«Μέρες ’39»

Φωτογραφία αρχείου – Φεβρουάριος 2011 Λίγο πριν την επίσκεψη του Ερντογάν στο Ντίσλεντορφ 

Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας και ο κατευνασμός της Δύσης

Του Μάρκου Τρούλη, Διεθνολόγου από την huffingtonpost.gr

Για τον Αχμέτ Νταβούτογλου, η έννοια της στρατηγικής νοοτροπίας αποτελεί «κοινό προϊόν της ιστορικής συνείδησης, η οποία ταυτίζεται με το πολιτισμικό, ψυχολογικό, θρησκευτικό και κοινωνικό σύστημα αξιών καθώς και το γεωγραφικό ζωτικό χώρο». Πρόκειται για μια ορθότατη περιγραφή από τον Τούρκο πρώην Πρωθυπουργό και Υπουργό Εξωτερικών, την οποία έχει παραθέσει ως διακύβευμα και ζητούμενο για τη σημερινή Τουρκία, αλλά που να φανταζόταν ότι θα ενέπιπτε ως τέτοιο και σε άλλες περιπτώσεις κρατών και μάλιστα Μεγάλων Δυνάμεων, σε αντιπαραβολή με την ίδια την Τουρκία! Γιατί σίγουρα, όταν μελετούμε επί παραδείγματι τα αίτια έναρξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εξετάζουμε το βαθμό προπαρασκευής της Τσεχοσλοβακίας ή της Πολωνίας έναντι της γερμανικής επιθετικότητας, αλλά κυρίως μνημονεύουμε την αδράνεια και την παθητικότητα των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων της εποχής, όπως η Μεγάλη Βρετανία του Τσάμπερλεϊν και η Γαλλία του Νταλαντιέ.

Ο Σημιτισμός επέστρεψε από το παράθυρο – Άλωσε τη ΝΔ και είναι γέφυρα με τον ΣΥΡΙΖΑ

 

του Γιώργου Αδαλή

Δύο είναι τα συστατικά που πλάθουν ηγέτες, οι οποίοι περνούν στο πάνθεο της Ιστορίας. Η φερεγγυότητά τους απέναντι στους ψηφοφόρους τους και η ικανότητά τους να προσανατολίζουν τον λαό σε οράματα που ανυψώνουν το έθνος και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο όλων. Το προσωπικό αποτύπωμα ενός ηγέτη στην ιστορία, είναι η μαεστρία με την οποία κάνει την πρόσμιξη των δύο συστατικών.

Συνήθως τέτοιοι ηγέτες γεννιούνται σε περιόδους κρίσεων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς, μιας και παραλαμβάνει την διακυβέρνηση στην δυσκολότερη καμπή. Και ενώ η διαχείριση της κρίσης στον Έβρο έδειξε να αντιλαμβάνεται τι επιθυμεί ο μέσος Έλληνας, η μετέπειτα διαχείριση των μεγάλων θεμάτων, έδειξε μια παλινδρόμηση εκ μέρους του. Μοιάζει να κάνει ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Παρά τον αγώνα που δόθηκε τότε στα σύνορα, σήμερα ο Έβρος έχει εγκαταλειφτεί στο έλεος των Τούρκων διακινητών!

Μίκης Θεοδωράκης: “Ο αγώνας κατά του φασισμού δεν τελείωσε – Το σαράκι του φασισμού σαπίζει το καθημερινά το εθνικό σώμα”

Συγχαίρω και χειροκροτώ τους δικαστές που είχαν το θάρρος να αψηφήσουν κινδύνους και εμποδια και με την απόφασή τους να καταδικάσουν τη Χρυσή Αυγή αναγνωρίζοντας την ως εγκληματική οργάνωση.

Όταν απαλλαχθήκαμε απο το άγος της Χούντας, ήταν βέβαιο ότι η τεχνητή διαίρεση του Λαού μας θα μείωνε τις αντιστάσεις του σε σημείο να δεχθεί την επανεμφάνιση μιας νέας Χούντας, εξίσου προσβλητικής και επικίνδυνης για τη Δημοκρατία.

