Τι εστί Τράπεζα σήμερον

Share

του Γιάνη Βαρουφάκη
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι...

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.
Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.
Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις
Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κραταιές τράπεζες (π.χ. του Λονδίνου) λειτουργούσαν ως ιδιωτικές εταιρείες απεριόριστης ευθύνης. Οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι τις διεύθυναν κιόλας (ή τουλάχιστον επέβλεπαν τον τρόπο διοίκησης), διέτρεχαν τον κίνδυνο να χάσουν και το σπίτι τους ακόμα αν η τράπεζα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες (σε ρευστό) των καταθετών της ή να ανταποκριθεί στα δάνεια που είχε η ίδια συνάψει με πιστωτές. Στην προσπάθειά τους να περιοριστεί αυτός ο κίνδυνος, οι τραπεζίτες κρατούσαν στα ταμεία τους, για να έχουν «καβάτζα», την δική τους χρηματική περιουσία (σε ρευστό, μετοχές ή ομολογίες) και δεν δάνειζαν ποτέ πάνω από το 50% των συνολικών τους κεφαλαίων (δηλαδή του αθροίσματος των χρημάτων που είτε κατέθεταν στην τράπεζα οι πελάτες της είτε κατέθεταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες).
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για αντικειμενικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, καθώς ο καπιταλισμός απογειωνόταν, με την δημιουργία νέων, πανάκριβων αλλά και, παράλληλα, υπερκερδοφόρων δικτύων (π.χ. σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά, ηλεκτροφόρα δίκτυα), οι επιχειρήσεις είχαν ανάγκη τεράστιων δανείων – για τα οποία ήταν έτοιμες να καταβάλουν αντίστοιχα τεράστιους τόκους. Έτσι, σιγά-σιγά οι τράπεζες «αναγκάστηκαν» να αποποιηθούν τον εγγενή συντηρητισμό τους. Το πρώτο βήμα έγινε το 1826 στο Λονδίνο. Έως τότε, καμία τράπεζα δεν είχε το δικαίωμα να έχει πάνω από έξι μετόχους. Αυτός ο περιορισμός ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στις νέες ανάγκες για μεγαλύτερη δανειοδοτική δυνατότητα: ξάφνου, ο αριθμός των μετόχων πολλαπλασιάστηκε, τα κεφάλαια που διέθεσαν οι νέοι μέτοχοι πέρασαν στα βιβλία των τραπεζών και, έτσι, οι τράπεζες μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την Β’ Βιομηχανική Επανάσταση (μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα). Πάντως, παρά αυτά τα ανοίγματα, οι μέτοχοι (αν και πιο πολλοί) παρέμειναν υπό την απειλή της προσωπικής πτώχευσης, σε περίπτωση του η τράπεζα παρέπαιε. Αυτή η απειλή αρκούσε ώστε οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, οι τραπεζίτες, να κρατάνε σφικτά τα ηνία των διευθυντών τους, στους οποίους δεν επέτρεπαν να διακινδυνεύσουν την περιουσία τους.
Ο περιορισμός της ευθύνης των μετόχων-ιδιοκτητών των τραπεζών νομοθετήθηκε το 1855-6. Έχει ενδιαφέρον ότι οι τραπεζίτες, αντί να αδράξουν την ευκαιρία να αποποιηθούν τον κίνδυνο της προσωπικής πτώχευσης, αντιστάθηκαν στον νέο νόμο – προσπάθησαν, για δεκαετίες, να κρατήσουν το καθεστώς της απεριόριστης ευθύνης διατυμπανίζοντας ότι επέλεγαν να επενδύσουν το προσωπικό τους ρίσκο στην τράπεζά τους ως τίτλο τιμής, ως μέρος του συμβολαίου με τους καταθέτες (του στυλ: «αν πτωχεύσει η τράπεζά μας, να ξέρετε ότι θα καταστραφούμε κι εμείς»). Χρειάστηκε να έρθει η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, με τις πολλαπλές πτωχεύσεις τραπεζιτών, για να πειστούν οι τραπεζίτες (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των τραπεζών) να «περιορίσουν την ευθύνη τους», κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τις τύχες της τράπεζάς τους με την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας.
Το τέρας της μόχλευσης (leverage)
Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι τράπεζες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε κάτι που σιγά-σιγά παύει να θυμίζει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών (δηλαδή, των δανείων που δίνουν και των κεφαλαίων που διακρατούν ως «καβάτζα») κυμαινόταν γύρω το 50% του ΑΕΠ μιας αναπτυγμένης χώρας (π.χ. Βρετανίας, Γαλλίας κλπ). Σήμερα, κυμαίνεται μεταξύ του 300% και του 500% του ΑΕΠ. Μια τράπεζα, όπως η Deutsche Bank ή η BNP, μπορεί να έχει ενεργητικό μεγαλύτερο του ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδρεύει.
Πώς συνέβη αυτό; Η απάντηση, μονολεκτική: Μόχλευση. Τι είναι αυτό το φρούτο; Κάτι που όλοι γνωρίζουμε με άλλο, απλούστερο, όρο: Χρέος (ή, για την ακρίβεια, ο λόγος του χρέους). Αν σας πω ότι για κάθε €10 που έχω, δανείστηκα €120, θα με περάσετε για τρελό. Όμως αν είμαι τραπεζίτης, και έχω κάνει το ίδιο πράγμα, δεν θα πω ποτέ ότι δανείστηκα. Θα πω απλώς ότι ο συντελεστής μόχλευσης της τράπεζάς μου είναι 12 (δηλαδή, €120 χρέους για κάθε €10 κεφαλαίων που διαθέτει το ταμείο μου). Όχι μόνο ακούγεται καλύτερο και πιο «τεχνοκρατικό» αυτό αλλά, δεδομένης της κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, θα θεωρηθεί και ιδιαίτερα συντηρητικός συντελεστής μόχλευσης!
Ποια η σημασία του συντελεστή μόχλευσης; Αποτελεί το μυστικό του αμύθητου πλούτου των τραπεζιτών στις εποχές των παχιών αγελάδων και της βαθιάς τους πτώχευσης σήμερα. Έστω μια τράπεζα που κερδίζει ένα ποσοστό 1% επί των κεφαλαίων που διαθέτει ή διαχειρίζεται (εκ μέρους καταθετών, πελατών κλπ). Επιλέγοντας όμως έναν συντελεστή μόχλευσης ίσο με, π.χ., το δώδεκα, η καλή τράπεζα δωδεκαπλασιάζει τα κέρδη της χωρίς ιδρώτα ή κόπο. Αυτόματα, δωδεκαπλασιάζονται τα μερίσματα των μετόχων, τα bonus των διευθυντών, οι μισθοί των μεγαλο-υπαλλήλων κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι το 2008, λίγο πριν την κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού οικοδομήματος, ο συντελεστής μόχλευσης των ευρωπαϊκών τραπεζών είχε φτάσει το ιλιγγιώδες 50 προς 1, καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί: γιατί οι αποδοχές των διοικούντων έφτασαν την στρατόσφαιρα, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών ήταν η «ατμομηχανή» των χρηματιστηρίων, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έριχνε την σκιά του στην «πραγματική» οικονομία.
Μετά την Άνοδο, η Πτώση
Για να κινδυνεύσει να πτωχεύσει μια τράπεζα με συντελεστή μόχλευσης 2 προς 1, χρειάζεται να έχει ζημίες ίσες με το μισό (το 50%) των δανείων που έχει παράσχει και των τοποθετήσεων που έχει επιλέξει. Όταν όμως ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο 20 προς 1 (ένα μέγεθος που χαρακτήριζε τις ελληνικές τράπεζες προ της Κρίσης), τότε αρκούν για να πτωχεύσει ζημίες της τάξης του 5%. Κι όταν ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο επίπεδο που ισχύει στην περίπτωση (για να φέρω ως παράδειγμα μια «κραταιά» τράπεζα που όλοι γνωρίζουμε) μιας Deutsche Bank (περί το 50 προς 1), αν μόλις το 1,25% των δανείων που έχει διαθέσει «ατυχήσουν» (π.χ. οικογένειες που λόγω ανεργίας δεν μπορούν να αποπληρώσουν το στεγαστικό τους ή επιχειρήσεις που κλείνουν) ξάφνου η καλή τράπεζα, με την βούλα του νόμου, φαλίρισε. Να γιατί, παρά τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών προ του 2008, σήμερα είναι όλες του πτωχευμένες. Το μόνο που χρειάστηκε για να πάνε οι ελληνικές τράπεζες από τον Παράδεισο στην Κόλαση ήταν ζημίες της τάξης του 5% – κάτι απόλυτα φυσιολογικό σε μια υφεσιακή οικονομία.
Αυτά έχει το μαγικό ραβδί της μόχλευσης: όσο πιο ψηλά σε εκσφεντονίζει στην περίοδο της «Ακμής», τόσο πιο μεγάλη και τραυματική η πτώση στην περίοδο της «Ύφεσης» που ακολουθεί.
Καλά, δεν πρόσεχαν;
Αυτό δεν το είχαν σκεφτεί οι καλοί οικονομολόγοι που προσλάμβαναν οι τράπεζες να τους συμβουλεύουν (και οι οποίοι, σήμερα, συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό μας); Δεν το είχαν σκεφτεί οι Κεντρικές Τράπεζες; Γιατί δεν τους έβαζαν χέρι; Οι λόγοι είναι δύο, ο εξής ένας: το χρήμα έρεε τόσο καταρρακτωδώς που όποιος τόλμαγε να πει κάτι, να κρούσει κάποιον κώδωνα κινδύνου, είτε συνειδητοποιούσε ότι την φωνή του την έπνιγε ο αχός του εκκολαπτόμενου κέρδους είτε (στις σπάνιες περιπτώσεις που φώναζε αρκετά δυνατά για να ακουστεί) αγνοείτο επιδεικτικά, έχανε την δουλειά του, χαρακτηριζόταν «παλιομοδίτης», «εκκεντρικός», «συντηρητικός, «αριστερός» κλπ. Τόσο απλά.
Υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, περισσότερο στην σφαίρα της θεωρίας, ο οποίος παρουσιαζόταν ως απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα από Κεντρικούς Τραπεζίτες (καλή ώρα από τον κ. Παπαδήμο): Η πεποίθηση των (καθεστωτικών) οικονομολόγων ότι η αγορά έχει τον τρόπο της να αυτο-ρυθμίζεται. Π.χ. μπορεί οι τραπεζίτες να μην φοβούνται την πτώχευση της τράπεζάς τους (από τότε που οι τράπεζες έγιναν εταιρείες περιορισμένης ευθύνης) όμως, σκεφτόταν ο θιασώτης της αγοράς, οι πιστωτές των τραπεζών, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους (σε περίπτωση που πτωχεύσουν), θα ασκούν de facto έλεγχο στις πρακτικές των τραπεζιτών. Πώς; Αρνούμενοι να δανείσουν τραπεζίτες που το «παρακάνουν» με την μόχλευση. Πού τέτοια τύχη; Αυτό μπορεί να συνέβαινε μέχρι το 1929-1933. Μετά την τραυματική εμπειρία των μαζικών λουκέτων στις τράπεζες, όλοι γνώριζαν ότι το κράτος, η Κεντρική Τράπεζα, δεν θα αφήσει ποτέ τις τράπεζες να κλείσουν ή, το ίδιο είναι, να αφήσουν απλήρωτους τους πιστωτές τους. (Δεν βλέπετε με τι μανία επιμένει σήμερα η ΕΚΤ ότι οι ιρλανδοί φορολογούμενοι, που δεν έφταιξαν σε απολύτως τίποτα, πρέπει να αποπληρώνουν για τα επόμενα 20 χρόνια τα χρέη των πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών;) Έτσι, λοιπόν, οι τραπεζίτες, ανεξέλεγκτοι τόσο από τους μετόχους τους όσο και από τους πιστωτές τους, είχαν κάθε λόγο να δανείζονται με τρόπο που ούτε το ελληνικό δημόσιο δεν έχει κάνει…
Χαμένοι και κερδισμένοι
Την εποχή της φούσκας, οι διευθύνοντες τις τράπεζες όχι μόνο δεν αντιμετώπιζαν την κριτική και τον έλεγχο των μετόχων και των πιστωτών τους αλλά, κι εδώ είναι η ουσία, μέτοχοι και πιστωτές τους χειροκροτούσαν περισσότερο όσο πιο μεγάλο συντελεστή μόχλευσης επέλεγαν. Επρόκειτο για ένα απίστευτο φαγοπότι άνευ ρίσκου (τουλάχιστον για τους συμμετέχοντες σε αυτό). Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά (η φούσκα καλά κρατούσε), μεγαλύτερος συντελεστής μόχλευσης σήμαινε μεγαλύτερα κέρδη, ελκυστικότερα μερίσματα, παχυλότερους υπερ-μισθούς. Κι αν ερχόταν η Πτώση (όπως και ήρθε), ούτε γάτα ούτε ζημιά: Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν από το γκουβέρνο (δηλαδή τον ταλαίπωρο τον φορολογούμενο) και από την Κεντρική Τράπεζα.
