Δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Πώς;
Είσαι αντίθετος με τη συμφωνία των Πρεσπών; Σοβαρολογείς τώρα; Δεν
χειροκροτείς, δεν ζητωκραυγάζεις για αυτή την κολοσσιαία νίκη του
διεθνισμού, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των λοιπών υπερκρατικών ομοούσιων
παραφυάδων τους; Ε, είσαι «φασίστας»! Είσαι «φασισταριό του κέρατα,
ταγματασφαλίτης, γκεσταπίτης, στέλεχος των Ες-Ες» κι ολίγα σου λέγω! Σε
παρακαλώ, μην προσπαθείς να δικαιολογηθείς, δεν θέλω να ακούσω κουβέντα.
Όποιος δεν συμφωνεί με την κυβέρνηση, δεν συμφωνεί και με την
«πραγματικότητα».
Τόσο απλό είναι. Ασφαλώς και κάνω πνεύμα…
Διότι, «άθλιε εσύ φασίστα», η
«πραγματικότητα» κατασκευάζεται, άρα και μεταβάλλεται κατά το κέφι της
εξουσίας. Άλλως τε έχει χύσει άπειρο μελάνι και (κυρίως) αίμα, ώστε να
εδραιώσει η κομμουνιστική εξουσία όλον αυτόν τον μηχανισμό εξαπάτησης
και χειραγώγησης. Πώς; Τί παλαβομάρες είναι αυτές που λέω; Ο
κομμουνισμός κατέρρευσε εδώ και δεκαετίες; Καλά, συγνώμη, είσαι παντελώς
αφελής; «Ελάτε να ενωθούμε» είπε ο Γεώργιος «Θάμνος» Α΄ του Γκόρμπι το
’89 στη Μάλτα. Κι αυτός βέβαια άλλο που δεν ήθελε. «Έκλεισαν το μαγαζί»
(εν μία νυκτί) οι «σύντροφοι» και γαία πυρί μειχθήτω˙ εκατομμύρια
εξαθλιωμένοι του ενός πολιτικού συστήματος έγιναν σε ελάχιστο χρόνο ο
«μοχλός ανάπτυξης» του άλλου.