Βεβαίως, το μέσον ανόδου της Χρυσής Αυγής διέφερε από τα προηγούμενα. Δηλαδή δεν ήρθε με την απειλή των τανκς αλλά με την ανοχή των εξουσιών, πολιτικών και δικαστικών.

Και ενώ η πρώτη μορφή, η Χούντα, αντιμετωπίστηκε με την αντίσταση του ελληνικού λαού, η δεύτερη, η Χρυσή Αυγή, κατόρθωσε να αποσπάσει την ανοχή θεσμών και κομμάτων, καθώς και την ψήφο περίπου μισού εκατομμύριου ελλήνων ψηφοφόρων, εξασφαλίζοντας την παρουσία των εκπροσώπων της μέσα στο Ιερό της Δημοκρατίας, τη Βουλή των Ελλήνων!

O Μαβίλης, ο τάφος του και ο διεθνισμός

Η τρικυμιώδης ιστορία ενός ήρωα και του τάφου του, απέναντι στη σημερινή συλλογική λήθη

Του Νικόλα Δημητριάδη

Ένα ταφικό μνημείο, κοντά στα Ιωάννινα, έπεσε πρόσφατα θύμα βανδαλισμού. Ήταν το μνημείο του μεγάλου ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, Κερκυραίου με ισπανικές ρίζες, που έδωσε τη ζωή του στο σημείο εκείνο, πολεμώντας ως εθελοντής για την απελευθέρωση της Ηπείρου. Επειδή οι δράστες του βανδαλισμού δεν φαίνεται να γνώριζαν πολλά πράγματα για τον Μαβίλη, και σίγουρα δεν γνώριζαν και την ξεχωριστή ιστορία του ίδιου του μνημείου που βανδάλισαν, θεωρήσαμε σκόπιμο, να γράψουμε δυο λόγια επ’ αυτών.

Βαθιά κρίση στις σχέσεις ΕΕ – Ρωσίας. Κίνδυνος οριστικής ρήξης;;;

Βασίλης Μακρίδης

Οι σχέσεις ανάμεσα την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και τη Ρωσία, ειδικότερα δε ανάμεσα στις ηγεσίες των Βρυξελλών και της Μόσχας αντίστοιχα, διέρχονται βαθιά κρίση, η οποία ωστόσο φαίνεται για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ολόκληρες να κινδυνεύει να μετατραπεί σε οριστική ή, τουλάχιστον, σε μακροχρόνια ρήξη.

Η τελευταία αφορμή που δόθηκε για την όξυνση της ήδη σοβούσας, εδώ και αρκετό καιρό, κρίσης στις σχέσεις των δύο πλευρών ήταν ασφαλώς οι υποθέσεις της Λευκορωσίας και της δήθεν «δηλητηρίασης» του παρουσιαζόμενου από τα δυτικά ΜΜΕ ως «βασικού πολιτικού αντιπάλου του Προέδρου Πούτιν» (και, στην πραγματικότητα, μιας μηδαμινής πολιτικής φιγούρας), του περιώνυμου Αλεξέι Ναβάλνι.

Η πανδημία, το κράτος-γονέας και οι πολίτες-παιδιά

 

της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Η ειδησεογραφία της τελευταίας περιόδου μοιάζει όλο και περισσότερο να δομείται πάνω στην ιδέα ενός παρανοϊκού σύμπαντος. Χαρακτηριστικά της είναι η διάχυτη απειλή, η οποία σε μεγάλο βαθμό μοιάζει αδιόρατη και επικίνδυνη. Οι κρίσεις απανωτές και αλλεπάλληλες. Ο κορονοϊός που «εισβάλλει» στον οργανισμό και τον απειλεί με θάνατο. Ο Τούρκος που «εισβάλλει» στην χώρα και την απειλεί με διαμελισμό.