Εν ολίγοις, αν κάποιος διάβολος ήθελε να σχεδιάσει ένα τραπεζικό σύστημα ταγμένο στο να δημιουργήσει συνθήκες τεράστιας Κρίσης, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο, ψευδεπίγραφα, χαρακτηρίζεται «σύγχρονο σύστημα ιδιωτικών τραπεζών»… Ποιος κερδίζει από αυτό; Ποιος χάνει; Είναι προφανές ότι χάνει η κοινωνία στο σύνολό της. Ποιοι κερδίζουν; Δύο είναι οι συνομοταξίες των κερδισμένων από αυτό το αλισβερίσι ιδιωτικής και δημόσιας διαφθοράς:
Πρώτον, οι βραχυπρόθεσμοι επενδυτές σε τραπεζικά (όχι κρατικά) ομόλογα και μετοχές. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει εκλείψει το είδος των μακροπρόθεσμων μετόχων. Ως επί το πλείστον, οι μετοχές των τραπεζών πωλούνται το πολύ μερικούς μήνες (συνήθως μερικές μέρες) αφού αγοραστούν. Ένα ολόκληρο παρατραπεζικό σύστημα έχει στηθεί στην βάση των πολύ βραχυπρόθεσμων αγορών και πωλήσεων τραπεζικών μετοχών, τα λεγόμενα hedge funds (τα οποία κερδοσκοπούν στοιχηματίζοντας στις μικρές αυξομειώσεις των τιμών των μετοχών, ιδίως του τραπεζικού τομέα). Κάτι αντίστοιχο «παίζεται» και με τα ομόλογα έκδοσης των ιδιωτικών τραπεζών. Για να το πω απλά, η αυξημένη μόχλευση φέρνει και αυξημένες διακυμάνσεις στις τιμές των μετοχών και των ομολόγων των τραπεζών. Αυτές οι διακυμάνσεις είναι το ψωμοτύρι των hedge funds.
Δεύτερον, οι μεγαλο-μέτοχοι των τραπεζών που ελέγχουν την διοίκηση απομυζώντας όχι τόσο πολύ μεγάλα μερίσματα αλλά υπερ-μισθούς που οι ίδιοι δίνουν στους εαυτούς τους και τα λοιπά «οφέλη» που, εξ ορισμού, γεύεται όποιος διαχειρίζεται την «ροή του χρήματος».
Και τώρα; Η επίσημη έκφανση
Αυτές τις μέρες κλείνει από την κυβέρνηση Παπαδήμου το μέγα θέμα της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Επισήμως, το θέμα τίθεται ως εξής: Το ελληνικό δημόσιο αθέτησε τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες. Αναγκάζοντάς τις να κουρέψουν το 53% της ονομαστικής αξίας των δανείων τους προς το δημόσιο, τις έφερε σε δύσκολη θέση. Έτσι ώστε να μην φαλιρίσουν, και να δώσουν και κανένα δάνειο σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά (αναστέλλοντας την στάση δανείων που έχει «στεγνώσει» την αγορά), το κράτος μας θα δανειστεί από το EFSF, αυξάνοντας έτσι το δημόσιο χρέος κι άλλο, για να τα δώσει στις τράπεζες. Κι επειδή είναι παράνομο να δώσει κεφάλαια στις τράπεζες χωρίς αντάλλαγμα κάποια περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών (καθώς το κράτος δεν δικαιούται, τουλάχιστον επισήμως, να δωρίζει αμύθητες περιουσίες σε ανώνυμες εταιρείες), θα πρέπει να λάβει μετοχές των τραπεζών. Όμως αυτό συνεπάγεται μερική κρατικοποίηση. Κι επειδή, λέγεται, η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, ο κ. Παπαδήμος και οι σύμβουλοί του (με βασικό σύμβουλο ως πρότινος έμμισθο σύμβουλο μίας εκ των πτωχευμένων, υπό ανακεφαλαιοποίηση, τραπεζών) πασχίζουν να βρουν μια φόρμουλα έτσι ώστε οι μετοχές που θα πάρει το δημόσιο ως αντάλλαγμα για τα νέα χρέη που φορτώνει στην πλάτη του φορολογούμενου εκ μέρους των τραπεζών δεν θα δίνουν στο δημόσιο δικαίωμα συμμετοχής στην διοίκηση. Με απλά λόγια, το δημόσιο θα πάρει μετοχές που τελικά δεν θα είναι ακριβώς… μετοχές.
Το απεχθές παιχνίδι των ημερών
Οι τράπεζες πρέπει να ανακεφαλαιωθούν. Αυτό θα ήταν απαραίτητο ανεξάρτητα από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους. Ο συντελεστής μόχλευσής τους ήταν τέτοιος (βλ. πιο πάνω) που μια οικονομική ύφεση της τάξης του -5% για μια μόνο χρονιά θα τις οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, στην πτώχευση. Παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες λειτούργησαν καταστροφικά (και αυτοκαταστροφικά) για πολύ καιρό (θυμάστε τα εορτοδάνεια, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που αγόραζαν σαν να ήταν σοκολατάκια;), και σπατάλησαν βουνά κερδών στον βωμό της μόχλευσης, καμία κοινωνία δεν μπορεί να συνέλθει, καλώς ή κακώς, αν δεν βγουν από την μαύρη τρύπα οι τράπεζές της.
Η ανακεφαλαίωση δεν μπορεί να γίνει, βέβαια, από ιδιωτικά κεφάλαια. Ποιος επενδυτής ρίχνει τα χρήματά του σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δε θα τα ξαναπάρει ποτέ; Κανείς. Να γιατί η Ευρώπη αποφάσισε να κάνει αυτό που κάποιοι φωνάζουμε ότι έπρεπε να έχει γίνει πριν δυο χρόνια: η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με δημόσιο, ευρωπαϊκό χρήμα. Αυτό, τελικά, αποφασίστηκε να γίνει, έστω και καθυστερημένα. Χρήματα που δανείζεται το EFSF εκ μέρους ολόκληρης της ευρωζώνης, θα δοθούν στις τράπεζες όχι ως δανεικά αλλά ως «έγχυση» νέων κεφαλαίων. [Μην ξεχνάμε
ότι ο πτωχευμένος δεν σώζεται με νέα δάνεια – κεφάλαια χρειάζεται.]
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα πρέπει να γίνει «μετάγγιση» κεφαλαίων από το ευρωπαϊκό δημόσιο στις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτό είναι (και πρέπει να είναι) δεδομένο. Το ερώτημα είναι: Με τι ανταλλάγματα; Η άποψη που πασχίζουν να περάσουν στην κοινή γνώμη τραπεζίτες και κυβέρνηση είναι ότι τα ανταλλάγματα πρέπει να είναι τέτοια που να αποφευχθεί, πάση θυσία, η κρατικοποίηση των τραπεζών. Κι επειδή στην Ελλάδα, η λέξη «κράτος» δεν ηχεί πολύ χειρότερα από την λέξη «μαφία», ο κόσμος τείνει να αποδεχθεί αυτή την άποψη. Την άποψη που λέει ότι το κράτος πρέπει, ως αντάλλαγμα, να πάρει είτε «ομολογίες» είτε μια άλλη μορφή μετοχών που δεν δίνουν στον κάτοχό του δικαίωμα συμμετοχής ή ελέγχου της διοίκησης.
Αν αυτή η «άποψη» περάσει, ο ελληνικός λαός θα έχει, άλλη μια φορά, συναινέσει στις ραδιουργίες μιας αρπακτικής διαπλεκόμενης συμμαχίας κράτους και επιτήδειων ιδιωτών που στόχο έχουν την διαφύλαξη των συμφερόντων τους εναντίον τόσο του κοινωνικού συνόλου όσο και των τραπεζών της χώρας. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου, στην εκπνοή της, περάσει την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τρόπο που αφήνει στο απυρόβλητο την διαπλοκή μεταξύ των μετόχων, διευθυντών, και πιστωτών των τραπεζών η οποία τις έριξε στον γκρεμό (την οποία περιέγραψα πιο πάνω), θα έχει καταφέρει το μεγαλύτερο πλήγμα στο μέλλον της ελληνικής οικονομίας μετά το Μνημόνιο. Αν μια τέτοια τεράστια αποτυχία της διοίκησης των τραπεζών μας δεν οδηγήσει στην απώλεια της εξουσίας επί των τραπεζών των μεγαλο-μετόχων-διευθυνόντων που συμμετείχαν με τόση χαρά και ευεξία στο φαγοπότι της μόχλευσης, η κυβέρνηση θα έχει στείλει το εξής μήνυμα στους τραπεζίτες: Ξαναθρέψτε το τέρας της μόχλευσης – ο φορολογούμενος, αν όχι ο Έλληνας τότε σίγουρα ο Ευρωπαίος, εδώ είναι!
Επίλογος: Ο θρίαμβος της Πτωχοτραπεζοκρατίας επί του καπιταλισμού
Μέσα στην αγωνία του «συστήματος» μεγαλο-μετόχων των τραπεζών, πιστωτών των τραπεζών και των υποτιθέμενων ρυθμιστών των τραπεζών (δηλαδή των κυβερνώντων που πασχίζουν να διατηρήσουν μια «συγκινητικά» στενή σχέση με τους τραπεζίτες) να μην χάσουν τον έλεγχο αυτής της χήνας που γεννά τα χρυσά αυγά, ακούμε τους εκπροσώπους τους στα ΜΜΕ, στην Βουλή κλπ να αποτροπιάζονται με την ιδέα ότι το κράτος θα πάρει κοινές μετοχές ως αντάλλαγμα για τα κεφάλαια που φορτώνεται ως νέο χρέος για να τα δώσει στις τράπεζες. Πρόκειται για ανείπωτη υποκρισία.
Κάποτε, οι φιλελεύθεροι επιχειρηματολογούσαν εναντίον των κρατικοποιήσεων στην βάση ότι ήταν υποχρεωτικές, δηλαδή ότι το κράτος σου έπαιρνε την επιχείρηση με το έτσι θέλω, σου έδινε μια γελοία αποζημίωση και σε πέταγε στον δρόμο. Όμως η σημερινή περίπτωση διαφέρει ριζικά. Το κράτος δεν έχει καμία όρεξη να βάλει χέρι στις τράπεζες. Οι τράπεζες ζητιανεύουν κεφάλαια από το κράτος. Μόνο που δεν θέλουν να δώσουν ως αντάλλαγμα αυτό που πρέπει: ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Ποτέ έως τώρα δεν είχα ακούσει επιχείρημα εναντίον των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του δημοσίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται: Από την μία οι τράπεζες θα πτωχεύσουν χωρίς τα κεφάλαια του δημοσίου, και ζητούν κεφάλαια από το δημόσιο. Από την άλλη θέλουν να τα πάρουν χωρίς να είναι ούτε δανεικά (καθώς δάνεια παίρνουν αβέρτα από την ΕΚΤ, με επιτόκιο 1%, χωρίς να τις σώζουν, πτωχευμένες ούσες) ούτε και να αποδίδουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους φορολογούμενους που δανείζονται για να τα πάρουν.
Όσο για το επιχείρημα ότι αν συμμετέχει το δημόσιο πιο δυναμικά στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών τραπεζών, τότε οι τράπεζες θα γίνουν κρατικοδίαιτες, διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές, η απάντησή μου είναι η εξής: Όπως είδαμε πιο πάνω, εδώ και καιρό, ιδιωτικές τράπεζες (με την σωστή έννοια του επιθετικού προσδιορισμού) δεν υπάρχουν. Σε ολόκληρο τον κόσμο, και ιδίως στην χώρα μας, οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε αρπακτικά μορφώματα ιδιωτικο-κρατικού χαρακτήρα. Οπότε ας αφήσουμε τις ανοησίες περί ανάγκης να αποφευχθεί η κρατικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτά είναι λόγια που σκοπό έχουν την τρομοκράτηση της κοινωνίας ώστε να συναινέσει στις επιταγές της Πτωχοτραπεζοκρατίας (ένα καθεστώς που δίνει την μέγιστη εξουσία στους πιο πτωχευμένους τραπεζίτες) η οποία έχει υπονομεύσει πλήρως τον… καπιταλισμό.
Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να συζητάμε σήμερα; Θα έπρεπε να συζητάμε όχι το αν θα δοθούν ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των τραπεζών στους φορολογούμενους που δανείζονται για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά τι μορφή πρέπει να πάρουν αυτά τα δικαιώματα ώστε και οι τράπεζες να ορθοποδήσουν και η οικονομία να πάρει ανάσες. Κι επειδή ούτε κι εγώ (όπως οι περισσότεροι) δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες μας (ούτε στους σημερινούς ούτε και στους επόμενους), μετά χαράς να συζητήσουμε μια σειρά από καινοτόμες, δημοκρατικές, τεχνοκρατικές λύσεις. Π.χ. από την στιγμή που τα κεφάλαια έρχονται από το EFSF, γιατί να μην πάρει τις μετοχές των τραπεζών το…EFSF (το οποίο να μπορεί να ορίσει, κατά το δοκούν, Ευρωπαίους τεχνοκράτες στα ΔΣ των τραπεζών ώστε να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών που δανείστηκαν αυτά τα χρήματα); Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα μας έδινε την δυνατότητα να αιτηθούμε από την ΕΕ τα κεφάλαια αυτά να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, μιας και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα θα περάσουν απ’ ευθείας στην ευρωζώνη.
Λύσεις υπάρχουν που ούτε επιβραβεύουν την υφιστάμενη Κλεπτοκρατία μετόχων-διευθυντών-πολιτικών ούτε και οδηγούν τις τράπεζες στην αγκαλιά του ελληνικού δημοσίου. Όσοι όμως σήμερα κόπτονται για τον κίνδυνο «κρατικοποίησης» των τραπεζών, και όσοι διαπραγματεύονται μαζί τους στο Μαξίμου, προσφέρουν χέρι βοήθειας στην Πτωχοτραπεζοκρατία που επιβουλεύεται τόσο την ελληνική οικονομία όσο και τις ελληνικές τράπεζες.
 

