η σημαντική οικονομική, πολιτική και στρατιωτική ανάκαμψη του Βυζαντίου την εποχή των Κομνηνών δε θα μπορούσε παρά να συνοδευτεί από μια εκπληκτική άνοδο σε επίπεδο τέχνης και πολιτισμού. Μπορεί οι ορθόδοξοι αυτοκράτορες να αποθάρρυναν, ακόμη και να εδίωξαν τις δυνάμεις που προωθούσαν την αναγέννηση των αρχαιοελληνικών φιλοσοφικών ιδεών του αριστοτελισμού και του πλατωνισμού, αλλά το Βυζαντινό κράτος παρέμενε ο φωτοδότης της Ευρώπης όσον αφορά το αρχαιοελληνικό και το ρωμαϊκό πνεύμα.Γενικά η αρχαιοελληνική γραμματεία αντιμετωπιζόταν με διάφορους τρόπους. Αρκετοί φανατικοί χριστιανοί την αποστρέφονταν, αλλά η επίσημη γραμμή της αυτοκρατορίας ήταν διαφορετική.

Η δύναμη του συμβολισμού...

Του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλάκη

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:
Δεν εκφράζουμε την αντίθεσή μας στους διορισμούς των κυρίων Μαυρωτά και Τσουβάλα επειδή είμαστε... γκρινιάρηδες, επειδή αρχίσαμε την κριτική στην κυβέρνηση με το "καλημέρα" (και εξυπηρετούμε τους... αντιπάλους, το ακούσαμε κι αυτό) ή επειδή δεν έχουμε κάτι άλλο, πολύ καλύτερο να κάνουμε.
Ούτε επειδή αμφισβητούμε τα... προσόντα των διορισθέντων.
Οι άνθρωποι μπορεί, στην πορεία, ν' αποδειχθούν ικανοί.
Όμως, δεν είναι αυτό το ζήτημα.
Στην πολιτική έχουν μεγάλοι σημασία οι συμβολισμοί των πράξεων και των αποφάσεών σου.
Το μήνυμα που θέλεις να στείλεις στην κοινωνία.
Όταν, λοιπόν, διορίζεται Γενικός Γραμματέας ο κ. Μαυρωτάς, που ψήφισε την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών (και την οποία... διαφήμιζε κιόλας!) τότε πληγώνεις και προσβάλλεις όλους εκείνους, τα εκατομμύρια, που συμμετείχαν

Ποια είναι η νέα πρόεδρος της Κομισιόν;

Χρειαζόταν 374 ψήφους για να εκλεγεί και συγκέντρωσε 383 – Συγκινημένη άκουσε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας – Οι Φιλελεύθεροι και το Ευρωπαϊκό Λαικό Κόμμα είχαν δηλώσει ότι θα την ψήφιζαν ενώ έλαβε στήριξη ακόμα και από τους 14 ευρωβουλευτές του κινήματος των 5 Αστέρων της Ιταλίας
Με ψήφους 383 υπέρ και 327 κατά η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εξελέγη πρόεδρος της Κομισιόν. Η κυρία φον ντερ Λάιεν η οποία θα διαδεχθεί τον Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ στην προεδρία του εκτελεστικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα πέντε (τουλάχιστον) χρόνια, γίνεται η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της ΕΕ που αναλαμβάνει αυτή τη θέση.
Η διαδικασία της εκλογής της αποτέλεσε ένα πραγματικό θρίλερ καθώς η αδυναμία των δύο κορυφαίων υποψηφίων των μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων

Marx καὶ δικαιωματοκεντρισμὸς

Μαριλίτσα Βλαχάκη

[…] Ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ὁποῖο γίνεται λόγος στὶς Διακηρύξεις τοῦ 1791 καὶ τοῦ 1793 δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος θεωρούμενος ὡς «ἕνα εἰδοποιὸ ὄν», ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος θεωρούμενος ὡς μιὰ «ἀπομονωμένη μονάδα, ἀναδιπλωμένη στὸν ἑαυτό της» (Ἑβραϊκὸ ζήτημα σελ. 364), «ἑδραζόμενη στὸν ἑαυτό της» (σελ. 365)· «τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου διακρινόμενα ἀπὸ τὰ δικαιώματα τοῦ πολίτη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὰ δικαιώματα τοῦ μέλους τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν, δηλαδὴ τοῦ ἐγωιστῆ ἀνθρώπου, τοῦ χωρισμένου ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινότητα ἀνθρώπου» (σελ. 364).