Τα διάφορα μετεωρολογικά φαινόμενα, στα οποία μάλιστα αποδίδονται και βαρύγδουπα ονόματα που σχεδόν τα προσωποποιούν, καθιστώντας τα κάτι σαν κακόβουλα πνεύματα που «εισβάλλουν» με μανία καταστροφής πάνω στις ζωές και τις περιουσίες των ανθρώπων: αυτές είναι μόνο κάποιες από τις απειλές που κινηματογραφικά προβάλλονται από τα δελτία ειδήσεων. Όπως επισημαίνει ο Λας (στο έργο του «Ο Ελάχιστος Εαυτός, Ψυχική Επιβίωση σε Καιρούς Αναστάτωσης» Εκδόσεις: Νησίδες, σελ. 55-56):

Πολυτιμότερο πράγμα από την Ορθοδοξία δεν υπάρχει στον κόσμο!

*…η Ορθοδοξία θεραπεύει τον πάσχοντα ψυχικά άνθρωπο (εννοείται κάθε άνθρωπο) και τον καθιστά άγιο, αυτό είναι η απτή και περίτρανη απόδειξη της αλήθειας Της.

Η Ορθοδοξία είναι η πηγή απ’ όπου τρέχουνε να ξεδιψάσουνε άνθρωποι που δεν ευρήκανε την αλήθεια ούτε στον Καθολικισμό, ούτε στον Προτεσταντισμό, ούτε σε καμμιά άλλη από τις μυριάδες αιρέσεις που υπάρχουνε σήμερα.

Ο άνθρωπος θα νοιώσει να τον σκεπάζει η θεϊκή ευσπλαχνία εάν απελπιστεί από κάθε άλλη βοήθεια και ταπεινωθεί και δεν λογαριάζει για τίποτα τον εαυτό του και δέσει σφιχτά την ελπίδα του στον Θεό μοναχά…
τότε αυτή η θεϊκή ευσπλαχνία θα του δίνει κάποια δύναμη ώστε να μην υπάρχει τίποτα πια για να τον φοβερίζει, κι’ ούτε καμιά ανάγκη για να τον κάνει να τη συλλογιστεί.

Όλα του φαίνονται σαν να μην υπάρχουνε, κι’ αυτός ελαφρός σαν πνοή γεμάτη δύναμη, χαρά, ελπίδα και αγάπη (γιατί η αληθινή αγάπη βγαίνει από την πίστη κι’ από την ελπίδα), πετά υψηλά, γλυτωμένος από το βάρος της σαρκός κι’ από τις μάταιες φροντίδες τις σαρκικής διάνοιας, ήγουν τη φιλοδοξία, τον μωρό ζήλο να ερευνήσει το μυστήριο του κόσμου, κι’ όλες τις άλλες μικρολογίες με τις οποίες είναι δεμένη η ζωή μας.

Ανακοίνωση Άρδην: Η συστημική εκμετάλλευση της Χρυσής Αυγής

Τα εξώφυλλα της Αυγής και του Πρώτου Θέματος της περασμένης Κυριακής (11-10-20)

Ανακοίνωση του Άρδην

Η Χρυσή Αυγή βαδίζει πλέον προς τον φυσικό της χώρο, τον Κορυδαλλό. Και η αγόρευση του Κ. Πλεύρη, προς υπεράσπιση του Γιάννη Λαγού, ήταν εξόχως χαρακτηριστική του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η ναζιστική οργάνωση. Ακόμα και ο Έλληνας θεωρητικός του εθνικοσοσιαλισμού, τελικά, αποποιήθηκε κάθε πολιτικό ή ιδεολογικό κίνητρο, ζητώντας από το δικαστήριο αυστηρά ποινική προσέγγιση! Γι’ αυτόν, η Χρυσή Αυγή δεν είναι «πολιτικοί κρατούμενοι», όπως πήγε να ισχυριστεί ο Ηλίας Κασιδιάρης, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον… Κολοκοτρώνη! Ο ναζιστικός χαρακτήρας της οργάνωσης είναι τόσο εξόφθαλμος, και κυρίαρχος στις ίδιες τις επιλογές της –για παράδειγμα, η σειρά των δολοφονικών επιθέσεων εντασσόταν σε ένα σχέδιο «πραξικοπήματος των πεζοδρομίων», με τα τάγματα εφόδου να «ακονίζουν τις ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια»–, που ούτε η ίδια η οργάνωση ούτε εμβληματικές φυσιογνωμίες της ελληνικής ακροδεξιάς μπορούν να την υπερασπιστούν.