Το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Κρίσης λεξιλόγιο" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός.
olympia.gr

Το παραμύθι με τους μισθούς και συντάξεις πρέπει επιτέλους να τελειώσει…

Ενώ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καταδικάστηκαν από τον ελληνικό λαό για τις ενέργειες και τα ψέματά τους, εντούτοις εξακολουθούν οι πανελίστες τους μέσα από τις οθόνες των καθεστωτικών ΜΜΕ, να πουλάνε την προπαγάνδα τους για τον φανταστικό κίνδυνο να μην πληρωθούν μισθοί και ...

συντάξεις. Δεν έβαλαν μυαλό αυτά τα κόμματα και το αποτέλεσμα θα το εισπράξουν στις επόμενες εκλογές, ώστε να οδηγηθούν επιτέλους μόνιμα στον αποτεφρωτήρα της πολιτικής ιστορίας της χώρας.

Μόλις προχθές η τρόϊκα αποδέσμευσε ποσό 4,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία όμως δεν εισήλθαν στα ταμεία του ελληνικού κράτους, αλλά εισήλθαν μόνο λογιστικά μέσα στον Ειδικό Λογαριασμό που θεσπίστηκε με το νέο μνημόνιο και από εκεί πήγαν κατευθείαν στην ΕΚΤ.  Αυτά τα 4,2 δις ευρώ είναι νέο δάνειο που φορτώνεται ο ελληνικός λαός, προκειμένου να…. δοθούν στην ΕΚΤ για να εξοφληθεί ομόλογο που λήγει τώρα και το οποίο είχε αγοράσει η ΕΚΤ από την δευτερογενή αγορά ομολόγων στη μισή περίπου τιμή του.

Προσέξτε το παράλογο της υπόθεσης.

Ενώ η ΕΚΤ είχε αγοράσει αυτό το ομόλογο μισοτιμής με ανάλογη ζημία του ιδιώτη (αγορά) που το κατείχε και ο οποίος φυσικά δεν μας ξαναδανείζει, εντούτοις, αυτό φρόντισαν οι Γερμανοί να εξαιρεθεί από το κούρεμα των ομολόγων, να υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο και να το εισπράξει ολόκληρο η ΕΚΤ. Δηλαδή η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης, κερδοσκοπεί ασύστολα με εντολή της Γερμανίας, σε βάρος της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού φορτώνοντάς μας με ακόμα περισσότερα χρέη..

Ούτε ευρώ από αυτό το δάνειο των 4,2 δις, αλλά και οποιοδήποτε από εδώ και μετά δάνειο της τρόϊκας, δεν πρόκειται πλέον να ξαναπάει σε μισθούς και συντάξεις. Όλα τα από εδώ και πέρα δάνεια, καθώς και τα χρήματα από τους φόρους, θα πηγαίνουν στον Ειδικό Λογαριασμό και από εκεί θα πληρώνονται πρώτα τα τοκοχρεολύσια  των δανείων της τρόϊκας και τα υπόλοιπα ομόλογα των ιδιωτών που κουρεύτηκαν.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι από εδώ και στο εξής, το μνημόνιο εξυπηρετεί μόνο τους δανειστές και όχι τους μισθούς και τις συντάξεις.

Γι’ αυτό, αντί για καταγγελία του μνημονίου, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αρνηθεί στο εξής να ξαναπάρει άλλες δόσεις δανείων από την τρόίκα, οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να επιβαρύνουν το ελληνικό χρέος.  Δεν χρειάζεται ούτε να βγούμε από το ευρώ, ούτε τίποτε άλλο. Θα ζήσουμε με αυτά που βγάζουμε (κάτι που θα συμβεί και στην περίπτωση που γυρίσουμε στη δραχμή), χωρίς νέα δάνεια, τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν έρχονται στο λαό αλλά πηγαίνουν στην τρόϊκα.

Αυτό, κατά πάσα πιθανότητα η τρόϊκα θα το θεωρήσει καταγγελία της δανειακής σύμβασης, γιατί θα χάσει προσωρινά την «κότα» που κάνει τα χρυσά αυγά, αλλά δεν μπορεί να κάνει και κάτι άλλο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ζητήσει πίσω όσα έχει δώσει, αλλά εκεί θα αρχίσει μια άλλη χρονοβόρα διαδικασία. .

Μόνο έτσι και κάτω από την πίεση και της γενικότερης ευρωπαϊκής Κοινής Γνώμης, θα αναγκαστεί η τρόϊκα να ξανακαθίσει σε ένα νέο τραπέζι διαπραγματεύσεων. 

Πέτρος Χασάπης

πηγή

ΥΠΟ ΣΤΕΝΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ!!!

Το makeleio όπως έχει αποδείξει έχει μάτια και αυτιά παντού... Σήμερα άνθρωπος μας που συνομιλεί με τη στρατιωτική ηγεσία τσίμπησε μια πολύ σημαντική πληροφορία...
Οι εθνοπροδότες σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φοβούνται τις ένοπλες δυνάμεις... Φοβούνται μήπως αναλάβουν κάποιο ρόλο οι στρατηγοί και η εντολή είναι μια... να τους έχουν στα ώπα-ώπα... Μάλιστα η πηγή μας, μας είπε ότι τα γαλαζοπράσινα παρτάλια έχουν υπο στενή παρακολούθηση ανώτατους στρατιωτικούς της χώρας επιστρατεύοντας μάλιστα και τους κοριούς της ΕΥΠ...Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πανικού τους είναι ότι κάνουν όλες τις χάρες σε ανώτατο στρατιωτικό που διοικεί τεθωρακισμένη μεραρχία , μέχρι την κόρη του σε υπηρεσία του δημοσίου διόρισαν για να τον έχουν του χεριού τους..

 http://makeleio.gr/

Χαραμάδα, πίσω από τις λέξεις, από τον Αλέξη

Ένα μικρό παράθυρο ανοίγει η σημερινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δηλώνει ανοιχτός σε σύσκεψη με όλους τους αρχηγούς των κομμάτων εκτός της Χρυσής Αυγής.
Το "Κουρδιστό Πορτοκάλι" πιστεύει πως ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να δώσει ψήφο ανοχής, χωρίς να συμμετέχει, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με συγκεκριμένους όρους σε μια κυβέρνηση των 3 η σε  μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Μόνο κερδισμένος μπορεί να είναι, καθώς θα εξαναγκασθούν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, να δείξουν πόσο πραγματικά θέλουν και μπορούν να επαναδιαπραγματευθούν το Μνημόνιο.
Στο μεταξύ θα έχει όλο το διάστημα να προετοιμασθεί σοβαρά για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αντί να "ξοδεύονται" τα στελέχη του στα τηλεοπτικά παράθυρα.



Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ



Μετά την ολοκλήρωση του προβλεπόμενου από το άρθρο 37 του Συντάγματος κύκλου επαφών του Προέδρου της Δημοκρατίας με τους αρχηγούς των κομμάτων της Βουλής, προκύπτουν συγκεκριμένα αριθμητικά και πολιτικά δεδομένα για τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει τη Συνταγματική ευχέρεια να αξιολογήσει.
Θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι, η άμεση δημοσιοποίηση των πρακτικών της χθεσινής συζήτησης των πολιτικών αρχηγών των τριών κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι αυτονόητη υποχρέωση της Προεδρίας, προκειμένου να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός και να σταματήσει η παραφιλολογία στα ΜΜΕ, σχετικά με τις θέσεις και τις προθέσεις των κομμάτων.
Σημειώνουμε επίσης ότι, ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ δεν έχει πρόθεση να συμμετέχει σε επιλεκτικές συσκέψεις πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αντιθέτως, είναι στη διάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε για κατά μόνας συνάντηση μαζί του, είτε για σύσκεψη με όλα τα κόμματα της Βουλής, εκτός φυσικά της Χρυσής Αυγής.
 http://kourdistoportocali.com/

Η τουρκική απειλή και επιθετικότητα κορυφώνεται στον Εβρο!

 

Αναδιάταξη του τούρκικου στρατού με πεδίο ανασύνταξης δυνάμεων το φυσικό σύνορο με την Ελλάδα, το ποτάμι του Εβρου, είναι σε …εξέλιξη τις τελευταίες μέρες και η ελληνική πλευρά παραμένει ουσιαστικά ανυπεράσπιστη όσο η πολιτική ηγεσία δεν προκύπτει λόγω ασυνεννοησίας των κομμάτων που εξελέγησαν στις πρόσφατες εκλογές. Φυσικά κυβέρνηση υπάρχει, αλλά αυτή δεν έχει νομιμοποίηση στα μάτια των γειτόνων μας και εφόσον με την μη αντίδραση τους δίνεται το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν ο μόνος τρόπος να δείξουμε στην απέναντι πλευρά πως η Ελλάδα ζει και υπάρχει ακόμα και ενόσω δεν υφίσταται νέα κυβέρνηση περνάει από τα χέρια και τα επιτελεία των τριών όπλων εθνικής άμυνας.
Συγκεκριμένα, από την επομένη των εκλογών κιόλας έχουν ξεκινήσει δύο ασκήσεις και ουσιαστική ανασύνταξη δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων με την Ελλάδα και η καταληκτική ημερομηνία για τις ασκήσεις αυτές, οπότε και θα αξιολογηθούν οι κινήσεις που έγιναν, είναι η 17η και η 24η Μαϊου αντίστοιχα.
Ηδη έχουν συγκεντρωθεί ισχυρότατες δυνάμεις και προφανώς πρόκειται για επίδειξη ισχύος από την τούρκικη πλευρά, με το θέμα να είναι ενδεχομένως στενά συνδεδεμένο με την ανακοίνωση διεξαγωγής ερευνών από την Τουρκία εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, κάτι που αν τελικά επιχειρηθεί να συντελεστεί είναι πιθανό να μας φέρει σε προ εμπόλεμη κατάσταση με την Αγκυρα!
Να υπενθυμίσουμε πως είχαμε γράψει εδώ στο www.pentapostagma.gr για τις προ δύο εβδομάδων ασκήσεις ζεύξης του Εβρου με γέφυρες και μεταφορά βαρέως οπλισμού, πυροβολικού και αρμάτων ζεύξης στο κέντρο εκπαίδευσης πλωτών μέσων των Τουρκικών Χερσαίων Δυνάμεων, στην Πόζνα, απέναντι από το προγεφύρωμα της Αδριανούπολης

pentapostagma.gr

Λογαριασμοί ρεύματος-Το χαράτσι φεύγει, οι αυξήσεις έρχονται

Σημαντικό μέρος των χρεών που είχαν δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, έχει πληρωθεί τις τελευταίες ημέρες. Παρά ταύτα, η ανάσα που δόθηκε θα είναι -σύμφωνα με τους ιθύνοντες-προσωρινή και είναι θέμα χρόνου να επανεμφανιστούν αρρυθμίες, καθώς η αγορά αντιμετωπίζει δομικά προβλήματα.