Ὁ ἄνθρωπος τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «τὸ ἐγωιστικὸ καὶ ἀνεξάρτητο ἄτομο» (σελ. 370), ὁ ἄνθρωπος ὅπως ὑπάρχει «ἀτομικά, ὑλικὰ καὶ ἄμεσα» στὴν ἀστικὴ κοινωνία. Ὁ ἀτομικὸς αὐτὸς ἄνθρωπος πεδικλωμένος στὸν «ὑλισμὸ τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν» (σελ. 369) ἀντιπροσωπεύει τὴ μοναδικὴ πραγματικότητα, ὅμως ἡ πραγματικότητα αὐτὴ δὲν ἔχει καμμιὰ ἀλήθεια, διότι ὁ ἐξατομικευμένος, συρρικνωμένος σὲ μιὰν ἁπλὴ «μονάδα», εἶναι ἀποσπασμένος καὶ χωρισμένος ἀπὸ τὸ ἀληθινὰ «κοινοτικὸ» καὶ «εἰδοποιό» του εἶναι. […]

Ο Κυριάκος να θυμάται ότι η μικρομεσαία θάλασσα παλινδρομεί…

του Σταύρου Λυγερού
Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008 έβγαλε στην επιφάνεια την υποκείμενη ασθένεια της ελληνικής οικονομίας, οδηγώντας σε κατάρρευση το μέχρι τότε μοντέλο ανάπτυξης. Ήταν αναπόφευκτο. Η κλεπτοκρατία, ο ανορθολογισμός, η σπατάλη, ο παρασιτισμός και οι ποικίλες μορφές αυθαιρεσίας ήταν συστημικά φαινόμενα κι όχι εξαιρέσεις. Το γεγονός ότι αυτή η κουλτούρα είχε διαποτίσει όλο σχεδόν τον κοινωνικό ιστό την είχε καταστήσει ανθεκτική, αλλά όχι λιγότερο αντικοινωνική. Με το δημόσιο χρέος να διογκώνεται συνεχώς, όμως, η κρίση δανεισμού ήταν ζήτημα χρόνου να εκδηλωθεί.
Στην πραγματικότητα το 2009-10 η Ελλάδα βίωσε το τέλος μίας εποχής. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι λόγω των ριζικών αλλαγών στο διεθνή καταμερισμό εργασίας ήταν τέλος εποχής συνολικά για την Ευρώπη, παρότι στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ η κρίση εκδηλώθηκε με διαφορετική ένταση και πάντως δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση τόσο επώδυνη όσο για τη χώρα μας.

Μονή Αγνούντος: αγναντεύοντας αιώνες πίστης

Λίγο έξω απ’ το δρόμο Κορίνθου-Επιδαύρου, μέσα από μια κατάφυτη έκταση, ξεπροβάλλει η μονή Αγνούντος, που αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Αργολίδας. Χτίστηκε τον 11^ο αι. και είχε φρουριακό χαρακτήρα. Τόσο για την προέλευση του ονόματος όσο και για την περιοχή όπου χτίστηκε υπάρχουν πολλές απόψεις. Η κατασκευή του κυρίως ναού είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, καθώς συνδυάζει διαφορετικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Εντός του ναού οι εντυπωσιακές βυζαντινές αγιογραφίες και το εξαιρετικής τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο, που μετρά 300 χρόνια ζωής σε μαγεύουν με την ομορφιά και την αισθητική τους. Σήμερα αποτελεί γυναικείο μοναστήρι και πλήθος κόσμου προσέρχεται ευλαβικά στη μονή.

Στο δρόμο που οδηγεί από την Κόρινθο προς την Επίδαυρο, μέσα από μια καταπράσινη έκταση, θα δεις να ξεπροβάλλει ένα από τα αρχαιότερα και ωραιότερα μοναστήρια της Αργολίδας, η μονή Αγνούντος.