Ολλανδία: Ευθανασία και για παιδιά κάτω των 12, με ανίατες ασθένειες

Η Ολλανδία σκοπεύει να νομιμοποιήσει την ευθανασία και για τα παιδιά ηλικίας από ενός μέχρι 12 ετών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες στο τελευταίο στάδιο. Ο υπουργός Υγείας Χούγκο ντε Γιόνγκε ανέφερε ότι θα αναθεωρήσει την ισχύουσα νομοθεσία, βασιζόμενος σε μια μελέτη που συνέταξαν ειδικοί και δείχνει ότι τα παιδιά που πάσχουν από ανίατες ασθένειες υποφέρουν «απελπιστικά». Η ευθανασία είναι ήδη νόμιμη στην Ολλανδία για τους ανηλίκους άνω των 12 ετών που μπορούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους και για τα βρέφη κάτω του ενός έτους, με τη συγκατάθεση των γονέων τους.

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην με αφιέρωμα στην γεωπολιτική της Τουρκίας

 

Κυκλοφορεί αύριο σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία το νέο τεύχος του Άρδην (τ. 119).

Περιεχόμενα τεύχους

Γ. Καραμπελιάς, Η Κύπρος πιο μακριά ή πιο κοντά από ποτέ;
Μ. Πούλλαδος, Ο Ντούγκιν στα Κετεχόμενα 
Ιζ. Μαντρό & Ν. Ρουισό, Το δίλημμα Πούτιν στη σύγκρουση Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν
Φ. Μουχτάρ, Ο Ντούγκιν απορρίπτει την ανεξαρτησία του Καραμπάχ 
Γ. Καραμπελιάς, O Πούτιν, ο Ερντογάν και η Ελλάδα 
Γ. Ξένος, Ένα συνέδριο ψεύδους και συνωμοσιολογίας

Φάκελος: Άμυνα και διπλωματία
Κ. Γρίβας, Αξιοποιώντας την τουρκική επιθετι-
κότητα ως όχημα γεωπολιτικής αναβάθμισης
Ν. Δημητριάδης, Ο ναυτικός ανταγωνισµός  στην Ανατολική Μεσόγειο
Χάρτης: Ανατολική Μεσόγειος: Ενεργειακός πλούτος και στρατιωτικοί ανταγωνισμοί

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Η γεωπολιτική της Τουρκίας

Γ. Καραμπελιάς, Τουρκία: ή όλα ή τίποτα Τσ. Τσαντάρ, Θα διαλύσει το ΝΑΤΟ ο Ερντογάν;
P. Τρεμπλέ, Ο Ερντογάν διευρύνει τις υπερεθνικιστικές συμμαχίες του
Ν. Μαχμούντ, Ντογού Περιντσέκ
Ντ. Περιντσέκ: «Ολοκλήρωση της Κεμαλικής Επανάστασης»
Σ. Μπαμπάν, Οι τουρκικές επιθέσεις στο Ιράκ

ΣΤΗΝ ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ '40 ΜΕ ΠΙΣΤΗ

από το 353agios.blogspot.com

...Ξεχάσαμε να θυμόμαστε...
...γίναμε διακομιστές μιας επικής,
επιλεγμένης αμνησίας...