Την κρισιμότητα της κατάστασης φέρεται να έχει συνειδητοποιήσει και η τρόικα η οποία πιέζει ώστε να ληφθούν διαρθρωτικά μέτρα, όπως η αύξηση των τιμολογίων και η μείωση των εγγυημένων τιμών για τις ΑΠΕ ώστε να επανέλθει η ισορροπία στην αγορά. Οι πιέσεις της τρόικας, έχουν ιδιαίτερη σημασία καθώς εκείνη πρέπει να δώσει το πράσινο φως για την εκταμίευση του δανείου από το Παρακαταθηκών προς το ΛΑΓΗΕ, που εκτιμάται ότι θα παράσχει την αναγκαία ρευστότητα μέχρι το τέλος του έτους.

Ως προς την τρέχουσα κατάσταση στην αγορά ηλεκτρισμού, αξίζει να τονιστεί ότι τις προηγούμενες ημέρες η ΔΕΗ άντλησε σημαντική ρευστότητα από τα έκτακτα μέτρα που ελήφθησαν (επιστροφές και συμψηφισμοί φόρων και επιστροφή ποσών του ΕΕΤΗΔΕ στα ταμεία της επιχείρησης). Έτσι όπως διευκρίνισε την Παρασκευή με ανακοίνωσή της η εταιρεία, δεν υφίστανται οφειλές προς τον ΑΔΜΗΕ και το ΛΑΓΗΕ και ως εκ τούτου πιθανά προβλήματα ρευστότητας των διαχειριστών δεν οφείλονται στη ΔΕΗ.

Την ίδια στιγμή πάντως τα χρήματα που καταβλήθηκαν από τη ΔΕΗ χρησιμοποιήθηκαν αμέσως από το λειτουργό για την αποπληρωμή οφειλών προς τους παραγωγούς, από τον Ιανουάριο. 

Έτσι το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του τριμήνου Ιανουαρίου Μαρτίου που μόνο για τις ΑΠΕ ξεπερνά τα 160 εκατ. ευρώ παραμένει σε εκκρεμότητα. Ακόμη μεγαλύτερα είναι τα ποσά που οφείλονται στους ηλεκτροπαραγωγούς με μονάδες φυσικού αερίου, οι οποίοι με τη σειρά τους αποπληρώνουν τη ΔΕΠΑ, η οποία κάθε μήνα δίνει … «μάχη» - με επιτυχία μέχρι στιγμής – ώστε να μη χρωστάει ούτε σεντ στους ξένους προμηθευτές της.

Με βάση τους υπολογισμούς που έχουν γίνει από τους φορείς της αγοράς, η αναγκαία ρευστότητα για την αγορά, θα διασφαλιστεί μόνο εφόσον εκταμιευτεί το δάνειο των 350 εκατ. ευρώ που θα κατευθυνθεί κυρίως στο ΛΑΓΗΕ, αλλά και τον ΑΔΜΗΕ και τη ΔΕΗ.
Καθώς λοιπόν η εκταμίευση του δανείου από το Παρακαταθηκών, πιθανολογείται ότι θα είναι μονόδρομος μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού, όλα δείχνουν ότι οδεύουμε ολοταχώς προς τη λύση της επίσπευσης των αυξήσεων στα τιμολόγια του ρεύματος. Και αυτό γιατί η τρόικα για να δώσει την έγκρισή της για το δάνειο, φέρεται να έχει θέσει ως όρο την επίσπευση των αυξήσεων στα τιμολόγια ρεύματος. Θυμίζουμε ότι ούτως ή άλλως υπάρχει δέσμευση για τη θέσπιση των λεγόμενων κοστοβαρών τιμολογίων (δηλαδή τιμολόγια που να αντανακλούν το κόστος σε όλες τις κατηγορίες καταναλωτών) μέχρι τον Ιούνιο του 2013.

Παράλληλα με τις αυξήσεις πάντως, οι καταναλωτές πιθανόν να δουν τους λογαριασμούς του ρεύματος να «ελαφρύνονται» από το λεγόμενο χαράτσι, καθώς και η τρόικα έχει συνειδητοποιήσει τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί και φέρεται να προσανατολίζεται στην αποσύνδεση του ΕΕΤΗΔΕ από τους λογαριασμούς ρεύματος.

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα παραμένει και πάντα επικρέμαται η απειλή για κατάρρευση της αγοράς, με όλους τους φορείς, από τη ΔΕΗ μέχρι τους ιδιώτες αλλά και τα θεσμικά όργανα όπως η ΡΑΕ, να έχουν επισημάνει ότι η κατάσταση παραμένει οριακή.

capital.gr

Καραμανλής> Επιστρέφω αν... (Γιατί τα έχει πάρει στο κρανίο με τον Σαμαρά)

Αυτή τη φορά ο Καραμανλής έχει θυμώσει και δεν το κρύβει.
Τάχει πάρει με την πρωτοβουλία του περιβάλλοντος Σαμαρά, να επικοινωνήσει με τον Καρατζαφέρη ώστε ο τελευταίος να επιστρέψει στη ΝΔ.
-Δεν είναι δυνατόν ο Σαμαράς να συνομιλεί με τον υβριστή μου, τον άνθρωπο που έχει λασπολογήσει κατ’ επανάληψη σε βάρος μου.
Ο Καραμανλής εκφράζει στο περιβάλλον του και τις ενστάσεις του για τα σενάρια που ήθελαν τον Φώτη Κουβέλη, πρωθυπουργό σε συγκυβέρνηση.
-Άλλο πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου, άλλο πρωθυπουργός.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ο Καραμανλής έγινε πολύ πρόσφατα δεκτός με θερμό χειροκρότημα στην Κ.Ο της ΝΔ.
Όσο αφορά τις εξελίξεις για πιθανή επιστροφή του ο πρώην πρωθυπουργός δεν την αποκλείει.
Ειδικά αν το ζητήσει με κινηματικό τρόπο η λαική βάση της κεντροδεξιάς.

 http://kourdistoportocali.com/

«Θα πάω στο χωριό μου να δω τη μάνα μου»

Δεν πάνε πολλές ημέρες που έγινα αυτήκοος μάρτυρας στην ακόλουθη συζήτηση. κάποιος είπε: «θα πάω στο χωριό μου να δω τη μάνα μου». «Πόσων χρόνων είναι;» τον ρώτησαν. «Δεν ζει, έχει πεθάνει πριν από 42 χρόνια. Θα της πάω μερικά λουλούδια, θα της ανάψω το καντήλι, θα μιλήσω μαζί της, θα γεμίσω τις μπαταρίες μου και θα γυρίσω ανανεωμένος στη δουλειά μου». Παρέμεινα άφωνος. Τι μεγαλείο ψυχής! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα και την ευγνωμοσύνη του γιού προς την μητέρα που τον γέννησε με πόνους, που τον ανάθρεψε με στερήσεις και λαχτάρες, που ξενύχτησε στο προσκέφαλό του στις παιδικές του αρρώστιες, που χαιρόταν με τις χαρές του και έκλαιγε με τις λύπες του. Ασφαλώς από εκεί ψηλά που την έχει τοποθετήσει ο Ύψιστος, η εν λόγω μάνα θα χαίρεται και θα καμαρώνει το λεβέντη γιό της.
Όλοι γνωρίζουμε, αφού όλοι έχουμε μάνα, ότι η Μάνα είναι το πιο τρυφερό και αγαπητό πλάσμα πάνω στη γη. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Μάνα είναι η δεύτερή μας καρδιά, που μας καταλαβαίνει και μας πονάει περισσότερο από κάθε άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Αλήθεια, πόσοι από εμάς αναγνωρίζουμε την αξία της Μάνας και της δείχνουμε την ευγνωμοσύνη μας; Καμιά Μάνα δεν περιμένει από το παιδί της «πληρωμή». Ένας καλός λόγος, ένα τρυφερό χάδι, είναι η πλήρης ανταμοιβή της. Ικανοποίησή της να είναι τα παιδιά της, τα βλαστάρια της όπως λέει, ευτυχισμένα, ακόμα και αν για βιοποριστικούς ή άλλους λόγους βρίσκονται μακριά της. «Να λάμπει ο ήλιος κι ας λάμπει στα βουνά», λέει η τα πάντα συγχωρούσα μάνα.
Μπορούν άραγε να εκτιμηθούν με υλικές αξίες τα μαργαριτάρια που βγαίνουν από τα μάτια της και κατρακυλούν στα μάγουλά της, όταν το παιδί της φεύγει για σπουδές ή για οτιδήποτε άλλο από κοντά της ; Αλλά είναι τόσο γεμάτη με συναισθήματα αυτοθυσίας η καρδιά της, ώστε να μην περισσεύει χώρος για κάτι και για τον εαυτό της. Μοιάζει με κεράκι που άλλο σκοπό δεν έχει παρά να λιώνει σκορπώντας τη θαλπωρή ολόγυρά του. Χαρακτηριστικό το παρακάτω πραγματικό περιστατικό, όπως είχε γραφτεί στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 3-11-1999: Σε ένα μικρό χωριουδάκι της ορεινής Ηλείας, ζούσε ήρεμα μια 87χρονη γριούλα. Κάποια μέρα έφτασε το άσχημο μαντάτο ότι ο μεγάλος της γιος που ζούσε στην Αθήνα, χτυπημένος από ανίατη αρρώστια, είχε ελάχιστη ακόμα ζωή. Τότε η γριούλα πήρε τη μεγάλη απόφαση : «Θα πάω πρώτη στον Άδη να τον περιμένω. Να ετοιμάσω στο σπλάχνο μου ζεστό φαγητό και καθαρά ρούχα» είπε και από εκείνη τη στιγμή έκλεισε το στόμα αρνούμενη πεισματικά να λάβει τροφή, ώσπου επήλθε το μοιραίο…!
Αυτή λοιπόν η ημέρα (β΄ Κυριακή του Μάη), που μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε να τιμάται η γιορτή της Μητέρας, ας γίνει για όλους μας μέρα περισυλλογής. Να στρέψουμε τα μάτια μας στη θέση της καρδιάς μας. Να δούμε πόση αγάπη και αφοσίωση έχουμε μέσα μας για αυτήν που μας χάρισε τη ζωή και μας έδωσε τα βασικά εφόδια , που ποτέ δεν έπαψε και δεν θα πάψει να πονάει για μας. Ας μην ξεχνάμε ότι Μάνα είναι μόνο μία και ας τη βάλουμε στον πιο ψηλό θρόνο που της αξίζει: στην καρδιά μας.

Δημήτρης Παν. Τσιώρος
Παρθένι Αρκαδίας

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: «ΚΑΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΒΟΥΛΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ»!