Ζούμε σε χρόνια αίολα, που τα υστερικά συνθήματα ξεθώριασαν στους τοίχους με τα γκράφιτι και στους πολυχρησιμοποιημένους καναπέδες. Η εποποιϊα του ’40 έγινε για τους νεοέλληνες η αβάσταχτη ελαφρότητα της υπαρξιακής ανίας. Οι ήρωες της ελληνικής αντίστασης απέκτησαν την έννοια του κιτς, ενώ για άλλους διαβεβλημένους ηγετίσκους ο διαχωρισμός σε κυβερνητικούς στρατιώτες και σε λαικούς, στρατολογημενους παρτιζάνους έγινε σημαία, για να αιτιολογηθεί ο στίχος ‘’τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας’’! Η διχόνοια και ο διαμερισμός των Ελλήνων ήταν ανέκαθεν ζωτικής σημασίας υπαρξιακό στοιχείο... Ακόμα και για το ποιος ξεστόμισε το ‘’Όχι’’ έγινε ανεπίτρεπτο ταμπού και απαγορευτική ταμπέλα σε δρόμους μονής κατεύθυνσης κι από ‘’οδηγούς’’ που απαξιώνουν να κοιτάξουν προς τα πίσω. Ας μη γελιόμαστε… Ζούμε σε μια ξετσίπωτη, απόστατη κι ανερυθρίαστη εποχή, που ο λαός μας αρέσκεται να κοιτά σε κλειδαρότρυπες, να ‘’δραπετεύει’’ κατά μόνας μπροστά στο ‘’GNTM’’, το ‘’big brother’’ και το ‘’bachelor’’! 

Οι εθνικές εορτές υποβιβάστηκαν στα μάτια τους, σε ασπρόμαυρες, φολκλορικές ταινίες και οι συνοικιακές, μαθητικές παρελάσεις σε λούμπεν συνάξεις παραδοσιακών στοιχείων. 

Οι σημαίες αποκαθηλώθηκαν στον ευτελισμό της επικαιρότητας και τα τραγούδια της Βέμπο ακρωτηριάστηκαν από το fun κοινό του ‘’Voice’’! Σε πείσμα των καιρών που ζούμε και, επειδή αδυνατούμε συχνά να εναρμονιστούμε με αυτήν την αποκρουστικά, σηψαιμική πραγματικότητα αναρτούμε εν όψει της επετείου του ’40, αυτοβιογραφικές σελίδες του Πολέμου, από το εξαιρετικό βιβλίο της Μερόπης Σπυροπούλου ‘’Στην Εποποιϊα του 1940-41 με Πίστη’’.

 Η Μερόπη Σπυροπούλου είναι ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, με πλούσιο συγγραφικό υλικό, γνωστή από τις δεκάδες διαλέξεις της, αλλά και από τις ομιλίες της μέσα από τον ραδιοσταθμό της ‘’Πειραϊκής Εκκλησίας’’. Το βιβλίο αποτελεί μια διανθισμένη συλλογή από κείμενα λογίων της εποχής του έπους του ’40, παρμένα από περιοδικά, εφημερίδες και ξεχασμένα, σπάνια βιβλία. Οι αναρτήσεις μας υπό τον τίτλο ‘’Στην Εποποιϊα του 1940 με Πίστη‘’ θα ολοκληρωθούν σε δέκα αυτοτελείς συνέχειες, ως ελάχιστο δείγμα τιμής, μνήμης και υπόμνησης στο έπος του ’40, για όλους εμάς, που ξεχάσαμε να θυμόμαστε και γίναμε διακομιστές μιας επικής, επιλεγμένης αμνησίας!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος 

Δημοσιογράφος

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ 1940. Άρθρο που περιλαμβάνεται στον Τόμο ''28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940'', Εκδόσεις ΕΥΘΥΝΗ, Κείμενα της Μεθορίου/5, 1996.