Ο Παυλόπουλος εξακολουθεί να κρατά την σοβαρότητα του μπροστά στον ορυμαγδό ψεύδους και φτηνής προπαγάνδας. Επί τρεις ημέρες, ένα κωμικό non paper έκανε τον γύρο των τηλεπαραθύρων από “έγκριτους” προπαγανδιστές, ότι δήθεν οι επαναληπτικές εκλογές θα οδηγούσαν τα εγκλήματα Παπανδρέου σε παραγραφή… Φαίνεται ότι η Καραμανλοφοβία που διέπει ορισμένους, τους εμποδίζει από το να κάνουν και ένα απλό τηλέφωνο στον καθηγητή. Έτσι, για να μην εκτίθενται.
Από την προχθεσινή εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου» λοιπόν στο «Κόντρα Channel» βγήκε μια μεγάλη είδηση σχετικά με το αν, εφόσον ανοίξει η Βουλή, θα επέλθει παραγραφή των τυχόν ποινικών ευθυνών της Κυβέρνησης Παπανδρέου, σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος.
​Στην εκπομπή, που συντόνιζε ο Βασίλης Ταλαμάγκας και μετείχαν οι Προκόπης Παυλόπουλος (ΝΔ), Νίκος Παππάς (ΣΥΡΙΖΑ) και Ανδρέας Νεφελούδης (ΔΗΜΑΡ), ο Προκόπης Παυλόπουλος ξεκαθάρισε τα πράγματα, με την ιδιότητα του Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και, πολύ περισσότερο, του μετέχοντος ενεργά στην αναθεώρηση του 2001, όταν
και διατυπώθηκε το άρθρο 86 του Συντάγματος για την Ευθύνη Υπουργών.
​Τι είπε λοιπόν ο Προκόπης Παυλόπουλος; Υπενθύμισε ότι κατά το άρθρο αυτό του Συντάγματος παραγραφή (ορθότερα λήξη της αποσβεστικής προθεσμίας) προκύπτει μόνον αν η Βουλή δεν ασκήσει ποινική δίωξη μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου, που αρχίζει μετά τη τέλεση του αδικήματος. Άρα παραγραφή δεν είναι νοητή αν υπάρξει Βουλή, η οποία θα έχει, για οποιοδήποτε λόγο, θητεία μικρότερη των δύο συνόδων!! Με άλλα λόγια για να επέλθει παραγραφή πρέπει να εκλεγεί βιώσιμη Βουλή.
​Κατά συνέπεια, και αν η παρούσα Βουλή συγκληθεί σε σύνοδο και διαλυθεί αμέσως, παραγραφή δεν υπάρχει. Σ’ αυτό συμφώνησαν όλοι οι παριστάμενοι εκπρόσωποι Κομμάτων. Και απ’ ό,τι το Olympia μπορεί να ξέρει και ο Ευ. Βενιζέλος, νυν Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και τότε εισηγητής της πλειοψηφίας κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος, έχει την ίδια, ακριβώς, άποψη.
​Τέρμα λοιπόν όσοι ονειρεύονται παραγραφές για τα εγκλήματα της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου που μας οδήγησαν στη σημερινή τραγωδία. Αρκεί ο κ. Α. Σαμαράς να μην ξεχάσει τη δέσμευσή του ότι τουλάχιστον Εξεταστική Επιτροπή θα γίνει για το βίο και την πολιτεία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου.

 http://olympia.gr/

Δεν έχει θέση ο Μάνος στη Νέα Δημοκρατία!

Ο άνθρωπος που μαζί με τον Αντρέα Αδριανόπουλο, τον άλλον πυλώνα του άκρατου νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα, μπήκαν στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου που κατέστρεψε την Ελλάδα, δεν έχει θέση στη Νέα Δημοκρατία!
Ο άνθρωπος που θέλει να απολύσει τους μισούς δημοσίους υπαλλήλους, δεν έχει θέση στη Νέα Δημοκρατία!
Ποιος τα είπε αυτά; Μα ο
κοινωνικός φιλελευθερισμός της Νέας Δημοκρατίας, η ιδεολογία της κρατικής παρέμβασης στην ασύδοτη λογική των αγορών!
Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του ιδρυτή του κόμματος!
Αυτά και άλλα πολλά, λένε στον Αντώνη Σαμαρά οι νέοι του σύμβουλοι και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας συμφωνεί απόλυτα….

http://taxalia.blogspot.com/2012/05/blog-post_8284.html

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗ

Η Εκκλησιαστική Λατρεία είναι εορτάσιμη στο ηθος της. Κάθε μέρα είναι για την Εκκλησία «πανήγυρις», εορτή, διότι οι μνήμες των Αγίων επιβεβαιώνουν τη νίκη του Χριστού πάνω στον κόσμο (Ἰω. 16. 33). Η άσκηση, εξ άλλου, προοδοποιεί την είσοδο στην εορτή της Εκκλησίας, στην πνευματική πανήγυρή της. Είναι η προετοιμασία για τη μετοχή του όλου ανθρώπου στήν«καινήν κτίσιν» (Β’ Κορ. 5. 17), πού αποκαλύπτεται στη λατρεία. ‘Οπως σημειώνει ο Ἰ. Χρυσόστομος, «το ζητούμενον ενταύθα (=στη λατρεία) ψυχή νήφουσα, διεγηγερμένη διάνοια, καρδία κατανενυγμένη, λογισμός ερρωμένος. συνειδός κεκαθαρμένον».

Η άσκηση επιδιώκει, με την «αδιάλειπτη προσευχή, την ταπείνωση, την απάθεια, τη νηστεία και τη συνεχή λατρευτική πράξη, να μεταβάλει τη ζωή σε «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, τω Θεω ευάρεστον»... (Ρωμ. 12, 1), για να βρει τελικά η ζωή την πρωταρχική της ωραιότητα και γνησιότητα. Η άσκηση των πιστών βρίσκει στη λατρεία μιάν όαση πνευματική, πού αναπαύει τη σκληρή ασκητική πράξη. Εξ άλλου, αυτό πού γίνεται ο άνθρωπος με την άσκηση του, δια της λατρείας, και μάλιστα της Θείας Ευχαριστίας, εκκλησιοποιείται εντάσσεται δηλαδή στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία και το ατομικό γεγονός γίνεται συλλογικό, δηλαδή εκκλησιαστικό. Η Λατρεία εν-Χριστώνει όλη τη ζωή του μοναχού, αλλά και κάθε πιστού. Η άσκηση παρέχει τη δυνατότητα για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού, εφ’ όσον ο ακάθαρτος από τα πάθη άνθρωπος δεν μπορεί να υμνήσει και δοξάσει αληθινά τον Θεό. Ας θυμηθούμε τον πασχάλιο ύμνο: «Και ημάς τούς ευσεβείς καταξίωσον εν καθαρά καρδίᾳ Σέ δοξάζειν». Η «καθαρά καρδίᾳ» είναι το σκοπούμενο στην χριστιανική άσκηση (πρβλ. Ψαλμ. 50, 12: «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμεί ο Θεός...»). Μόνον «εν καθαρα καρδίᾳ» μπορεί ο άνθρωπος να δει τον Θεό (Ματθ. 5, 8), νά φθάσει δηλαδή στόν ἀπόλυτο σκοπό της εκκλησιαστικής υπάρξεως.

Αυτό ακριβώς εκφράζει και ο λόγος του ι. Δαμασκηνού στον πασχάλιο κανόνα του: «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις, και οψόμεθα τω απροσίτῳ φωτί της αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα...».

Η λατρεία οδηγεί στη θέωση, όταν όμως υπάρχει η καθαρότητα της καρδίας και των αισθήσεων. Αν η λατρεία, συνεπώς, είναι η είσοδος στην ουράνια βασιλεία, η άσκηση είναι η οδός προς αυτήν.

Η λατρεία καθορίζει και αποκαλύπτει τον σκοπό της υπάρξεως μας· η άσκηση συμβάλλει στην επίτευξη του σκοπού αυτού. Με την άσκηση, ως μόνιμο τρόπο ζωής για κάθε χριστιανό, ολόκληρη η ζωή του πιστού μεταμορφώνεται σέ λατρεία του Θεού «εν πνεύματι και αληθείᾳ*» (Ἰω. 4. 23). Διότι ο ασκούμενος χριστιανός μεταβάλλεται ολόκληρος σε «ναό του Θεού», στον οποίο ιερουργείται το μυστήριο της σωτηρίας. Αλλά όπως οι προσευχόμενοι καρδιακά στην Κόρινθο (Α’ Κορ. 5. 19), μολονότι είχαν την «αδιάλειπτη προσευχή» (Α’ Θεσσ. 5, 18) του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά τους, μετείχαν και της συνάξεως όλου του σώματος, έτσι και ο τελειούμενος στην άσκηση μετέχει στη σύναξη και λατρεία του σώματος, εκκλησιοποιώντας τα χαρίσματά του. 

 http://www.agioritikovima.gr/

Τα ψαράκια βλέπουν και κρίνουν

Του ΣΤΑΘΗ*
Όπως λέμε στο χωριό μου (στα πέριξ του Πύργου Ηλείας), αλλά και σε όλα τα χωριά της επικράτειας: «έσπασε η καλαμωτή»...
...έσπασε η καλαμωτή κι όλα τα ψαράκια τρέχουν ελεύθερα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το ενδιαφέρον είναι πως πολλά απ’ αυτά τα λυτρωμένα ψαράκια κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα,
κι ακόμα, ότι όλο και πιο πολλά μαθαίνουν να κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα, κι ακόμα - ακόμα,
ότι μαθαίνουν το ένα στο άλλο να κολυμπούν ενάντια στο ρεύμα.
Ο δικομματισμός στη χώρα μας κατέρρευσε.