Ποιοι θα εκμεταλλευτούν την επερχόμενη φθορά Μητσοτάκη;

 

Του Νίκου Γαλάνη

Αρχίζει πλέον να διαφαίνεται μια πολιτική φθορά του Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του. Φθορά που επέρχεται όχι από αντίπαλο αλλά από τον ίδιο. Οφείλεται στο τρίπτυχο που καθοδηγεί την κυβερνητική πολιτική:  (α) νεοφιλελευθερισμός, (β) μνημονιακά γραμμάτια και  πλαίσια, (γ) ανικανότητα. Το σύστημα δεν θα μείνει αδρανές. Θα προσπαθήσει να βρει ή να γεννήσει πολιτικές λύσεις τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά του Μητσοτάκη. Μέσα και έξω από τα σπλάχνα της ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση, (κατάσταση που αυτός δημιούργησε μετατοπιζόμενος ολοένα και πιο δεξιά), ενσωματώνοντας όχι μόνο δυνάμεις από το «παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα», αλλά κυρίως ενσωματώνοντας ολοκληρωτικά και αμετάκλητα τα δύο απο τα τρία στοιχεία του τρίπτυχου (νεοφιλελεύθερη πολιτική με ήπια εφαρμογή, σεβασμός μνημονιακού και ευρωατλαντικού πλαισίου). Αντιπολιτεύεται μόνο στα ζητήματα των ικανοτήτων των κυβερνητικών στελεχών.

Η αποικιακή Βρετανία στην Ανατολική Αφρική και η δουλεία

του Christopher Berg, ιστορικού

μετάφραση Στέλλα Παπαλάμπρου

Ο Lawrence James υποστηρίζει ότι η Μεγάλη Βρετανία είχε δύο βασικούς στόχους στην περιοχή της Ανατολικής Αφρικής, ήτοι την εξάπλωση του βρετανικού πολιτισμού και την εκμετάλλευση της παρθένας αφρικανικής οικονομίας. Η ιδέα της εξάπλωσης των βρετανικών αξιών και του πολιτισμού σ’ έναν δύσμοιρο λαό ήταν πολύ ελκυστική για τους Βρετανούς και το όραμα της κυριαρχίας επί της αψεγάδιαστης αφρικανικής οικονομίας καθιστούσαν πιο δύσκολη την αντίδραση της Ανατολικής Αφρικής απέναντι στην αυτοκρατορική ορμή.

Το κόστος, όμως, ενός τέτοιου εγχειρήματος για την Αυτοκρατορία ήταν εξαιρετικά υψηλό. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας μεταξύ 1870 και 1880, η Βρετανία διεξήγαγε με επιτυχία μια εκστρατεία κατά της δουλείας σε όλη την Αυτοκρατορία.

Ο Ερντογάν τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα

 

Το colpo grosso στο Καστελόριζο με στόχο την Ευρώπη

Του Νίκου Μελέτη από το liberal.gr

Καθώς  η κλεψύδρα αδειάζει για τον Τ.Ερντογάν  και το μεγάλο παιγνίδι για μετατροπή της Τουρκίας  σε ηγετική περιφερειακή δύναμη και ισότιμο συνομιλητή των μεγάλων δυνάμεων  τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση απειλώντας να οδηγήσει την Τουρκία σε σκοτεινά μονοπάτια, ο Τούρκος ηγέτης δείχνει αποφασισμένος να τραβήξει  στα άκρα την αντιπαράθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο  εκμεταλλευόμενος το «κενό» εξουσίας στις  ΗΠΑ τουλάχιστον μέχρι τον Ιανουάριο και την θλιβερή στάση ανοχής  των ευρωπαϊκών κρατών.

Μια συγκλονιστική ιστορία: Η μεγάλη εξέγερση των Ελλήνων στο Άουσβιτς

 