Αυτό είναι το πρώτο θετικό. Το δεύτερο θετικό θα είναι να μην μπορέσει να «αναστηθεί» στις επόμενες εκλογές. Και, πολύ περισσότερο, ούτε αργότερα.
Είναι ιστορικό χρέος για τα κόμματα της Αριστεράς (που ουδένα άλλο κόμμα μπορεί να εκπληρώσει, αλλά εκατομμύρια πολιτών μπορούν να βοηθήσουν ώστε) να απελευθερωθεί η πατρίδα από το δικομματικό σύστημα που οδήγησε την ίδια στη σκλαβιά και τον λαό στην εξαθλίωση.
Το σοκ του 18,8 για τη Ν.Δ. και του 13,19% για το ΠΑΣΟΚ είναι η αρχή της συμφοράς τους, όχι το τέλος - επέρχονται για αυτούς χειρότερα. Η εξαφάνιση των παραφυάδων του δικομματισμού, του ΛΑΟΣ, της Ντόρας και των λοιπών συγγενών
είναι επίσης ένα ακόμα κατόρθωμα που κατάφεραν τα μικρά ψαράκια του ποταμού.
Όμως, αν το δικομματικό (μονοκομματικό εδώ και καιρό) σύστημα κατέρρευσε, δεν κατέρρευσε μαζί του και το κοινωνικό σύστημα. Αντιθέτως. Ο καπιταλισμός, τώρα με τη μορφή της κρίσης, τώρα με τη μορφή του Μνημονίου, αλλά πάντα ο ίδιος Μολώχ,
παραμένει ακλόνητος, στέρεος και αδηφάγος (ανθρωποφάγος αν θέλετε). Όχι μόνον λοιπόν θα ανασυντάξει το πολιτικό του σύστημα, αλλά το ανασυντάσσει ήδη.
Επίσης! το μιντιακό σύστημα, η τυραννίδα δηλαδή που διαθέτει, παρ’ ότι έχει κλονισθεί και «τρέμει», όχι μόνον δεν παραδίδει τα όπλα, αλλά αντιθέτως με τον τρόμο μια τελειωτικής ήττας να το περιμένει ως ενδεχόμενο, στρατεύεται
σε ένα ολοκληρωτικό γκαιμπελικό φόλκστουρμ, σε έναν πόλεμο (πάντα κατά του λαού που πρέπει να μείνει σκλάβος, υποταγμένος στη Μπούντεσμπανγκ) με όλα τα μέσα.
Η καλαμωτή πρέπει να στηθεί ξανά, γρήγορα - γρήγορα να ξαναμπούν τα ψαράκια σαν πρόβατα στο μαντρί, και, ει δυνατόν, να μείνουν εκεί, ραγιάδες για πάντα.
Το καλό είναι ότι τα ψαράκια έχουν ξεσαλώσει. Αρχίζουν να αποκτούν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, βλέπουν ότι το ποτάμι δεν είναι μόνον η καλαμωτή, αλλά ένας τόπος παραμυθένιος,
όμορφος, πλούσιος και δυνατός.
Βεβαίως, το τοπίο είναι ρευστό - τρέχει γρήγορα το νερό, και μεριές - μεριές είναι επικίνδυνο, γεμάτο ρούφουλες και λούμπες, αλλά τα ψαράκια
μαθαίνουν γρήγορα!
Πολύ γρήγορα!
Απ’ ό,τι δείχνουν οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά το κρατς της καλαμωτής, τα ψαράκια που δεν θα ξαναψηφίσουν δικομματισμό αυξάνονται και πληθύνονται
και, ανάμεσά τους, εκείνα που το παίρνουν αριστερά και το ζορίζουν αρχίζουν πια να σχηματίζουν φάλαγγες και λεγεώνες.
Έχει ο τόπος μας τον τρόπο του. Έχει η Ελλάδα την ιστορία της και ο λαός τα όνειρά του. Το πολιτικό σκηνικό αυτή τη στιγμή είναι περίπλοκο, οι εξελίξεις σύνθετες, οι κινήσεις λεπτές, η προπαγάνδα χοντρή, η σκέψη απαραίτητη.
Τα κόμματα που αντιστρατεύονται το Μνημόνιο δεν είναι όλα μόνον αριστερά, είναι κι ένα δεξιό.
Τα αριστερά κόμματα έχουν διαφορές μεταξύ τους και κατά τους στόχους τους και κατά τη στρατηγική τους.
Ανάμεσα στα ψαράκια κυκλοφορούν και τα πιράνχας της Χρυσής Αυγής -όχι οι ψηφοφόροι της- αλλά
οι θηρευτές της, όλος εκείνος ο υπόκοσμος των υπερανθρώπων που θεωρεί τους άλλους υπανθρώπους.
Μικρό όμως το κακό, διότι είναι μεγαλύτερο το καλό! Τα ψαράκια βλέπουν και κρίνουν.
Βλέπουν, ας πούμε, τους Δυνατούς, μέσα κι έξω απ’ τη χώρα, αυτούς που μας φοβερίζουν ότι πρέπει να τηρήσουμε το Μνημόνιο, να το σπάνε πρώτοι! Ω, ναι! από τη συμπεφωνημένη (ήδη απ’ τον Μάρτη)
δόση των 5,2 δισ., μας έδωσαν μόνον τα 4,5 δισ.,
αυτά που πάνε τσιφ για την εξόφληση των τοκοχρεωλυσίων! Τα υπόλοιπα ου!
Τα υπόλοιπα τα παρακράτησαν.
Χωρίς καμιά εξήγηση ή δικαιολογία.
Διότι ούτε εξήγηση προβλέπεται (του στυλ «καν’ τε πρώτα τις επόμενες εκλογές και βλέπουμε») ούτε δικαιολογία επιτρέπεται.
Η καταβολή, η εν λόγω εκταμίευση, ήταν συμπεφωνημένη και η περικοπή της συνιστά μονομερή εκ μέρους των Δυνατών παραβίαση της συμφωνίας που οι ίδιοι
μας καλούν εμείς να τηρήσουμε. Επί ποινή λιμού.
Όμως τέτοιοι είναι. Εκβιαστές κι Απατεώνες.
Με αυτούς
τους εκβιαστές και Απατεώνες πήγαν και συμφώνησαν ο Γιωργάκης, ο Μπενύτο, ο Αντωνάκης κι ο Καρατζαφεροκλάφτα, ζητώντας τώρα από εμάς τους
υπόλοιπους να τιμήσουμε τη συμφωνία με τους άτιμους.
Έτσι όπως πάει, μάλλον θα πάμε σε νέες εκλογές. Εκτός κι αν ο δικομματισμός τυλίξει τον κ. Κουβέλη σε δυο κόλλες χαρτί.
Εκλογές ακόμα πιο κρίσιμες απ’ αυτές που έσπασαν την καλαμωτή. Συνεπώς η νίκη του λαού στις επόμενες εκλογές πρέπει να ’ναι ευρύτερη, τα χειραφετημένα ψαράκια περισσότερα και δυνατότερα.
Οι καιροί ου μενετοί. Η ανεργία καλπάζει (ήδη έφτασε το 21,7%), όλο και πιο πολλοί εργαζόμενοι βυθίζονται στη δυστυχία, η ανακοπή
των συνεπειών του Μνημονίου σήμερα, η ανατροπή του Μνημονίου τώρα, είναι προϋποθέσεις για την επιβίωση του λαού αυτή τη στιγμή και τη βελτίωση της θέσης του αύριο. Αύριο. Όχι μεθαύριο.
Μόνον αν ο λαός, επιλέγοντας τα κατάλληλα κόμματα, πάρει τώρα την πολιτική πρωτοβουλία απ’ τους γκαουλάιντερ της Τρόικας, θα δουν οι εργαζόμενοι άσπρη μέρα να έρχεται.
Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. υπηρέτησαν πιστά τη Διαπλοκή, αφαίρεσαν απ’ τον λαό κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα και, εν τέλει, παρέδωσαν τη χώρα, απ’ την υποτέλεια που έτσι κι αλλιώς βρισκόταν, στη σκλαβιά.
Ως φαίνεται, τα ψαράκια δεν γουστάρουν...
ΥΓ.: Αφιερώνεται στον αδερφό μου τον Γιώργο και τον ξάδερφό μου τον Ζαχαρία, που, όταν ήμασταν παιδιά, έστηναν καλαμωτή στον πανέμορφο Ερύμανθο. Μικρότερος εγώ, ήθελα, αλλά δεν τολμούσα να τους τη χαλάσω...
Κι επίσης βαριόμουν. Βαριόμουν τότε μια ομορφιά, που θα έδινα σήμερα για αυτήν πάρα πολλά. Όμως, έτσι γίνεται. Τούτη η γης μας προσφέρει προίκα την ομορφιά της, απ’ όταν ακόμα δεν νιώθουμε την αξία του δώρου. Πρωθύστερο όμως το φυλαχτό,
σού γίνεται άγγελος, καθώς στροβιλίζονται οι τύχες και γυρνάνε οι καιροί...

*Δημοσιεύθηκε στο www.enikos.gr

Και μπροστά στην κάλπη τι; Ένας Έλληνας Ορθόδοξος

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, ότι η διαδικασία της προσυνεννόησης για τη φρικτή υποταγή μας στο ΔΝΤ και την τρόικα ξεκίνησε πολύ πριν τις τελευταίες εκλογές, δηλαδή εν κρυπτώ, ερήμην του ελληνικού λαού, με παραχαραγμένα στατιστικά στοιχεία και με ευθεία ψεύδη στην ατζέντα των τότε εκλογών.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, ότι αμέσως μετά τις εκλογές, και μέχρι σήμερα, η Ελλάδα δεν έδειξε να κυβερνάται από πολιτικούς με ηθικά διλήμματα, αλλά από αποφασισμένους εντόπιους εντολοδόχους-εκτελεστές, με ατζέντα και συγκεκριμένα βήματα, ωσάν επεισόδια και πράξεις ενός φρικτού θεατρικού έργου.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, ότι κάθε νέο επεισόδιο στο έργο, κάθε βήμα περισσότερης υποτέλειας και ξεπουλήματος, γινόταν πάντα με τον ψυχαναγκασμό του φόβου και της προπαγάνδας των Μέσων Μαζικής Εκτυφλώσεως. Χωρίς συζήτηση για δικαιοσύνη ή για απόδοση των εσχάτων ποινικών ευθυνών στις πρώτες υπογραφές της υποτέλειας. Μόνο με τη γλώσσα της καταστροφολογίας για την αμέσως επόμενη δόση.

Ναι, η συνείδησή μου τοποθετεί τη στάση μου ξεκάθαρα εχθρική απέναντι στο μνημόνιο της υποτέλειας. Αρκεί αυτό;

Στις λίγες ημέρες πριν την τελική μας ψήφο, αναρωτιέμαι αν αυτό αρκεί. Αν το να καταψηφίσει κανείς τις δυνάμεις κατοχής που επέβαλαν το ταπεινωτικό μνημόνιο, είναι μία πράξη ικανή να ζωογονήσει τις ελπίδες μας και την πατρίδα μας.

Η διαίσθηση πολλών βλέπει ότι, οι πράξεις του θεατρικού έργου των ντόπιων εντολοδόχων-εκτελεστών δεν πρόκειται να τελειώσουν απλά με την εξόφληση ενός επικερδούς δανείου για τα αφεντικά τους.

Ούτε πρόκειται να τελειώσουν με μία απείρως επικερδέστερη διαδικασία, όπου τα αφεντικά των εδώ εντολοδόχων εξαγοράζουν για ψίχουλα τον εθνικό μας πλούτο, καρπωνόμενοι κέρδη για τα δισέγγονά τους.

Οι πράξεις και οι εκδηλωμένες προθέσεις των εκτελεστών–εντολοδόχων δείχνουν ότι ο στόχος όλου του θεατρικού έργου είναι απείρως χειρότερος:

Αφορά στην πλήρη ποδηγέτηση και τον τελικό βιολογικό και συνειδησιακό ενταφιασμό των Ελλήνων Ορθοδόξων. Μέ ή χωρίς μνημόνια. Και εξηγούμαι:

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, για το μεταναστευτικό. Περίεργη η κρατική επιβολή της διαρκούς εισροής εκατομμυρίων αλλοφύλων και αλλοθρήσκων στην Ελλάδα, εξίσου περίεργες κατά καιρούς και οι πανηγυρικές δηλώσεις κορυφαίων πολιτικών για αύξηση των μεικτών γάμων στην Ελλάδα.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, για την αντιστροφή της υπογεννητικότητας. Άραγε ενοχλούνται με την αποστέρηση ουσιαστικών κινήτρων για την πολυτεκνία ή για τη στήριξη των αγάμων μητέρων; Άραγε ενοχλούνται με τη διαμόρφωση κλίματος, νομικού και πολιτισμικού, που προωθεί το έγκλημα της έκτρωσης;

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, για την παιδεία των παιδιών μας. Θέλουν την ιστορική αλήθεια, που αρνείται να βλέπει συνωστισμούς αντί σφαγών; Θέλουν το μάθημα των θρησκευτικών να έχει ομολογιακό χαρακτήρα, δηλαδή να καλλιεργεί την συνείδηση της πίστης των πατέρων μας, όπως εξάλλου προβλέπει το Σύνταγμα;

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, ως προς τη βουβή και απαθή στάση πολιτείας και ΜΜΕ απέναντι στην επί δεκαετίες διογκούμενη γάγγραινα των ναρκωτικών.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, απέναντι σε όσους περιγελούν και κατηγορούν, συστηματικά και ανενόχλητα (αν και στη γκρίζα πλευρά του νόμου), την Ορθόδοξη Εκκλησία, την Ιερωσύνη, την Παράδοσή της.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, αναφορικά με τη συστηματική κρατική αδιαφορία για την παράνομη δραστηριοποίηση εκατοντάδων παραθρησκευτικών οργανώσεων.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, αναφορικά με τη μασωνία. Αγαπούν διάφοροι εκπρόσωποί τους να τρέχουν στις πρώτες αράδες στην Εκκλησία κάθε Πάσχα και προεκλογικά, για να τους δουν κάμερες και ψηφοφόροι, αλλά κάνουν δημόσια «γαργάρα» το γεγονός ότι αυτή η επίσημη Εκκλησία έχει τοποθετηθεί πολλαπλώς για το ασυμβίβαστο ορθοδόξου και μασώνου.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, αναφορικά με τις διαρκείς και ακατάπαυστες προσπάθειες ορισμένων να διαμορφώσουν ένα νοσηρό ηθικό κλίμα στη νεολαία και σε όλη την κοινωνία, ώστε να θεωρεί το βδέλυγμα της ομοφυλοφιλίας ως …προτίμηση και όχι ως σοβαρή ανωμαλία.

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, πώς (ή αν) τοποθετούνται οι διάφορες αντιμνημονιακές δυνάμεις, αναφορικά με την Κάρτα του Πολίτη και με κάθε παρεμφερές μέσο φακελώματος. Σε αρκετούς αρέσει η «ηλεκτρονική διακυβέρνηση», χωρίς να διευκρινίζουν πού αυτή σταματά -ενώ ταυτόχρονα πρώτοι χασκογελάνε με τους «θρησκόληπτους που βλέπουν εφιάλτες».

Μνήσθητι, Έλληνα Ορθόδοξε, ότι αυτό το Σύνταγμα που έχουμε, το έγραψαν με τα μπαρουτοκαπνισμένα χέρια τους οι Ορθόδοξοι ιδρυτές της Ελεύθερης Ελλάδας του Εικοσιένα. Στην αρχή του γράφει: «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Όποιος τραπεζίτης της πολιτικής νομίζει ότι μπορεί να το σβήσει αυτό, θα πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι είναι διατεθειμένος να μπαρουτοκαπνισθεί για την πατρίδα περισσότερο από τον Κολοκοτρώνη και το Μακρυγιάννη. Αυτούς τους πολιτικούς τους συγχωρούμε ως ανθρώπους, προσευχόμαστε να φωτισθούν και να μετανοήσουν απέναντι στον Δικαιοκρίτη Χριστό, αλλά δεν έχουμε κανένα, κανένα απολύτως, δικαίωμα ή δικαιολογία, ώστε να παραδώσουμε τα ηνία της πατρίδας μας στις περίεργες προθέσεις τους.

Μνήσθητι και προσεύχου, Έλληνα Ορθόδοξε, για ευθυκρισία μπροστά στην κάλπη. Υπάρχουν πολιτικές προτάσεις, που πουλάνε παγκοσμιοποίηση αν και με αντιμνημονιακή συσκευασία. Η ορθόδοξη πατρίδα μας δεν αντέχει άλλη ανεμελιά. Για τον συνειδητό Έλληνα Ορθόδοξο, έχουμε ήδη περάσει σε ανοικτό πόλεμο.

Πηγή: http://www.orthmad.gr/node/1407

ΟΤΑΝ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ ΕΛΕΓΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΤΟ

Απειλούν , εκβιάζουν , τρομοκρατούν τα κόμματα του μνημονίου και τα δεκανίκια τους. Να τους θυμίσουμε μόνο ότι και ο "εθνάρχης" Κωνσταντίνος Καραμανλής πριν από πολλές δεκαετίες περίπου αποχώρησε από το  ΝΑΤΟ  διαμαρτυρόμενος για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι μεγάλες αποφάσεις κύριοι, τα ιστορικά ΟΧΙ είναι για τους μεγάλους ηγέτες(όπως ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ) και όχι για το τραγικό δίδυμο Σαμαρά , Βενιζέλου και φυσικά των πλυντηρίων τους δηλαδή Κουβέλη, Ντόρας , Μάνου και άλλων νεόκοπων πολιτικών τους φίλων.

Επίσης υπέρ των κρατους και του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και άλλων κρισιμων υπηρεσιών για τυη πατρίδα ήταν πάλι ο εθνάρχης οπότε εκεί στη ΝΔ μην παραπονούνται γιατί η λαική δεξιά ψηφίζει ΚΑΜΜΈΝΟ. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ σε όλους!!!

Ας δούμε, λοιπόν, το «ευρωπαϊκό πλαίσιο»...

Γράφει: Ο Νίκος Μπογιόπουλος
 Κατά την παραλαβή της διερευνητικής εντολής ο κ. Τσίπρας δήλωσε:

«Η κρίση δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση».

Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να παρακάμψει και να περιορίσει τον ταξικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από ...γεωγραφικά (και μάλιστα γεωγραφικώς ελλιπή) όρια.

Ας σταθούμε σε αυτό καθαυτό το «ευρωπαϊκό πλαίσιο» εντός του οποίου - κατά τον κ. Τσίπρα - πρέπει να αναζητηθεί η «λύση» του ελληνικού προβλήματος.
*
Ο χάρτης του «ευρωπαϊκού πλαισίου» περιλαμβάνει:
Την Πορτογαλία και την Ιρλανδία των μνημονίων, της εκτίναξης του δημοσίου χρέους, της ύφεσης ως αποτέλεσμα της απεινούς λιτότητας, η οποία - όπως και στην Ελλάδα - φέρνει νέα μνημόνια.
*
Την Ισπανία που, χωρίς μνημόνιο και χωρίς χρέος, εντούτοις βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κρίση, με την οικονομική κατάρρευση να αντανακλάται στο μανιασμένο τσουνάμι της ανεργίας.
*
Τη Γερμανία - την κατά πολλούς «ατμομηχανή» όχι μόνο του προβλήματος, αλλά και της «λύσης» - των 16 εκατομμυρίων φτωχών και κοινωνικά αποκλεισμένων. Των 7,5 εκατομμυρίων εργαζομένων με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. Των εκατομμυρίων εργαζομένων με τους παγωμένους μισθούς εδώ και μια δεκαετία. Και φυσικά τη Γερμανία του «αρχιτεκτονικού οικοδομήματος» εντός της ΕΕ, ενός «οικοδομήματος» που δεν μπορεί παρά να ακολουθεί τον σιδηρούν κανόνα της καπιταλιστικής ανισόμετρης ανάπτυξης. Τουτέστιν: Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. 'Η, όπως με όρους οικονομικούς το είχε πει η κυρία Λαγκάρντ τον Οκτώβρη του 2010: «Τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα της Ελλάδας».
*
Τη Γαλλία των επίσης 8 εκατομμυρίων φτωχών, ανέργων και κοινωνικά αποκλεισμένων, που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα.
*
Την Ολλανδία, που στην παρούσα φάση εκπροσωπεί με τον πιο καθαρό τρόπο τη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας»: Παρότι η χώρα εμφανίζει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, εντούτοις οδεύει σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού.
*
Την Ιταλία της σύμπραξης των «αριστεροκεντροδέξιων» κομματικών παρατάξεων που με τα μέτρα λιτότητας βουλιάζουν τους εργαζόμενους στην απελπισία σε σημείο να διοργανώνονται κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο διευρυνόμενο κύμα των αυτοκτονιών των οικονομικά κατεστραμμένων Ιταλών...
*
Τη Βρετανία, όπου, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα».
*
Αυτό το «ευρωπαϊκό πλαίσιο», εντός του οποίου υπόσχεται τη «λύση» του ελληνικού προβλήματος ο κ. Τσίπρας, συμπληρώνεται από τον τυφώνα της πολιτικής αγριότητας εναντίον των λαών σε Σλοβενία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Δανία, Ρουμανία και παντού.
***
Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα για να δούμε πώς αποτυπώνεται στη ζωή του ελληνικού λαού το «ευρωπαϊκό πλαίσιο», το πλαίσιο της ΕΕ, δηλαδή, εντός του οποίου η χώρα - κατά τον κ. Τσίπρα - θα αναζητήσει τη «λύση»:
*
• Η - προ μνημονίων - Ελλάδα των 3 εκατομμυρίων φτωχών και χρεοκοπημένων, όπως και η - μετά μνημονίων - Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων, είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα των αστέγων, των συσσιτίων και των υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα των υψηλών ρυθμών «ανάπτυξης» με τα 77 λεπτά του ευρώ «αύξηση» στο μεροκάματο, όπως και η Ελλάδα της κρίσης με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα των εκατοντάδων χιλιάδων λουκέτων στα μικρομάγαζα και των ενεχυροδανειστηρίων που καλούν τα λαϊκά στρώματα να βάλουν ενέχυρο από γαμήλιες βέρες μέχρι χρυσά δόντια για ένα κομμάτι ψωμί, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα της - προ μνημονίων - εκ περιτροπής «απασχολησιμότητας», όπως και η Ελλάδα της - μετά μνημονίων - εκ περιτροπής ανεργίας, είναι η Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα της προ κρίσης υπερσυσσώρευσης αμύθητου πλούτου από τους τραπεζίτες, όπως και η Ελλάδα της μετά κρίσης τροφοδότησης των τραπεζιτών με πακτωλό «ενισχύσεων», είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα που ήταν πρώτη σε ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, προ κρίσης, με την Ελλάδα που είναι πρώτη σε ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, μετά κρίσης, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα του ξεπουλημένου ΟΤΕ, της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ, των διαλυμένων ναυπηγείων, της ξεκληρισμένης αγροτιάς, του παραγωγικού μαρασμού, της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας και της εξασφαλισμένης μαύρης ανεργίας, η Ελλάδα της μεταναστευτικής εξαθλίωσης, της «Ζήμενς» και των υποβρυχίων που γέρνουν, η Ελλάδα όπου «δεν υπάρχει σάλιο» για τους γέροντες, αλλά υπάρχει αθρόα εισαγωγή όπλων από Γερμανία και Γαλλία, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
• Η Ελλάδα της τρόικας, των μεσοπρόθεσμων, των εφαρμοστικών και των δανειακών συμβάσεων, είναι η ίδια Ελλάδα του ίδιου «ευρωπαϊκού πλαισίου» που για να φτάσει στο «σύμφωνο του ευρώ» και της αιώνιας λιτότητας, πέρασε από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, από το Σύμφωνο Σταθερότητας και από τις οδηγίες Μπολκενστάιν.
• Η Ελλάδα που τούτη δω την ώρα - την ώρα του λαϊκού αποδεκατισμού - οι Ελληνες εφοπλιστές χτίζουν πλοία 11 δισ. ευρώ σε Κίνα και Νότια Κορέα και οι εισηγμένοι του Χρηματιστηρίου μετρούν λειτουργικά κέρδη ύψους 15 δισ. ευρώ για τη διετία 2009-2010, είναι η Ελλάδα του «ευρωπαϊκού πλαισίου».
*
Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ.

Και αυτό είναι το τόσο αγαπημένο και προσοδοφόρο για την ελληνική πλουτοκρατία «ευρωπαϊκό πλαίσιο», που κατάντησε την Ελλάδα και το λαό της εδώ που την κατάντησε.

Το ερώτημα, επομένως, είναι εύλογο:

Τι είδους «σωτηρία» μπορεί να αναμένει κανείς όταν
ως πλαίσιο αναζήτησης της «σωτηρίας» προσδιορίζεται - και μάλιστα προσδιορίζεται με τη μέγιστη δυνατή αυστηρότητα -
το ίδιο εκείνο πλαίσιο που έχει φέρει τη δυστυχία, το ίδιο εκείνο πλαίσιο εντός του οποίου συντελείται η συμφορά.

Και πόσο, τελικά, διαφέρει μια τέτοια πόζα, ένας τέτοιος εξωραϊσμός της βαρβαρότητας του «ευρωπαϊκού» (δηλαδή του «ευρωενωσιακού») πλαισίου, από άλλες πόζες, όπως αυτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που ενώ είναι ολετήρες παριστάνουν τους «σωτήρες»;

ΠΗΓΗ:
http://www1.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=10/5/2012&columnId=1821

Πολιτικός αρχηγός καταργεί τα «μαντριά» στη Βουλή!!!

 

Μας εξέπληξε ευχάριστα χθες η απόφαση του προέδρου του κόμματος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ κ. Πάνου Καμμένου, ο οποίος ανακοίνωσε στην νεοεκλεγείσα ΚΟ του κόμματός του, ότι οι βουλευτές του κόμματος θα μπορούν να ψηφίζουν στη Βουλή,  σύμφωνα με την συνείδησή τους και όχι υποχρεωτικά με βάση την κομματική γραμμή.

Κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτή την ενέργεια και κυρίως τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία φρόντισαν να αποσιωπήσουν το θέμα, γι’  αυτό και πολλοί πολίτες δεν αντιλήφθηκαν τη σημασία αυτής της ενέργειας. 

Υπενθυμίζουμε ότι το άρθρο 60 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος λέει ότι: «Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Δηλαδή οι βουλευτές, μόνο γνώμονα των αποφάσεών των έχουν…. τη συνείδησή τους και όχι την βούληση του εκάστοτε αρχηγού και των συμφερόντων που κρύβονται πίσω του. Όπως όμως όλοι γνωρίζουμε, αυτή η συνταγματική διάταξη έχει καταργηθεί στην πράξη, αφού όποιος βουλευτής τολμάει να ψηφίσει κάτι διαφορετικό από τις επιθυμίες των συμφερόντων που ελέγχουν τον κομματικό αρχηγό, τότε, αντισυνταγματικά διαγράφεται.   

Με την πρωτοφανή αυτή παράνομη πολιτική πρακτική, που δεν συναντάται σε κανένα πολιτισμένο σύγχρονο κράτος, δημιουργούνταν μέσα στη Βουλή τα γνωστά κομματικά «μαντριά» με τσοπάνη τον κομματικό αρχηγό. Γι’ αυτό και η Ελλάδα έφτασε στο σημερινό χάλι. Δεν είχε ελεύθερους βουλευτές, αλλά απλά έδρες.

Αν λοιπόν λειτουργήσει η Νέα Βουλή και αρχίσει να εφαρμόζεται αυτή η νέα πολιτική πρακτική από τους βουλευτές των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, τότε πιστεύουμε πως αυτό θα λειτουργήσει ως καταλύτης εκρηκτικών αλλαγών σε όλα τα κόμματα και φυσικά σε άνοδο του επιπέδου της δημοκρατίας στη χώρα.  