ης Κατερίνας Ροββά,

Το σύνθημα δόθηκε λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι, όταν η φωνή του κρατούμενου Ιωσήφ Βαρούχ από την Κέρκυρα ακούστηκε ανάμεσα στους παραταγμένους, τους ζωντανούς-νεκρούς του Αουσβιτς: «Θα γίνει ρε, ναι ή όχι, το ντου που λέγαμε;» – και τότε ξεκίνησαν όλα. Μια ομάδα ελλήνων κρατουμένων επιτίθεται στους γερμανούς φρουρούς, τους αφοπλίζει, οχυρώνεται σε ένα από τα πέντε κρεματόρια, όπου συντελούνται τα φρικτά εγκλήματα των ναζί, και ακολουθεί μάχη. Τις επόμενες ώρες το κρεματόριο IV θα ανατιναχθεί από τους εξεγερμένους, τρεις στρατιώτες των SS θα σκοτωθούν, ενώ περισσότεροι από 400 συμμετέχοντες θα εκτελεστούν, πολλοί τραγουδώντας τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Ηταν η μεγάλη εξέγερση του Αουσβιτς στην οποία πρωτοστάτησαν έλληνες κρατούμενοι και συνέβη τέτοιες μέρες πριν από 76 χρόνια, στις 7 Οκτωβρίου του 1944. Μετά τον ξεσηκωμό και σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες νίκες του Κόκκινου Στρατού στο μέτωπο το ναζιστικό στρατόπεδο άρχισε να τελεί υπό διάλυση.

Οι γκρίνιες στον ΣΥΡΙΖΑ και το πραγματικό πρόβλημα του Τσίπρα

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά σήμερα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» ήταν η διάσημη ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου στον κινηματογραφικό «Ατσίδα» του 1961, σε μια εντελώς αμήχανη συνάντηση μεταξύ συγγενών και μελλοντικών συγγενών. Μια ανάλογη ατμόσφαιρα επικρατεί αυτή την εποχή στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς οι προσπάθειες δημοσκοπικής ανάκαμψης «τρακάρουν» σε πλήθος προβλημάτων, μεταξύ των οποίων και τα εσωκομματικά.

Ο Τσακαλώτος και ο Κοντονής είναι οι δύο τελευταίες εστίες σύγκρουσης, οι οποίες, αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε ανοδική πορεία και διεκδικούσε με σοβαρές πιθανότητες την εξουσία, θα περνούσαν εντελώς απαρατήρητες, αφού η πολιτική τους σημασία θα ήταν σχεδόν μηδενική.

Του αντρειωμένου Παύλου Μελά ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται…

 

«Το χρέος του παλληκαριού είναι να λογίζεται σφαγάδι και όχι ψοφίμι»

του Δημητρίου Νατσιού, δάσκαλος Κιλκίς

«Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου· και το τουφέκι του Μίκη· και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα». 13 Οκτωβρίου του 1904, η γη της Μακεδονίας ανοίγει τη στοργική αγκαλιά της, για να δεχτεί το κουρασμένο σώμα του παλληκαριού. Και ο μεγάλος μας στιχοσμιλευτής, ο Κωστής Παλαμάς, θρηνεί:

«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι

Στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι».

Υπήρχε στο παλιό Ανθολόγιο, Ε’ και Στ’ Δημοτικού, απόσπασμα από το ατίμητο βιβλίο, «Παύλος Μελάς», της γυναίκας του Ναταλίας, στο οποίο περιγραφόταν η ένδοξη θανή του ήρωα.

Γ. Καραμπελιάς: H εξάντληση του διαφωτιστικού παραδείγματος (βίντεο)

Από την σειρά συζητήσεων του Αντιφώνου με θέμα: 

Η κρίση του εκσυγχρονισμού. Ο Γιώργος Καραμπελιάς μίλησε με θέμα: 

H εξάντληση του διαφωτιστικού παραδείγματος. Αντίφωνο (Antifono.gr)

Από τον Ηλιού στον Τσίπρα... ένα μίσος δρόμος

 Γιάννης Σιδέρης

Ο Ηλίας Ηλιού στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του στη Βουλή το 1981, είχε πει: «Στα 30 χρόνια που εθήτευσα σε αυτό το βήμα, προσπάθησα πάντα να είμαι αντικειμενικός, ευπρεπής και ήπιος, και να υπηρετώ τα γενικότερα συμφέροντα και όχι τα στενά κομματικά».

Αυτή ήταν η Αριστερά που σεβόταν ο λαός, ακόμη και οι αντίπαλοί της στα χρόνια της φωτιάς, αλλά και μετά στους δίσεκτους καιρούς της μετεμφυλιακής ανασυγκρότησης. Αλλά ο Ηλιού ήταν ένας άνθρωπος που είχε σφυρηλατηθεί στο καμίνι των πολιτικών αγώνων, τότε που τίμημα ήταν η ζωή, όχι στις καταλήψεις της Πασοκικής ανοχής .