Μπράβο τους.

Πέτρος Χασάπης

“Ανόητο να απειλούμε τους Έλληνες με έξοδο από το ευρώ”

Σε συνέντευξή του ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Daniel Cohn-Bendit υποστηρίζει ότι πρέπει να ”βρεθεί μια πόρτα διεξόδου από την κρίση” και ότι ”δεν μπορούμε να πούμε στους Έλληνες ότι δεν υπάρχει εναλλακτική και ότι δεν ψήφισαν σωστά”, καταδικάζοντας έτσι τις ευρωπαϊκές απειλές με έξοδο από το ευρώ.
Μιλώντας στην εφημερίδα Le Monde ο Cohn-Bendit τονίζει ακόμα ότι δεν πρέπει να αφήσουν οι Ευρωπαίοι μόνους τους τους Έλληνες καθώς αλλιώς ”διακινδυνεύουμε στρατιωτικό πραξικόπημα”!
Στην εκτενή του αναφορά στο μετεκλογικό τοπίο στην χώρα μας ο Γάλλος ευρωβουλευτής των Πράσινων υπογραμμίζει την ανάγκη να βρεθεί μια λύση εντός ευρώ στην Ελλάδα, προκειμένουν να σεβαστούν τα όσα έχουν υπογραφεί, ακόμα και τα κόμματα της αριστεράς, αλλά και την υποχρέωση μιας ”κοινωνικής ατζέντας” ώστε να δωθεί ένα τέλος στην κρίση και την ύφεση, και να προστατευτούν τα οικονομικά στρώματα που έχουν χτυπηθεί.

Η επιστολή του Α. Τσίπρα προς την Ε.Ε.

επιστολή του πρόεδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ , Aλ. Τσίπρα

στον προεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο

στον προεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Βαν Ρομπάι

στον προεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς

Κοινοποιηση: Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Πρόεδρο του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ

Αθήνα, Πέμπτη 10 Μαϊου 2012

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Σας στέλνω αυτή την επιστολή μετά την παράδοση της διερευνητικής εντολής που ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας έδωσε σε μένα, ώστε να διακριβώσω τη δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του Κοινοβουλίου, σύμφωνα με το Σύνταγμά μας. Η επιστολή αυτή ακολουθεί προηγούμενη, που είχα αποστείλει στις  21 Φεβρουάριου.

Η ψήφος του ελληνικού λαού την Κυριακή 6 του Μαΐου απονομιμοποιεί πολιτικά το Μνημόνιο Συνεννόησης/Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής το οποίο συνυπέγραψαν η προηγούμενη κυβέρνηση Παπαδήμου και οι αρχηγοί των δύο πολιτικών κομμάτων που είχαν εγγυηθεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της κυβέρνησης εκείνης. Και τα δύο αυτά κόμματα κατέγραψαν απώλεια, περίπου, 3,5 εκατομμύριων ψήφων, αθροίζοντας ποσοστό 33,5% των συνολικών ψήφων.

Παρακαλούμε σημειώστε ότι, πριν από αυτό, το Μνημόνιο Συνεννόησης / ΜΟΧΠ είχε ήδη απονομιμοποιηθεί όσον αφορά την οικονομική αποτελεσματικότητά του. Αλλά δεν είναι μόνο ότι το Μνημόνιο Συνεννόησης / ΜΟΧΠ απέτυχε στην επίτευξη των ίδιων του των στόχων. Είναι, επίσης, ότι έχει αποτύχει να αντιμετωπίσει τις δομικές ανισορροπίες και ανισότητες της ελληνικής οικονομίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ επεσήμαινε όλα τα τελευταία χρόνια τις ενδογενείς αδυναμίες της οικονομίας. Όλες οι κυβερνήσεις, που συνεργάζονται στενά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αγνόησαν τις προτάσεις μας για συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις.

Παρακαλούμε σημειώστε επίσης ότι, εξαιτίας των πολιτικών του Μνημονίου Συνεννόησης/ ΜΟΧΠ, η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα σε καιρό ειρήνης η οποία το 2012 διανύει το πέμπτο διαδοχικό έτος βαθιάς ύφεσης. Επιπλέον, το πρόγραμμα Ανταλλαγής Ομολόγων (PSI)  έχει αποτύχει να διασφαλίσει με αξιόπιστο τρόπο τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του αυξανόμενου  δημόσιου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ της Ελλάδας. Η λιτότητα δε μπορεί με κανένα τρόπο να είναι η θεραπεία στην ύφεση. Είναι λοιπόν επιτακτική η άμεση, κοινωνικά δίκαιη, αντιστροφή της καθοδικής τάσης της οικονομίας μας.

Πρέπει επειγόντως να διασφαλίσουμε την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα στη χώρα μας. Για το σκοπό αυτό, οφείλουμε να αναλάβουμε κάθε δυνατή πολιτική πρωτοβουλία προκειμένου να αντιστρέψουμε τη λιτότητα και την ύφεση. Γιατί πέραν της έλλειψης δημοκρατικής νομιμοποίησης, η συνέχεια της εφαρμογής του προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης οδηγεί την οικονομία στην καταστροφή, χωρίς να δημιουργεί προϋποθέσεις ανάκαμψης. Η εσωτερική υποτίμηση τείνει να οδηγήσει σε κρίση ανθρωπιστική.

Συνεπώς οφείλουμε να επανεξετάσουμε ολόκληρο το πλαίσιο της υπάρχουσας στρατηγικής, δεδομένου ότι δεν απειλεί μόνο την κοινωνική συνοχή και τη σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί και πηγή αστάθειας για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.

Το κοινό μέλλον των ευρωπαϊκών λαών βρίσκεται υπό την απειλή αυτών των καταστροφικών επιλογών. Είναι βαθιά η πίστη μας ότι το πρόβλημα της κρίσης είναι ευρωπαϊκό, και άρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρέπει να βρεθεί η λύση.

Με τιμή,      

Αλέξης Τσίπρας

Πρόεδρος της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ

Αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

ΕΣΚΙΣΑΝ ΠΑΛΙ! ΤΟ ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΖΕΦΡΙ ΚΑΙ ΠΟΠΑΪ ΠΟΥ ΚΟΥΦΑΝΕ ΤΟ BBC!

Αίσθηση προκαλεί η δήλωση του κορυφαίου παρουσιαστή στο BBC2, Michael Portilo, ο οποίος αποκαλύπτει στο ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, για την κρίση στην Ελλάδα φταίει και η Γερμανία με την πολιτική της. Μάλιστα, γίνεται εκτενής αναφορά στις τεράστιες προμήθειες προς γερμανικές επιχειρήσεις που έγιναν με δανεικά χρήματα.

Ο κ. Portilo βρέθηκε στην Αθήνα και μίλησε μεταξύ άλλων με μια άπορη οικογένεια, τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, αλλά και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Όπως, όμως, ανέφερε το BBC, o παρουσιαστής έμεινε έκπληκτος από τις απαντήσεις των πολιτικών που οδήγησαν την Ελλάδα στο καταστροφικό Μνημόνιο! Λεπτομέρειες δεν έδωσαν, αλλά πάνω – κάτω μπορούμε να καταλάβουμε, τουλάχιστον μέχρι να δούμε την εκπομπή...

 http://makeleio.gr/

Κουτσαβάκηδες

Εξακολουθώντας να μην έχουν καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρονται ξανά όπως τα χαρούμενα χρόνια, συμπεριφέρονται ξανά θεωρώντας ότι μπορούν να υποκαταστήσουν την πολιτική με την σκέτη επικοινωνία. Πνιγμένοι όντας, πιάνονται από τα επικοινωνιακά μαλλιά τους, επιχειρώντας με απεγνωσμένους κουτσαβακισμούς να παραμείνουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού που ο κόσμος τους πήρε επιτέλους από τα χέρια.

Απεγνωσμένους αλλά οφείλει να αναγνωρίσει κανείς και ευφάνταστους. Από την άλλη πώς να φανταστείς ότι θα έφταναν να προτείνουν αυτό που έκαναν πως πρότειναν; Ο λόγος όμως που δεν το φαντάζεσαι είναι επειδή εξακολουθείς να θεωρείς ότι έχουν την παραμικρή αναστολή να αναιρούν σήμερα όσα έλεγαν χθες, το μεσημέρι όσα έλεγαν το πρωί, το απόγευμα όσα έλεγαν το μεσημέρι και το βράδυ όσα έλεγαν το απόγευμα. 

Έτσι, ενώ επί δύο και πλέον έτη τα πολιτικά διλήμματα που έθεταν, τα έθεταν λέγοντάς μας ότι αυτοί είναι οι συσχετισμοί, αυτές οι δυνάμεις, αυτή η πραγματικότητα και ότι ο οποιοσδήποτε άλλος δρόμος είναι ο δρόμος που μας γυρνά δυο αιώνες και πέντε ηπείρους πίσω,

πετάει κάποιος από όλους τους τη φαεινή ιδέα να «εκθέσουν» το ΣΥΡΙΖΑ δίνοντάς του ψήφο εμπιστοσύνης ή ανοχής.

Κι αυτό με μια κοινή επιφοίτηση. Τόσο διαφορετικοί είναι.

Κι αυτό σε επίπεδο διασποράς ιδεών. Όχι επίσημα. Να είμαστε και καλυμμένοι στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πατήσει την πεπονόφλουδα και δεν αρνηθεί.

Κι όχι προτείνοντας αμοιβαίους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Όχι. Είναι λαρτζ οι τύποι.

Πάρε την εξουσία, παιδί μου ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα σε εμποδίσουμε, κάνε ό,τι θες. Μπορεί όσα λες να μας οδηγούν στο χάος, αλλά για το καλό της πατρίδας θα δώσουμε εμπιστοσύνη και ανοχή στο χάος.

Έλα, ΣΥΡΙΖΑ. Πες μας τώρα όχι, για να σε κράζουμε, πες μας τώρα όχι, μπας και εμποδίσουμε την περαιτέρω άνοδό σου στις επόμενες εκλογές, πες μας τώρα όχι, μπας και κρατηθούμε από τις ψήφους των ηλιθίων που θα σκεφτούν ότι είπαν στον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει κι αυτός αρνήθηκε.
Kι αν δεν μασήσεις να μας πεις όχι, κι αν πας να μας δείξεις ότι είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, μην αγχώνεσαι, θα το γυρίσουμε ξανά και θα πούμε αυτά που έχουμε προαποφασίσει να πούμε σε σχέση με τις προθέσεις σου.

Έτσι έμαθαν να κάνουν πολιτική. Έτσι κυβέρνησαν τη χώρα. Ασπόνδυλα και γελοία.

Έχουν αδειάσει από ιδεολογία, απόψεις, θέσεις, έχουν μετατραπεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε στεγνούς τακτικιστικούς μηχανισμούς με μοναδικό αντικειμενικό στόχο κι όραμα τη κατάληψη της εξουσίας.

Έχουν οριστικά και αμετάκλητα τελειώσει.

Αυτό που προτείνει ο Τσίπρας και τον κατηγορούν για «αναρχοκομμουνιστή» το κάνει η Ισπανία ..μετά τον Ομπάμα!

http://olympia.gr/

Σήμερα η Ισπανία ανακοινώσει την κρατικοποίηση της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, Bankia, στο πλαίσιο διάσωσης του τραπεζικού συστήματος.

Ο «επικίνδυνος» πρωθυπουργός της Ισπανίας προκαλεί την Ευρώπη κρατικοποιώντας μια τράπεζα της χώρας, ενώ ήδη ο εκτελεστικός πρόεδρος της τράπεζας και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, Rodrigo Rato, ανακοίνωσε την παραίτησή του!Είναι αυτό που πρότεινε ο “αρχικομμουνιστής” Τσίπρας χθες και τον έφερε στα ίσια του ο Σαμαράς, υπενθυμίζοντάς του ότι αυτά δεν γίνονται ούτε στην Κίνα! (Η είδηση εδώ)Η Bankia δημιουργήθηκε από την συγχώνευση επτά αποταμιευτικών ισπανικών τραπεζών, γνωστών και ως cajas.Δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό το τίμημα, ωστόσο εκτιμάται ότι θα είναι μεταξύ 7-10 δις. Η ανακοίνωση αναμένεται να γίνει μετά το κλείσιμο των αγορών.