Κείμενο-σοκ του Ανδρέα Δρυμιώτη αποκαλύπτει πως ο Σύριζα έφερε 850 χιλιάδες παράνομους μετανάστες

Το κείμενο του Ανδρέα Δρυμιώτη στη Καθημερινή σοκάρει μια και τα ντοκουμέντα που το συνοδεύουν δεν αφήνουν περιθώρια διαφορετικής ερμηνείας. Το εθνικό έγκλημα της παράνομης μετανάστευσης κατά της χώρας φέρει την υπογραφή της Κουμουνδούρου.

Γράφει ο κ. Δρυμιώτης

Στη στήλη αυτή γράφω από το 2012. Εχω γράψει περισσότερα από 400 κείμενα των 1.200 λέξεων. Σύνολο, περίπου 500.000 λέξεις. Είναι εύλογο ότι πολλοί μπορεί να μη συμφωνούν ή ακόμα να διαφωνούν κάθετα με τις απόψεις μου. Ξέρετε όμως ποιο είναι το εκπληκτικό; Η Εφημερίδα και ο Διευθυντής της Αλέξης Παπαχελάς ουδέποτε μου ζήτησαν να αλλάξω έστω και μία λέξη από τα γραπτά μου. Αυτή η απόλυτη ελευθερία της έκφρασης είναι μια τεράστια δύναμη, που μου επιτρέπει να γράφω τις απόψεις μου, που μπορεί να είναι αντίθετες με τα πιστεύω της πλειοψηφίας. Ετσι και το σημερινό θέμα μπορεί να σηκώσει πολλή σκόνη, γιατί οι απόψεις για το θέμα του τίτλου είναι πολλές και διάφορες με τους αντιμαχόμενους να έχουν φτάσει στα όρια του φανατισμού.

Κάποιοι στην Αθήνα δεν βάζουν μυαλό

Του Σάββα Καλεντερίδη

 Καθημερινά με θλίψη διαπιστώνει κανείς ότι η γνωστή ομάδα πολιτικών, ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων συνεχίζει να εξαπατά την ελληνική κοινή γνώμη, σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις και σχέδια της Τουρκίας για την Κύπρο και την Ελλάδα.

Είναι αυτοί που επηρέασαν την ελληνική κυβέρνηση, και παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις μας δεν έκλεινε τα σύνορα μπροστά στη μείζονα απειλή που συνιστά το Μεταναστευτικό, το οποίο είναι γνωστό στο ελληνικό κράτος –από το 2015– ότι έχει ενσωματωθεί στα σχέδια επιχειρήσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Εκείνοι σκάκι, εμείς, τάβλι;

 

Η αναδιάταξη των διεθνών συσχετισμών και ελληνικό έλλειμμα στρατηγικού βάθους

Του Γιώργου Ρακκά από την huffingtonpost.gr

Πολύ συχνά, κατηγορούμε το ελληνικό πολιτικό σύστημα ότι υποβιβάζει τα εθνικά ζητήματα της χώρας στο επίπεδο της μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Δυστυχώς, η τάση αυτή αναπαράγεται και ευρύτερα στην κοινωνία, αν κρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο συζητήσαμε τις πυκνές διπλωματικές εξελίξεις των δυο τριών εβδομάδων που μας πέρασαν. Πάνω από το 90% της αρθρογραφίας και της συζήτησης που προκάλεσε η επίσκεψη Πομπέο, η ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής, η ανάφλεξη στον Καύκασο, δεν είχαν να κάνουν με μια στρατηγική αποτίμηση των διεθνών συσχετισμών που διαμορφώνονται γύρω από τον νεο-οθωμανισμό και την επιθετικότητά του. Είχαν να κάνουν με την… ελληνική κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και την συμπολίτευση.